اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
قالُوا نَحن‌ُ أُولُوا قُوَّةٍ وَ أُولُوا بَأس‌ٍ شَدِيدٍ وَ الأَمرُ إِلَيک‌ِ فَانظُرِي ما ذا تَأمُرِين‌َ (33)
گفتند ملاء ما صاحب قوت و صاحب بأس شديد هستيم ولي امر امر تو است بگويي جنگ کنيم آماده هستيم بگويي صلح کنيم حاضر هستيم پس آنچه نظريه تو است چه نحو عمل ميکنيم در هر صورت اختيار با سلطان است.
گفتند که ملأ که طرف مشورت او بودند سيصد و دوازده بودند و هر کدام هزار سوار جنگي با اسلحه تمام در تحت رايت آنها بود و اينها قشون جنگي بودند غير از افراد ملت است لذا:
جلد 14 - صفحه 137
(قالوا) در مقام مشورت.
(نَحن‌ُ أُولُوا قُوَّةٍ) قوه و قدرت و عده و عده ما بسيار است.
(وَ أُولُوا بَأس‌ٍ شَدِيدٍ) تمام شجاع و دلير و جنگي هستيم ولي مأمور بامر تو هستيم هر نحوي که صلاح ميداني دستور ده اطاعت ميکنيم.
(وَ الأَمرُ إِلَيک‌ِ) تو سلطاني ما رعيت اختيار مملکت بدست تو است.
(فَانظُرِي) پس نظر بده و دستور.
(ما ذا تَأمُرِين‌َ) هر نحوي که امر ميکني. اينها تصور کردند که سليمان يک سلطانيست که يک قسمت زمين مملکت او است و بلقيس هم يک سلطان يک قسمت در تصرف او است دو دولت هستند و البته اينکه دو دولت يکي از سه امر را ناچارند يا بهم بريزند و با هم جنگ کنند تا که غالب شود و که مغلوب مثل جنگ عرب با اسرائيل يا با هم دوستي و صلح داشته باشند و روابط بين آنها برقرار باشد واردات، خارجات و رفت و آمد و معاشرت و مرا و ده بين آنها برقرار باشد يا کاري به کار يکديگر نداشته باشند هر کدام مشغول مملکت خود باشد ولي غافل از اينکه حضرت سليمان پيغمبر است و دعوت بدين حق ميکند با اينکه مشاهده اينکه معجزه را هم کردند که يک طير هدهد نامه بمنقار خود از مملکت سليمان بياورد و در دامن بلقيس بيندازد و در نامه بسم اللّه و دعوت باسلام نمايد که دست از شرک و آفتاب پرستي برداريد و خداپرست شويد و ايمان بياوريد.