قيامت از جهتى «يوم الجمع» است که همه در آن اجتماع مى‌کنند و از جهتى «يَوْمَ الْفَصْلِ» ناميده شده، زيرا خوبان از بدان و حق از باطل جدا و به اختلافات فيصله داده مى‌شود.
در روايات مى‌خوانيم که در قيامت مردم به گروه‌هاى مختلفى تقسيم مى‌شوند و هر گروه به شکلى؛ سخن چين در قيافه ميمون، حرام‌خوار در شکل خوک، رباخوار در قالب وارونه، قاضى ظالم به صورت کور، خودپسند کر و لال، عالم بى عمل در حال جويدن زبان، همسايه آزار بى‌دست و پا، سعايت کننده آويخته بر آتش، هوسباز بدبو، و فخر فروشان به لباس با لباس دوزخى محشور مى‌شوند. «1»
حرکت کوه‌ها مقدّمه به هم خوردن آنها و خرد شدن و ذره ذره شدن سنگها و در نهايت، روان شدن به گونه‌اى است که از دور سراب به نظر آيند. «وَ سُيِّرَتِ الْجِبالُ فَکانَتْ سَراباً»