1- انسان دور از خدا، اهل طمع و افزون خواهى است. «يَطْمَعُ أَنْ أَزِيدَ»
2- دشمن، به تمام آرزوهايش نمى‌رسد. يَطْمَعُ أَنْ أَزِيدَ کَلَّا ...
3- در برابر توقّعات نابجا، محکم و قاطع برخورد کنيد. يَطْمَعُ ... کَلَّا
«1». بقره، 7.
«2». نور، 39.
«3». ابراهيم، 18.
«4». فاطر، 39.
«5». نساء، 167.
«6». نساء، 169.
«7». نهج‌البلاغه، خطبه 34.
جلد 10 - صفحه 288
4- وقتى عناد و لجاجت در انسان مستقر شود، آيات الهى را تکذيب مى‌کند. «کانَ لِآياتِنا عَنِيداً»
5- عناد و لجاجت، سبب زوال نعمت مى‌شود. «يَطْمَعُ أَنْ أَزِيدَ کَلَّا إِنَّهُ کانَ لِآياتِنا عَنِيداً»
6- عناد، سبب عذاب طاقت‌فرساست. «عَنِيداً سَأُرْهِقُهُ صَعُوداً»
7- رفاه و کاميابى غافلانه در دنيا، سختى‌هاى شديد قيامت را در پى دارد. (آرى هر سرازيرى، گردنه‌اى را به دنبال دارد) جَعَلْتُ لَهُ مالًا مَمْدُوداً ... سَأُرْهِقُهُ صَعُوداً
8- دشمن با فکر و برنامه کار مى‌کند. «إِنَّهُ فَکَّرَ وَ قَدَّرَ».
9- برنامه دشمن، مبارزه با قرآن و آيات الهى است. کانَ لِآياتِنا عَنِيداً ... فَکَّرَ وَ قَدَّرَ
10- هر فکرى ارزش ندارد و هر متفکرى ارزشمند نيست. «إِنَّهُ فَکَّرَ وَ قَدَّرَ فَقُتِلَ کَيْفَ قَدَّرَ»
11- توطئه گران بدانند که آيندگان نيز به آنان نفرين خواهند کرد. «فَقُتِلَ کَيْفَ قَدَّرَ»
12- لعن و نفرين بر دشمن، نه تنها جايز، بلکه لازم است. «فَقُتِلَ کَيْفَ قَدَّرَ ثُمَّ قُتِلَ کَيْفَ قَدَّرَ»
13- به کسانى که با فکر و طرح خود ضربه فرهنگى مى‌زنند و به رهبران فاسد، بايد همواره نفرين کرد. «فَقُتِلَ کَيْفَ قَدَّرَ ثُمَّ قُتِلَ کَيْفَ قَدَّرَ»
14- فکر بد مقدمه‌اى براى تصميم خطرناک و نادرست است. (در آيه شريفه به جاى «فقتل کيف فکر»، دو مرتبه فرمود: «فَقُتِلَ کَيْفَ قَدَّرَ»)
15- لحظه‌اى فکر کردن مى‌تواند مقدمه کار خير يا کار شر براى مدتهاى طولانى شود. کلمه «فَکَّرَ» يکبار و کلمه «قَدَّرَ» سه بار تکرار شده است.
16- دشمن از طريق نظارت و ارزيابى، فکر و طرح خود را عليه دين عمق و استمرار مى‌بخشد. إِنَّهُ فَکَّرَ وَ قَدَّرَ ... ثُمَّ نَظَرَ
17- از دشمن، انتظار تبسّم و لبخند نداشته باشيد. «ثُمَّ عَبَسَ وَ بَسَرَ»
18- دشمن براى موفقيّت خود، زمان‌هاى طولانى را صرف و صبر مى‌کند. «ثُمَ
جلد 10 - صفحه 289
نَظَرَ، ثُمَّ عَبَسَ، ثُمَّ أَدْبَرَ» (کلمه «ثُمّ» معمولًا در مواردى به کار مى‌رود که فاصله زمانى زيادى در کار باشد.)
19- قرآن، حتّى در نظر کافران، کلامى پر جاذبه و سحرآميز است. «إِنْ هذا إِلَّا سِحْرٌ يُؤْثَرُ»