1- ما در برابر خواستههاى خود مسئوليم. يُحِبُّونَ ... لَهُمْ عَذابٌ
2- علاقه به گناه، مقدّمهى گناه است. در راه نهى از منکر، علاقه به منکر را محو کنيم. يُحِبُّونَ ...
3- حتّى دوست داشتن بعضى گناهان، گناه کبيره است، مانند ريختن آبروى مؤمن. يُحِبُّونَ ... عَذابٌ أَلِيمٌ
4- کسانى که به دنبال اشاعه فحشا هستند، نظام اسلامى بايد آنها را تنبيه کند.
«عَذابٌ أَلِيمٌ فِي الدُّنْيا»
5- چه بسا سرچشمهى برخى از عذابهاى دنيوى که نصيب ما مىشود، ريختن آبروى ديگران باشد. «وَ أَنْتُمْ لا تَعْلَمُونَ»