«سمع» مفرد و به معنای گوش است.
=== قاموس قرآن ===
قوّه شنوائی. شنیدن. گوش مثل [هود:20]، [شعراء:212]. که هر دو به معنی شنیدن است و مثل [بقره:7]، [جاثیة:23]. که به معنی گوش است. به معنی فهم و درک و طاعت نیز آید چنانکه راغب و دیگران گفتهاند مثل [بقره:285] فهمیدیم و طاعت و کردیم. [انفال:31]. در آیه [انفال:21]. شاید به معنی فهم و درک باشد. یعنی مثل آنان نباشد که گفتند: فهمیدیم حال آن که نمیفهمند.
بگو: «چه کسی شما را از آسمان و زمین روزی میدهد؟ یا چه کسی مالک (و خالق) گوش و چشمهاست؟ و چه کسی زنده را از مرده، و مرده را از زنده بیرون میآورد؟ و چه کسی امور (جهان) را تدبیر میکند؟» بزودی (در پاسخ) میگویند: «خدا»، بگو: «پس چرا تقوا پیشه نمیکنید (و از خدا نمیترسید)؟!
آنها هیچ گاه توانایی فرار در زمین را ندارند؛ و جز خدا، پشتیبانهایی نمییابند! عذاب خدا برای آنها مضاعف خواهد بود؛ (چرا که هم خودشان گمراه بودند، و هم دیگران را گمراه ساختند؛) آنها هرگز توانایی شنیدن (حق را) نداشتند؛ و (حقیقت را) نمیدیدند!