تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
فَلَمَّا جاءَ سُلَيْمانَ قالَ أَ تُمِدُّونَنِ بِمالٍ فَما آتانِيَ اللَّهُ خَيْرٌ مِمَّا آتاکُمْ بَلْ أَنْتُمْ بِهَدِيَّتِکُمْ تَفْرَحُونَ (36)
فَلَمَّا جاءَ سُلَيْمانَ: پس چون آمد رسول بلقيس نزد سليمان با هديه، قالَ أَ تُمِدُّونَنِ بِمالٍ: فرمود سليمان بر سبيل انکار: آيا مدد مى‌دهيد مرا به مال و زياده مى‌گردانيد مرا به متاع دنيا، و حال آنکه مال و ثروت من از همه کس
«1» تفسير ابو الفتوح رازى، ج 8، ص 401- 398 به نقل از مفسّرين عامّه. به پاورقى اين صفحات مراجعه شود.
جلد 10 - صفحه 44
بيشتر است. خطاب به رسول بلقيس و همراهان او يا به رسول و مرسل باشد بر سبيل تغليب مخاطب. بعد از آن فرمود: فَما آتانِيَ اللَّهُ: پس آنچه عطا فرموده مرا خداى تعالى از نبوت و ملک عظيم و علم و حکمت، خَيْرٌ مِمَّا آتاکُمْ: بهتر است از آنچه داده است به شما از متاع دنيا؛ و بدين جهت مرا احتياجى به هديه شما نيست و آن را نزد من اهميتى نباشد. خلاصه چون سليمان عليه السّلام انکار امداد و تعليل آن نمود، اضراب نمود از اين کلام به بيان سببى که موجب امداد آنها شده از عدم معرفت ايشان به رضاى سليمان عليه السّلام پس فرمود:
بَلْ أَنْتُمْ بِهَدِيَّتِکُمْ تَفْرَحُونَ: نه چنين است که هديه شما مدد من و موجب خرسندى من باشد بلکه شما به هديه خود شاد مى‌شويد و مى‌نازيد، زيرا چون مطمح نظر شما زخارف دنيائى است پس خوشحال مى‌شويد از آنچه شما را اهدا کنند به جهت دوستى شما به زيادتى اموال خود و يا خوشحال مى‌شويد به هديه آوردن براى امثال خود.