ها

إِلَى رَبِّهَا نَاظِرَةٌ

و به پروردگارش می‌نگرد!

تَظُنُ أَنْ يُفْعَلَ بِهَا فَاقِرَةٌ

زیرا می‌داند عذابی در پیش دارد که پشت را در هم می‌شکند!

إِنَ الْأَبْرَارَ يَشْرَبُونَ مِنْ كَأْسٍ كَانَ مِزَاجُهَا كَافُوراً

به یقین ابرار (و نیکان) از جامی می‌نوشند که با عطر خوشی آمیخته است،

عَيْناً يَشْرَبُ بِهَا عِبَادُ اللَّهِ يُفَجِّرُونَهَا تَفْجِيراً

از چشمه‌ای که بندگان خاص خدا از آن می‌نوشند، و از هر جا بخواهند آن را جاری می‌سازند!

مُتَّكِئِينَ فِيهَا عَلَى الْأَرَائِكِ لاَ يَرَوْنَ فِيهَا شَمْساً وَ لاَ زَمْهَرِيراً

این در حالی است که در بهشت بر تختهای زیبا تکیه کرده‌اند، نه آفتاب را در آنجا می‌بینند و نه سرما را!

وَ دَانِيَةً عَلَيْهِمْ ظِلاَلُهَا وَ ذُلِّلَتْ قُطُوفُهَا تَذْلِيلاً

و در حالی است که سایه‌های درختان بهشتی بر آنها فرو افتاده و چیدن میوه‌هایش بسیار آسان است!

قَوَارِيرَ مِنْ فِضَّةٍ قَدَّرُوهَا تَقْدِيراً

ظرفهای بلورینی از نقره، که آنها را به اندازه مناسب آماده کرده‌اند!

وَ يُسْقَوْنَ فِيهَا كَأْساً كَانَ مِزَاجُهَا زَنْجَبِيلاً

و در آنجا از جامهایی سیراب می‌شوند که لبریز از شراب طهوری آمیخته با زنجبیل است،

عَيْناً فِيهَا تُسَمَّى سَلْسَبِيلاً

از چشمه‌ای در بهشت که نامش سلسبیل است!

إِنَ هٰؤُلاَءِ يُحِبُّونَ الْعَاجِلَةَ وَ يَذَرُونَ وَرَاءَهُمْ يَوْماً ثَقِيلاً

آنها زندگی زودگذر دنیا را دوست دارند، در حالی که روز سختی را پشت سر خود رها می‌کنند!

وَ جَعَلْنَا فِيهَا رَوَاسِيَ شَامِخَاتٍ وَ أَسْقَيْنَاكُمْ مَاءً فُرَاتاً

و در آن کوه‌های استوار و بلندی قرار دادیم، و آبی گوارا به شما نوشاندیم!

إِنَّهَا تَرْمِي بِشَرَرٍ كَالْقَصْرِ

شراره‌هایی از خود پرتاب می‌کند مانند یک کاخ!

لاَبِثِينَ فِيهَا أَحْقَاباً

مدّتهای طولانی در آن می‌مانند!

لاَ يَذُوقُونَ فِيهَا بَرْداً وَ لاَ شَرَاباً

در آنجا نه چیز خنکی می‌چشند و نه نوشیدنی گوارایی،

لاَ يَسْمَعُونَ فِيهَا لَغْواً وَ لاَ كِذَّاباً

در آنجا نه سخن لغو و بیهوده‌ای می‌شنوند و نه دروغی!

تَتْبَعُهَا الرَّادِفَةُ

و بدنبال آن، حادثه دومین [= صیحه عظیم محشر] رخ می‌دهد،

أَبْصَارُهَا خَاشِعَةٌ

و چشمهای آنان از شدّت ترس فروافتاده است!

أَ أَنْتُمْ أَشَدُّ خَلْقاً أَمِ السَّمَاءُ بَنَاهَا

آیا آفرینش شما (بعد از مرگ) مشکل‌تر است یا آفرینش آسمان که خداوند آن را بنا نهاد؟!

رَفَعَ سَمْكَهَا فَسَوَّاهَا

سقف آن را برافراشت و آن را منظّم ساخت،

وَ أَغْطَشَ لَيْلَهَا وَ أَخْرَجَ ضُحَاهَا

و شبش را تاریک و روزش را آشکار نمود!

وَ الْأَرْضَ بَعْدَ ذٰلِكَ دَحَاهَا

و زمین را بعد از آن گسترش داد،

أَخْرَجَ مِنْهَا مَاءَهَا وَ مَرْعَاهَا

و از آن آب و چراگاهش را بیرون آورد،

وَ الْجِبَالَ أَرْسَاهَا

و کوه‌ها را ثابت و محکم نمود!

يَسْأَلُونَكَ عَنِ السَّاعَةِ أَيَّانَ مُرْسَاهَا

و از تو درباره قیامت می‌پرسند که در چه زمانی واقع می‌شود؟!

فِيمَ أَنْتَ مِنْ ذِكْرَاهَا

تو را با یادآوری این سخن چه کار؟!

إِلَى رَبِّكَ مُنْتَهَاهَا

نهایت آن به سوی پروردگار تو است (و هیچ کس جز خدا از زمانش آگاه نیست)!

إِنَّمَا أَنْتَ مُنْذِرُ مَنْ يَخْشَاهَا

کار تو فقط بیم‌دادن کسانی است که از آن می‌ترسند!

كَأَنَّهُمْ يَوْمَ يَرَوْنَهَا لَمْ يَلْبَثُوا إِلاَّ عَشِيَّةً أَوْ ضُحَاهَا

آنها در آن روز که قیام قیامت را می‌بینند چنین احساس می‌کنند که گویی توقّفشان (در دنیا و برزخ) جز شامگاهی یا صبح آن بیشتر نبوده است!

كَلاَّ إِنَّهَا تَذْكِرَةٌ

هرگز چنین نیست که آنها می‌پندارند؛ این (قرآن) تذکّر و یادآوری است،

فَأَنْبَتْنَا فِيهَا حَبّاً

و در آن دانه‌های فراوانی رویاندیم،

وَ وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ عَلَيْهَا غَبَرَةٌ

و صورتهایی در آن روز غبارآلود است،

تَرْهَقُهَا قَتَرَةٌ

و دود تاریکی آنها را پوشانده است،

يَا أَيُّهَا الْإِنْسَانُ مَا غَرَّكَ بِرَبِّكَ الْكَرِيمِ

ای انسان! چه چیز تو را در برابر پروردگار کریمت مغرور ساخته است؟!

يَصْلَوْنَهَا يَوْمَ الدِّينِ

روز جزا وارد آن می‌شوند و می‌سوزند،

وَ مَا هُمْ عَنْهَا بِغَائِبِينَ

و آنان هرگز از آن غایب و دور نیستند!

عَيْناً يَشْرَبُ بِهَا الْمُقَرَّبُونَ

همان چشمه‌ای که مقرّبان از آن می‌نوشند.

وَ إِذَا رَأَوْهُمْ قَالُوا إِنَ هٰؤُلاَءِ لَضَالُّونَ

و هنگامی که آنها را می‌دیدند می‌گفتند: «اینها گمراهانند!»

وَ أَذِنَتْ لِرَبِّهَا وَ حُقَّتْ

و تسلیم فرمان پروردگارش شود -و سزاوار است چنین باشد-

وَ أَلْقَتْ مَا فِيهَا وَ تَخَلَّتْ

و آنچه در درون دارد بیرون افکنده و خالی شود،

وَ أَذِنَتْ لِرَبِّهَا وَ حُقَّتْ

و تسلیم فرمان پروردگارش گردد -و شایسته است که چنین باشد-

يَا أَيُّهَا الْإِنْسَانُ إِنَّكَ كَادِحٌ إِلَى رَبِّكَ كَدْحاً فَمُلاَقِيهِ

ای انسان! تو با تلاش و رنج بسوی پروردگارت می‌روی و او را ملاقات خواهی کرد!

إِذْ هُمْ عَلَيْهَا قُعُودٌ

هنگامی که در کنار آن نشسته بودند،

إِنَ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحَاتِ لَهُمْ جَنَّاتٌ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ ذٰلِكَ الْفَوْزُ الْكَبِيرُ

و برای کسانی که ایمان آوردند و اعمال شایسته انجام دادند، باغهایی از بهشت است که نهرها زیر درختانش جاری است؛ و این نجات و پیروزی بزرگ است!

إِنْ كُلُ نَفْسٍ لَمَّا عَلَيْهَا حَافِظٌ

(به این آیت بزرگ الهی سوگند) که هر کس مراقب و محافظی دارد!

وَ يَتَجَنَّبُهَا الْأَشْقَى

امّا بدبخت‌ترین افراد از آن دوری می‌گزیند،

ثُمَ لاَ يَمُوتُ فِيهَا وَ لاَ يَحْيَى

سپس در آن آتش نه می‌میرد و نه زنده می‌شود!

لِسَعْيِهَا رَاضِيَةٌ

و از سعی و تلاش خود خشنودند،

لاَ تَسْمَعُ فِيهَا لاَغِيَةً

که در آن هیچ سخن لغو و بیهوده‌ای نمی‌شنوند!

فِيهَا عَيْنٌ جَارِيَةٌ

در آن چشمه‌ای جاری است،

فِيهَا سُرُرٌ مَرْفُوعَةٌ

در آن تختهای زیبای بلندی است،