1- خداوند پيامبرش را از هرگونه قهر و غضب در دنيا و آخرت بيمه کرده است.
وَ لَلْآخِرَةُ خَيْرٌ لَکَ ...
2- نعمتهاى آخرت، زوال و رنج و نقص نعمتهاى دنيوى را ندارد. «وَ لَلْآخِرَةُ خَيْرٌ لَکَ مِنَ الْأُولى»
3- در برابر قطع موقت وحى، خداوند وعده چشمگير به پيامبرش مى‌دهد.
«وَ لَسَوْفَ يُعْطِيکَ رَبُّکَ»
4- مالکيّت تمام دنيا هم مردان خدا را راضى نمى‌کند، پس تحقيق وعده خداوند، در جهان ديگرى است. «لَسَوْفَ يُعْطِيکَ رَبُّکَ فَتَرْضى»
5- جلب رضاى پيامبر، مورد توجه خداست. «فَتَرْضى»
6- رهبر بايد درد آشنا باشد تا درد ديگران را لمس کند. «أَ لَمْ يَجِدْکَ يَتِيماً، عائِلًا»
7- يتيمى، مانع رسيدن به کمال نيست. «أَ لَمْ يَجِدْکَ»
8- منت گذارى انسان بر انسان زشت است، ولى منت خدا بر انسان يک ارزش است. أَ لَمْ يَجِدْکَ يَتِيماً فَآوى ...
«1». بحار، ج 8، ص 57.
«2». تفسير صافى.
«3». تفاسير مجمع البيان و نمونه.
«4». وسائل، ج 8، ص 40.
جلد 10 - صفحه 519
9- ياد نعمتهاى الهى، روحيه تشکر از خدا و خدمت به ديگران را در انسان زنده مى‌کند. أَ لَمْ يَجِدْکَ يَتِيماً فَآوى ... فَأَمَّا الْيَتِيمَ فَلا تَقْهَرْ
10- در هنگام قدرت، از زمان ضعف خود ياد کنيد. «أَ لَمْ يَجِدْکَ يَتِيماً»
11- الطاف الهى با واسطه است. «آوى» (مَأوى دادن و غنى کردن خداوند از طريق حضرت ابوطالب و حضرت خديجه بود).
12- پناه دادن به يتيم و غنى کردن فقير، کارى الهى است. «فَآوى- فَأَغْنى»
13- اگر گذشته تلخ خود را ياد کنيد، محرومان را منع و طرد نمى‌کنيد. «فَأَمَّا الْيَتِيمَ فَلا تَقْهَرْ»
14- رسيدگى به يتيم، به دليل شرايط سنى و روحى او در اولويّت است. «فَلا تَقْهَرْ- فَلا تَنْهَرْ»
15- نعمتها را از خدا بدانيد و به آن مغرور نشويد. «بِنِعْمَةِ رَبِّکَ»
16- بازگو کردن نعمت يک نوع شکرگزارى است. «فَحَدِّثْ»
17- لطف گذشته خداوند، عامل اميد به آينده است. (خدايى که در گذشته، يتيمى و فقيرى و تحير تو را برطرف کرد، آينده و آخرت تو را بهتر قرار مى‌دهد.)
وَ لَلْآخِرَةُ خَيْرٌ لَکَ ... أَ لَمْ يَجِدْکَ ...
18- خدا زياد مى‌بخشد ولى کم مى‌خواهد، فقير را غنى مى‌کند ولى از ما نمى‌خواهد فقير را غنى کنيم، فقط مى‌فرمايد: فقير را طرد نکنيد. «وَ أَمَّا السَّائِلَ فَلا تَنْهَرْ» يتيم را مأوى مى‌دهد ولى از ما در اين حد مى‌خواهد که بر يتيم سلطه نيفکنيم. «فَأَمَّا الْيَتِيمَ فَلا تَقْهَرْ»
19- خداوند، سؤال نکرده عطا مى‌کند، پس ما لااقل بعد از سؤال و درخواست، به ديگران کمک کنيم. وَ وَجَدَکَ عائِلًا فَأَغْنى ... وَ أَمَّا السَّائِلَ فَلا تَنْهَرْ
20- نعمتها را محصولِ علم و تخصص و زرنگى خود ندانيد، بلکه لطف او بدانيد بِنِعْمَةِ رَبِّکَ ...
21- ياد نعمتها انسان را از يأس و خودباختگى نجات داده و مقاومت او را در
جلد 10 - صفحه 520
برابر حوادث زياد مى‌کند. «بِنِعْمَةِ رَبِّکَ فَحَدِّثْ»
22- مهمتر از غذا و لباس براى يتيمان، محبت است. «فَأَمَّا الْيَتِيمَ فَلا تَقْهَرْ»
23- اگر بيمارى و فقر و سختى براى انسان رخ دهد، ياد ساير نعمتها براى او مرهمى است. «وَ أَمَّا بِنِعْمَةِ رَبِّکَ فَحَدِّثْ»
24- نعمتهاى الهى بايد در مسير رشد و تربيت انسان باشد نه غفلت او. «بِنِعْمَةِ رَبِّکَ»
«والحمد للّه ربّ العالمين»
جلد 10 - صفحه 522
سوره شرح
تفسير نور(10جلدى) ج10 522 سوره شرح ..... ص : 522
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ
به نام خداوند بخشنده مهربان