واژه های «ویل»، «ویس» و «ویح» در لغت عرب، در مواردی به کار می رود که شخصی به حال دیگری تأسف می خورد، منتها «ویح» در مقام ترحم گفته می شود، «ویس» در مقام تحقیر، و «ویل» در موارد کارهای زشت و قبیح.
«وَیل» در لغت عرب، در مواردی گفته می شود که فرد یا افرادی به هلاکت بیفتند، و معنای عذاب و بدبختی را می دهد، و به گفته بعضی، مفهومی شدیدتر از عذاب دارد.
جمعی گفته اند: «ویل»، چاه یا دره ای است در دوزخ، ولی منظور این گویندگان این نیست که در لغت به این معنا آمده، بلکه در حقیقت بیان مصداق است.
«وَیْل» را بعضی به معنای «هلاکت»، بعضی به معنای «انواع عذاب» و بعضی آن را به معنای «وادی پر عذابی در جهنم» نیز تفسیر کرده اند.
این کلمه معمولاً در مورد حوادث اسفناک به کار می رود، در سوره «مرسلات» حکایت از سرنوشت دردناک تکذیب کنندگان در آن روز می کند.
و در سوره «مطففین» به معنای «شرّ»، یا «غم»، و «اندوه» یا «هلاکت»، یا «عذاب دردناک»، و یا «وادی سخت و سوزانی در دوزخ» است، و معمولاً این واژه به هنگام نفرین و بیان زشتی چیزی به کار می رود، و یا این که تعبیری است کوتاه اما مفاهیم زیادی را تداعی می کند.
پس وای بر آنها که نوشتهای با دست خود مینویسند، سپس میگویند: «این، از طرف خداست.» تا آن را به بهای کمی بفروشند. پس وای بر آنها از آنچه با دست خود نوشتند؛ و وای بر آنان از آنچه از این راه به دست میآورند!
آیا کسی که خدا سینهاش را برای اسلام گشاده است و بر فراز مرکبی از نور الهی قرار گرفته (همچون کوردلان گمراه است؟!) وای بر آنان که قلبهایی سخت در برابر ذکر خدا دارند! آنها در گمراهی آشکاری هستند!