آیات: ۶
وَ يَوْمَ نُسَيِّرُ الْجِبَالَ وَ تَرَى الْأَرْضَ بَارِزَةً وَ حَشَرْنَاهُمْ فَلَمْ نُغَادِرْ مِنْهُمْ أَحَداً
و روزی را به خاطر بیاور که کوهها را به حرکت درآوریم؛ و زمین را آشکار (و مسطح) می‌بینی؛ و همه آنان [= انسانها] را برمی‌انگیزیم، و احدی از ایشان را فروگذار نخواهیم کرد!
وَ تَرَى الْجِبَالَ تَحْسَبُهَا جَامِدَةً وَ هِيَ تَمُرُّ مَرَّ السَّحَابِ صُنْعَ اللَّهِ الَّذِي أَتْقَنَ كُلَ شَيْ‌ءٍ إِنَّهُ خَبِيرٌ بِمَا تَفْعَلُونَ
کوهها را می‌بینی، و آنها را ساکن و جامد می‌پنداری، در حالی که مانند ابر در حرکتند؛ این صنع و آفرینش خداوندی است که همه چیز را متقن آفریده؛ او از کارهایی که شما انجام می‌دهید مسلّماً آگاه است!
وَ تَسِيرُ الْجِبَالُ سَيْراً
و کوهها از جا کنده و متحرّک می‌شوند!
وَ بُسَّتِ الْجِبَالُ بَسّاً
و کوهها در هم کوبیده می‌شود،
وَ سُيِّرَتِ الْجِبَالُ فَكَانَتْ سَرَاباً
و کوهها به حرکت درمی‌آید و بصورت سرابی می‌شود!
وَ إِذَا الْجِبَالُ سُيِّرَتْ
و در آن هنگام که کوهها به حرکت درآیند،