نکته‌های تفسیر نور

«مرصاد» يعنى کمين‌گاه و «طاغين» از «طغيان»، بى‌اندازه پيش رفتن در معصيت است. «مئاب» از «اوب» به معناى قرارگاه و رجوع است و فرجام را از آن جهت مئاب گويند که انسان با عمل خود آن را فراهم کرده و اکنون به آن باز مى‌گردد. جلد 10 - صفحه 364 «احقاب» جمع «حقب» به معناى مدت طولانى است. در روايات مى‌خوانيم: «احقاب» جمع «حُقب» و هر حقب شصت سال و به گفته بعضى هشتاد سال است که هر روز آن مثل هزار سالى است که شما در دنيا مى‌شماريد. «1» «حميم»، آب داغ و «غساق»، آب زردى است که از زخم و چرک و خون خارج مى‌شود. ممکن است معناى آيه چنين باشد که جهنم براى همه در کمين است ولى متقين از آن عبور مى‌کنند و براى مجرمان جايگاه مى‌شود. «لِلطَّاغِينَ مَآباً» با توجّه به عدالت الهى که کيفر و جزا مطابق عقائد و کردار است، «جَزاءً وِفاقاً» پس زيادى عذاب در آيه‌ «فَلَنْ نَزِيدَکُمْ إِلَّا عَذاباً» به خاطر زيادى کفر و فرار از حق است. «فَلَمْ يَزِدْهُمْ دُعائِي إِلَّا فِراراً» «2» چون در برابر هر دعوتى از انبيا، فرار کفار بيشتر مى‌شود، خداوند نيز عذاب آنان را بيشتر مى‌کند. در دوزخ، به جاى سردى، گرمى و به جاى شراب، غسّاق است. «بَرْداً وَ لا شَراباً إِلَّا حَمِيماً وَ غَسَّاقاً»