1- در قرآن باطل راه ندارد و تمام آن محکم و استوار است. «وَ الْقُرْآنِ الْحَکِيمِ»
«1». تفسير مجمع البيان.
جلد 7 - صفحه 519
2- سوگند به قرآن آنهم از سوى خداوند، بيانگر عظمت و قداست آن است. «وَ الْقُرْآنِ الْحَکِيمِ»
3- در برابر هجوم تهمتها و تضعيفهاى ناروا، حمايتهاى صحيح و همه جانبه ضرورت دارد. «إِنَّکَ لَمِنَ الْمُرْسَلِينَ»
4- مردان خدا در طول تاريخ تنها نيستند و در کنار ساير فرستادگان الهى هستند.
«لَمِنَ الْمُرْسَلِينَ»
5- راه پيامبر همان راه خداست. «إِنَّ رَبِّي عَلى صِراطٍ مُسْتَقِيمٍ» «1»، إِنَّکَ ... عَلى صِراطٍ مُسْتَقِيمٍ (راه مستقيم، راه خدا و رسول اوست.)
6- براى موفقيّت سه چيز لازم است: الف: برنامه مدوّن «قرآن حکيم» ب: مجرى و رهبر آگاه «لَمِنَ الْمُرْسَلِينَ» ج: راه روشن. «صِراطٍ مُسْتَقِيمٍ»
7- اساس عقيده بايد محکم باشد. (خداى حکيم، قرآن حکيم و پيامبر آموزگار حکمت). «يُعَلِّمُهُمُ الْکِتابَ وَ الْحِکْمَةَ»*