سوره یس، آیه ۵ · جزء ۲۲ · صفحه ۴۴۰
تَنْزِيلَ الْعَزِيزِ الرَّحِيمِ
این قرآنی است که از سوی خداوند عزیز و رحیم نازل شده است
معنی کلمات و عبارات
«تَنزِیلَ»: فرو فرستادن. در اینجا به معنی فرو فرستاده بوده و مفعول مطلق است. برای مبالغه، قرآن وصف به مصدر شده است (نگا: سجده / .
شأن نزول: شأن نزول آیات ۱ تا ۷
ابن عباس گوید: رسول خدا صلى الله علیه و آله ذکر سجده را بلند قرائت می‌کرد تا این که عده اى از قریش در صدد ایذاء و اذیت پیامبر برآمدند و خواستند نقشه شوم خویش را عملى سازند ولى گرفتار شدند و به شکنجه افتادند لذا با زبان عذرخواهى نزد رسول خدا صلی الله علیه و آله آمدند و او را به خداوند و خویشاوندانش قسم دادند و از اثر دعاى پیامبر از گرفتارى و شکنجه رهائى یافتند سپس این آیات نازل گردید با وجود بر این هیچ یک از آنان ایمان نیاوردند.
کتاب الدلائل از ابونعیم.
نکات آیه
۱ - قرآن، کتابى نازل شده از جانب خداوند «و القرءان ... تنزیل العزیز الرحیم»
«تنزیل» مفعول مطلق براى فعل محذوف و به تقدیر «نزل تنزیلاً من العزیز الرحیم» مى باشد.
۲ - خداوند، عزیز (پیروزِ شکست ناپذیر) و رحیم (مهربان) است. «العزیز الرحیم»
۳ - قرآن، جلوه عزت و رحمت خداوند «و القرءان ... تنزیل العزیز الرحیم»
یادکرد دو صفت «عزت» و «رحمت» خداوند به هنگام نسبت دادن نزول قرآن به او، مى تواند حاکى از برداشت یاد شده باشد.
۴ - قرآن، کتابى پیروزمند، شکست ناپذیر و رحمت آفرین براى بشر «و القرءان ... تنزیل العزیز الرحیم»
نسبت دادن نزول قرآن به مقام عزت و رحمت خداوند، مى تواند بیانگر این نکته باشد که این کتاب نیز عزّتمند و رحمت آفرین است.