السّوْء

تکرارها: ۶

=== قاموس قرآن === (به ضمّ س) بد و به فتح آن بدی. به عبارت دیگر، به ضمّ سین اسم و به فتح آن مصدر است چنانکه در صحاح و قاموس و اقرب و المنجمد گفته است ولی بیضاوی و زمخشری سوء (به ضم سین) را ذیل آیه 49 بقره مصدر دانسته‏اند. و مصدر آن متعدی می‏باشد. ولی «ساء یسوء سواء» لازم است. راغب گوید: سوء به ضم سین هر چیز اندوه آور است... در اقرب گوید «سائه... سؤاً» به او کار ناپسند کرد یا او را محزون نمود. سوء (به فتح س) در قرآن کریم 9 بار و به ضم آن پنجاه بار آمده است . به نظر نگارنده در 9 آیه که سوء به فتح سین آمده همه مصدر به معنی فاعل است مثل [توبه:98]و یعنی بر آنها است بلای حزن آور یا حادثه مکروه آور و مثل [انبیاء:74]. حقّا که آنهامردمان بد کار، فاسق بودند. در آیه اول سوء را به ضمّ نیز خوانده‏اند . در جاهائیکه سوء به ضمّ آمده است و در معنی خود به کار رفته مثل [بقره:49]. وارد می‏کردند بر شما عذاب بد را. گویا از اضافه سوء به عذاب با انکه عذاب همه‏اش بد و ناگوار است، شدّت آن مراد است مثل عذاب الیم، عذاب شدید. [آل عمران:174]. با نعمت و فضل خدا برگشتند و حادثه بدی به آنهانرسید. سوأی مؤنث اسوء است مانند حسنی مؤنث احسن و یا مصدر است مثل بشری (اقرب) [روم:10] عاقبة خبر کان و سوأی اسم آن است مثل «وَ کانَ حَقّاً عَلَیْنا نَصْرُ الْمُؤمِنینَ» و جمله «اَنْ کَذَّبُوا» در مقام تعلیل است یعنی: سپس نتیجه بدتر و حالت رسوخ کفر، عاقبت بدکاران شد زیرا که ایات خدا را تکذیب کردند و این کلمه فقط یکبار در قرآن آمده است. بعضی «سوآی» را مفعول «اَسآؤا» گرفته و «اَنْ کَذَّبُوا» را خبر کان دانسته‏اند یعنی: عاقبت بدکاران به تکذیب و کفر منجر شد در المیزان فرموده: گرچه این معنی فی نفسه درست است ولی معنی اول مناسب مقام است . سیّ‏ء وصف است به معنی بد و قبیح [فاطر:43]. حیله بد نمی‏گیرد مگر حیله گر را [اسراء:38]. «کُلِّ ذلِکَ» اشاره است به کارهای نیک و بد در آیات گذشته یعنی: کارهای قبیح از میان آنچه گفته شد نزد خدایت ناپسند است. سیئة مؤنث سیّی‏ء است و آن پیوسته وصف آید مثل خصلت سیئه عادت سیئه و انثال آن اگر آن را لازم گرفتیم به معنی بد و قبیح است و اگر متعدی دانستیم معنای بد آور و محزون کننده می‏دهد. جمع آن در قرآن سیئات است [انعام:160]. سیئه در آیه بد و گناه است [اعراف:168]. و آن در قرآن به معنی آثار گناه و گناه و شفاعت بد و عذاب و غیره آمده است رجوع به «غفز». سوءة: چیزیکه ظهورش ناپسند است (المنار) لذا به طور کنایه بع فرح و آلت رجولیت و جسد میّت و غیره گفته شده در صحاح و قاموس آن را عورت. فاحشه (کاربد) و در مفردات کنایه از فرج گفته. در نهایه گوید: سوأة در اصل به معنی فرج و سپس به هر چه ظهورش شرم آور است گفته شده. [مائده:31]. مراد از سوأة در اینجا جسد میت است یعنی خدا کلاغی فرستاد که زمین را می‏کاوید تا به او نشان دهد چگونه جشد برادرش را زیر زمین پنهان کند. [اعراف:26]. لباس سوأةهای مردم را که دیده شدن آنها را خوش ندارند می‏پوشاند. [اعراف:20]. مراد از سوأة عورت زن و مرد است ایضاً در آیه [طه:121]. از مجمع آمدن سوأة می‏توان فهمید که مراد عورتین هر دو از آدم و زنش است . * [هود:77]. به نظرم سی‏ء به معنی اندوه است یعنی چون فرستادگان ما پیش لوط آمدند از آمدنشان غمگین شد، ایضاً در [ملک:27]. و در آیه [اسراء:7]. تا رویتان را غمگین کنند است که اثر غم در وجه انسان نمایان می‏شود. * [طه:22]. سوء آن است این تغییر رنگ ضرری نخواهد داشت یعنی دستت را به گریبان خود جمع کن تا سفید و روشن بدون آفت خارج شود. بعضی‏ها سوختن احتمال داده‏اند یعنی دستت نمی‏سوزد. این لفظ در سوره نمل:12. و قصص:31 نیز آمده در المیزان فرموده: ظاهراً این قید تعریض به تورات فعلی است که در سفر خروج باب چهارم آیه 6 گوید: دست موسی مثل برف مبروص (پیس) شد. * [هود:114]. این ایه در «حبط» گذشت و در «غفر» دیده شود. در تمام آیات قرآن است مثل [بقره:271]و و درباره هیچ یک یغفر السیّئات نیامده مگر در آیه [احقاف:16]. که به جای تکفیر تجاوز آمده است و این ظاهراً از آن جهت است که «کفر» در لغت به معنی پوشاندن است و در علاج بدی‏ها و ناپسندها تعبیر پوشاندن آنها مناسب است.
۰۱۲۳۴۱۳۵۷۹۱۱۱۳۱۵۱۷۱۹۲۱۲۳سال ۱: ۰سال ۲: ۰سال ۳: ۰سال ۴: ۰سال ۵: ۰سال ۶: ۱سال ۷: ۱سال ۸: ۰سال ۹: ۰سال ۱۰: ۰سال ۱۱: ۰سال ۱۲: ۰سال ۱۳: ۰سال ۱۴: ۰سال ۱۵: ۰سال ۱۶: ۰سال ۱۷: ۰سال ۱۸: ۰سال ۱۹: ۴سال ۲۰: ۰سال ۲۱: ۰سال ۲۲: ۰سال ۲۳: ۰
توبه · ۹۸

وَ مِنَ الْأَعْرَابِ مَنْ يَتَّخِذُ مَا يُنْفِقُ مَغْرَماً وَ يَتَرَبَّصُ بِكُمُ الدَّوَائِرَ عَلَيْهِمْ دَائِرَةُ السَّوْءِ وَ اللَّهُ سَمِيعٌ عَلِيمٌ

گروهی از (این) اعراب بادیه‌نشین، چیزی را که (در راه خدا) انفاق می‌کنند، غرامت محسوب می‌دارند؛ و انتظار حوادث دردناکی برای شما می‌کشند؛ حوادث دردناک برای خود آنهاست؛ و خداوند شنوا و داناست!

نحل · ۶۰

لِلَّذِينَ لاَ يُؤْمِنُونَ بِالْآخِرَةِ مَثَلُ السَّوْءِ وَ لِلَّهِ الْمَثَلُ الْأَعْلَى وَ هُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ

برای آنها که به سرای آخرت ایمان ندارند، صفات زشت است؛ و برای خدا، صفات عالی است؛ و او قدرتمند و حکیم است.

فرقان · ۴۰

وَ لَقَدْ أَتَوْا عَلَى الْقَرْيَةِ الَّتِي أُمْطِرَتْ مَطَرَ السَّوْءِ أَ فَلَمْ يَكُونُوا يَرَوْنَهَا بَلْ كَانُوا لاَ يَرْجُونَ نُشُوراً

آنها [= مشرکان مکّه‌] از کنار شهری که باران شرّ [= بارانی از سنگهای آسمانی‌] بر آن باریده بود [= دیار قوم لوط] گذشتند؛ آیا آن را نمی‌دیدند؟! (آری، می‌دیدند) ولی به رستاخیز ایمان نداشتند!

فتح · ۶

وَ يُعَذِّبَ الْمُنَافِقِينَ وَ الْمُنَافِقَاتِ وَ الْمُشْرِكِينَ وَ الْمُشْرِكَاتِ الظَّانِّينَ بِاللَّهِ ظَنَ السَّوْءِ عَلَيْهِمْ دَائِرَةُ السَّوْءِ وَ غَضِبَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ وَ لَعَنَهُمْ وَ أَعَدَّ لَهُمْ جَهَنَّمَ وَ سَاءَتْ مَصِيراً

و (نیز) مردان و زنان منافق و مردان و زنان مشرک را که به خدا گمان بد می‌برند مجازات کند؛ (آری) حوادث ناگواری (که برای مؤمنان انتظار می‌کشند) تنها بر خودشان نازل می‌شود! خداوند بر آنان غضب کرده و از رحمت خود دورشان ساخته و جهنم را برای آنان آماده کرده؛ و چه بد سرانجامی است!

فتح · ۱۲

بَلْ ظَنَنْتُمْ أَنْ لَنْ يَنْقَلِبَ الرَّسُولُ وَ الْمُؤْمِنُونَ إِلَى أَهْلِيهِمْ أَبَداً وَ زُيِّنَ ذٰلِكَ فِي قُلُوبِكُمْ وَ ظَنَنْتُمْ ظَنَ السَّوْءِ وَ كُنْتُمْ قَوْماً بُوراً

ولی شما گمان کردید پیامبر و مؤمنان هرگز به خانواده‌های خود بازنخواهند گشت؛ و این (پندار غلط) در دلهای شما زینت یافته بود و گمان بد کردید؛ و سرانجام (در دام شیطان افتادید و) هلاک شدید!