تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
ارْجِعْ إِلَيْهِمْ فَلَنَأْتِيَنَّهُمْ بِجُنُودٍ لا قِبَلَ لَهُمْ بِها وَ لَنُخْرِجَنَّهُمْ مِنْها أَذِلَّةً وَ هُمْ صاغِرُونَ (37)
پس فرمود:
ارْجِعْ إِلَيْهِمْ: بازگرد بسوى بلقيس و قوم او و بگو تا بيايند نزد من از روى اطاعت و انقياد که غرض من نه مال و حطام دنياست بلکه مقصود من آنست که ايشان به دين الهى و فرمانبردارى من درآيند، و اگر فرمان نبرند در آمدن، فَلَنَأْتِيَنَّهُمْ بِجُنُودٍ: پس به خدا قسم که هر آينه بياريم بر ايشان لشگرها که از غايت کثرت و قوت، لا قِبَلَ لَهُمْ بِها: طاقت مقابله نباشد مر ايشان را به آن لشگر، و قدرت بر مقاومت آن نداشته باشند. نزد بعضى خطاب به هدهد است، يعنى مکتوبى ديگر نوشت و به هدهد داد مضمونش آنکه البته لشگر گران به
جلد 10 - صفحه 45
ايشان خواهيم فرستاد که تاب مقاتله ما نداشته باشند. وَ لَنُخْرِجَنَّهُمْ مِنْها أَذِلَّةً وَ هُمْ صاغِرُونَ: و هر آينه بيرون کنيم ايشان را از بلد سبا در حالتى که ذليل باشند به رفتن سلطنت از دست ايشان و ايشان خوارشوندگانند به اسيرى، يعنى لشگريان ما اقتصار بر بردن سلطنت و عزت آنها نکنند، بلکه با وجود اين ايشان را اسير نمايند.
«منذر» بازگشت و تمام را اطلاع داد. بلقيس دانست که او پيغمبر خدا باشد و کسى قدرت بر مقاومت او ندارد، و با اکابر و اعيان مملکت گفت:
البته سليمان عليه السّلام پيغمبر خدا و ما را قوت مقاومت نيست، و اگر فرمان او نبريم هر آينه بر ما غالب شود و ما را به کشتن و اسيرى گرفتار کند. پس همه قول او را قبول نمودند و رسول را به سليمان فرستاد که من به اطاعت متوجه بارگاه توام و فرمايش تو را قبول و يقين دانستم که دين تو حق است. بعد از فرستادن رسول، بلقيس تهيه راه نمود، تخت خود را در آخر خانه هفتم برده نگهبانان بر آن گماشته و در آن هفت خانه را قفل کرده کليدها را برداشت و نايبى تعيين و ملک و ولايت خود را به او سپرد و با دوازده هزار امير با همه عساکر و خدم متوجه سرير سليمانى گرديد. جبرئيل به سليمان عليه السّلام خبر داد که بلقيس از يمن به قصد ورود بر او خارج شد.