كَرِه

تکرارها: ۸

=== قاموس قرآن === (بر وزن فلس و قفل) ناپسند داشتن و امتناع. «کَرِهِ الشَّیْ‏ءَ کَرْهاً وَ کَراهَةً: ضِدُّ اَحَبَّهُ» ایضاً کَره (به فتح اول) به معنی ناپسند شدن است. «کَرُهَ الْاَمْرُ :قُبِحَ». [انفال:8]. تا حق را ثابت و باطل را ابطال کند هر چند گناهکاران ناپسند دارند. در صحاح، قاموس، مصباح، مفردات و اقرب نقل شده: کره به فتح اول ناپسندی و مشقتی است که از خارج بر شخص وارد و تحمیل شود و به ضم اول مشقتی است که از درون و نفس انسان باشد. این مطلب مورد تأیید قرآن مجید است زیرا فقط در سه جا کُره به ضم اول آمده که هر سه راجع به مشقت نفسی و درونی است [بقره:216]. [احقاف:15]. معلوم است که کره در هر دو آیه از درون آدمی است نه از خارج. کَره به فتح اول پنج بار به کار رفته و ظاهراً همه از خارج است مثل [فصّلت:11]. به آسمانها و زمین گفت: بیائید با رغبت یا کراهت یعنی حتماً باید فرمان برید اگر به رغبت نباشد مجبورید. * [نساء:19]. در تفسیر عیاشی از امام صادق «علیه السلام» نقل شده مراد از آیه کسی است که دختر یتیمی را در نزد خود دارد و از اقارب او است و وی را از ازدواج منع می‏کند و به او ضرر می‏زند (به این امید که پس از مرگ اموال او را وارث شود) این سخن با آیه کاملاً تطبیق می‏کند نه آنچه گفته‏اند: پس از مرگ پدر نامادری را ارث می‏بردند [یونس:99]. آیا تو مردم را می‏توانی مجبور کنی تا مؤمن باشند. [نور:33]. کنیزان جوان را اگر خواهان عفت اند به زنا مجبور نکنید «ان» شرطیه است و مفهوم شرط در آن نیست زیرا در صورت عدم اراده تحصن اجبار معنی ندارد. تکریه: آن است که چیزی را در نظر انسان مکروه گردانی مقابل تحبیب [حجرات:7]. خدا ایمان را بر شما محبوب داشت و آن را در دلهایتان زیبا و کفر و فسق و عصیان را مبغوض گردانید. *** [بقره:256]. یعنی اجباری در دین نیست زیرا راه حق و راه ضلالت هر دو آشکار شده و از همدیگر مشخص اند دیگر [کهف:29]. لفظ «فِی الدّینِ» دلالت دارد بر آنکه در مجموع متن دین اعم از اعتقاد و احکام اجباری نیست. مراد از «الدین» اسلام و یا مطلق ادیان آسمانی است. این آیه یا اخبار است و یا حکم و تشریع در قالب اخبار در صورت اول نیز باز منتج حکم تشریعی است. و چون این آیه به ظاهر با آیات جهاد مخالف است لذا عده‏ای آن را منسوخ دانسته‏اند، حال آنکه علت این حکم همان تبین رشد ازغی است و ناسخ تا علت حکم را از بین نبرده نمی‏تواند حکم را از بین ببرد چنانکه معلوم است و چون این علت از بین رفتنی نیست پس حکم نیز منسوخ نخواهد بود. بعضی از بزرگان آیه را یک قضیه تکوینی و طبیعی گرفته و مجموع دین را اعتقاد دانسته و اعمال را نیز به اعتقاد برگردانده و گفته: اعتقاد و ایمان از امور قلبی است و اکراه و اجبار را در آنها راهی نیست زیرا اجبار فقط در اعمال ظاهری و حرکات بدنی مؤثر است و ایمان و اعتقاد به وسیله براهین می‏شود به آن رسید لذا «لااِکْراهَ فَی الدّینِ» یک قاعده تکوینی است، در این آیه اخبار است نه تشریع. بعضی در رد این سخن گفته‏اند: عقائد قلبی اکراه‏پذیر نیست لذا مورد نفی اکراه نمی‏باشد. ولی در این در صورت است که آیه در مقام تشریع باشد نه اخبار. نگارنده گوید: در «قتل» از آیات قرآن و جنگهای حضرت رسول «صلی اللَّه علیه و آله» استظهار کردیم که در اسلام جنگ تعرضی نیست و آن حضرت فقط با پیمان شکنان و آنانکه در فکر حمله به اسلام بودند و یا مزاحمت می‏کردند جنگیده است. علی هذا جنگ در اسلام برای تحمیل دین و عقیده نیست بلکه برای از بین بردن مزاحم و تصفیه جو اسلامی از وجود اخلالگران و باز کردن راه تبلیغ و خواباندن فتنه و بر سر جای نشاندن کسانی است که به فکر اخلال و حمله‏اند. حتی آیه [انفال:39]. معنایش آن نیست که دین را بر آنها تحمیل کنید بلکه مراد آن است که با این مزاحمان بجنگید و فتنه‏ای که بر پا کرده‏اند یا می‏خواهند بکنند از بین ببرید و عبادت و بندگی فقط برای خدا باشد لذا در ذیل آیه فرموده «فَاِنَ انْتَهَوْا فَاِنَّ اللَّهَ بِما یَعْمَلُونَ بَصیرٌ»اگر از فتنه انگیزی دست بردارند، خدا به کارشان داناست [انفال:61]. اتفاقاً چنانکه گفته‏اند: جنگهای آن حضرت برای رفع اکراه بود که کفار می‏خواستند مسلمانان را به بت پرستی مجبور کنند و درهرجا به سراغ آنها می‏رفتند. پس اسلام می‏جنگد تا مزاحم را از میان بردارد. تا موجودیت خویش را حفظ کند. تا راه فطرت توحیدی را باز کند. تا کفار را از فکر حمله و اخلالگری بازدارد. نه دین را به کسی تحمیل کند زیرا«قَدْتَبَیَّنَ الُّرشدمِنَ الْغَّیِ» رجوع شود به «قتل».
۰۱۲۱۳۵۷۹۱۱۱۳۱۵۱۷۱۹۲۱۲۳سال ۱: ۰سال ۲: ۰سال ۳: ۰سال ۴: ۰سال ۵: ۰سال ۶: ۰سال ۷: ۰سال ۸: ۰سال ۹: ۰سال ۱۰: ۰سال ۱۱: ۱سال ۱۲: ۱سال ۱۳: ۱سال ۱۴: ۲سال ۱۵: ۰سال ۱۶: ۱سال ۱۷: ۰سال ۱۸: ۰سال ۱۹: ۰سال ۲۰: ۲سال ۲۱: ۰سال ۲۲: ۰سال ۲۳: ۰
انفال · ۸

لِيُحِقَ الْحَقَ وَ يُبْطِلَ الْبَاطِلَ وَ لَوْ كَرِهَ الْمُجْرِمُونَ

تا حق را تثبیت کند، و باطل را از میان بردارد، هر چند مجرمان کراهت داشته باشند.

توبه · ۳۲

يُرِيدُونَ أَنْ يُطْفِئُوا نُورَ اللَّهِ بِأَفْوَاهِهِمْ وَ يَأْبَى اللَّهُ إِلاَّ أَنْ يُتِمَ نُورَهُ وَ لَوْ كَرِهَ الْكَافِرُونَ

آنها می‌خواهند نور خدا را با دهان خود خاموش کنند؛ ولی خدا جز این نمی‌خواهد که نور خود را کامل کند، هر چند کافران ناخشنود باشند!

توبه · ۳۳

هُوَ الَّذِي أَرْسَلَ رَسُولَهُ بِالْهُدَى وَ دِينِ الْحَقِ لِيُظْهِرَهُ عَلَى الدِّينِ كُلِّهِ وَ لَوْ كَرِهَ الْمُشْرِكُونَ

او کسی است که رسولش را با هدایت و آیین حق فرستاد، تا آن را بر همه آیین‌ها غالب گرداند، هر چند مشرکان کراهت داشته باشند!

توبه · ۴۶

وَ لَوْ أَرَادُوا الْخُرُوجَ لَأَعَدُّوا لَهُ عُدَّةً وَ لٰكِنْ كَرِهَ اللَّهُ انْبِعَاثَهُمْ فَثَبَّطَهُمْ وَ قِيلَ اقْعُدُوا مَعَ الْقَاعِدِينَ

اگر آنها (راست می‌گفتند، و) اراده داشتند که (بسوی میدان جهاد) خارج شوند، وسیله‌ای برای آن فراهم می‌ساختند! ولی خدا از حرکت آنها کراهت داشت؛ از این رو (توفیقش را از آنان سلب کرد؛ و) آنها را (از جهاد) باز داشت؛ و به آنان گفته شد: «با «قاعدین» [= کودکان و پیران و بیماران‌] بنشینید!»

یونس · ۸۲

وَ يُحِقُ اللَّهُ الْحَقَ بِكَلِمَاتِهِ وَ لَوْ كَرِهَ الْمُجْرِمُونَ

او حق را به وعده خویش، تحقق می‌بخشد؛ هر چند مجرمان کراهت داشته باشند!»

غافر · ۱۴

فَادْعُوا اللَّهَ مُخْلِصِينَ لَهُ الدِّينَ وَ لَوْ كَرِهَ الْكَافِرُونَ

(تنها) خدا را بخوانید و دین خود را برای او خالص کنید، هرچند کافران ناخشنود باشند!

صف · ۸

يُرِيدُونَ لِيُطْفِئُوا نُورَ اللَّهِ بِأَفْوَاهِهِمْ وَ اللَّهُ مُتِمُ نُورِهِ وَ لَوْ كَرِهَ الْكَافِرُونَ

آنان می‌خواهند نور خدا را با دهان خود خاموش سازند؛ ولی خدا نور خود را کامل می‌کند هر چند کافران خوش نداشته باشند!

صف · ۹

هُوَ الَّذِي أَرْسَلَ رَسُولَهُ بِالْهُدَى وَ دِينِ الْحَقِ لِيُظْهِرَهُ عَلَى الدِّينِ كُلِّهِ وَ لَوْ كَرِهَ الْمُشْرِكُونَ

او کسی است که رسول خود را با هدایت و دین حق فرستاد تا او را بر همه ادیان غالب سازد، هر چند مشرکان کراهت داشته باشند!