1- قهر و غلبه الهى به گونهاى است که هيچ کس و هيچ چيز نمىتواند مانع آن شود. «إِنَّ بَطْشَ رَبِّکَ لَشَدِيدٌ»
2- قهر و کيفر از شئون ربوبيّت و در جهت پيشبرد اهداف رسالت و دلدارى پيامبر است. «بَطْشَ رَبِّکَ»
3- آفريدن و بازگرداندن، کار هميشگى خداوند است. «إِنَّهُ هُوَ يُبْدِئُ وَ يُعِيدُ»
4- قدرت خداوند بر آفريدن و بازگرداندن يکسان است. «يُبْدِئُ وَ يُعِيدُ»
5- خداوند هم قهر و غلبه دارد و هم بخشش و محبّت. بَطْشَ رَبِّکَ لَشَدِيدٌ ... وَ هُوَ الْغَفُورُ الْوَدُودُ
6- علاوه بر آفريدن، تدبير و فرمانروايى همه چيز براى اوست. «ذُو الْعَرْشِ»
7- در قهر و مهر، هيچ چيز مانع اراده الهى نيست. «بَطْشَ رَبِّکَ لَشَدِيدٌ- هُوَ الْغَفُورُ الْوَدُودُ- فَعَّالٌ لِما يُرِيدُ»
8- کارهاى الهى محدوديّت ندارد. «لِما يُرِيدُ» (ناگفته پيداست که اراده الهى همراه با حکمت است و کارى که حکيمانه نباشد، اراده نمىکند تا انجام دهد.)