إِبْرَاهِيم

تکرارها: ۶۶

=== قاموس قرآن === «علیه الاسلام» جَدّ اوّل حضرت رسول «صلی اللّه علیه و آله» و پیامبران بنی اسرائیل، مورد تصدیق مسلمین و یهود و نصاری است. نام مبارکش 69 بار در قرآن مجید آمده، و دین مبین اسلام همان دین ابراهیم است [نحل:123] این پیامبر بزرگ در شهر «اور» از شهرهای بابل بدنیا آمد و نیز تولّد او را در شهر «فدّام آرام» نوشته‏اند و در آنجا بزرگ شد و با بت پرستان به مبارزه برخاست و سپس بشام هجرت فرمود قرآن مجید قسمت‏های بزرگی از زندگی و مبارزات وی را برای معرّفی او و ارشاد دیگران نقل کرده است و ما بخشهائی از آن را در زیر می‏آوریم. نا گفته نماند: سلیقه ما در این کتاب، استخراج حالات پیامبران از قرآن است، و به خرافات و اسرائیلیات نیز که در احوال آن بزرگواران بافته شده نظر خواهیم نمود. سیر در آفاق خداوند به ابراهیم «علیه‏السلام» رشد فکری داد و او را بسوی حق هدایت فرمود. در قرآن مجید می‏خوانیم: ابراهیم به پدرش آزر (به «آزر» رجوع شود. آیا آزر پدر اصلی آنحضرت بود، آیا استغفار آن حضرت برای او چه صورت داشت؟ توضیح داده شده است.) گفت: آیا بتها را معبود می‏گیری؟ من تو و قومت را در ضلالی آشکار می‏بینم بدینسان حکومت و تدبیر آسمانها و زمین را به ابراهیم نشان می‏دهیم (روی عللی) و تا از اهل یقین شود. چون تاریکی شب او را فرا گرفت ستاره‏ای دید گفت: این پروردگار من است و چون غروب کرد گفت: غروب کننده‏ها (زوال پذیران) را دوست نمی‏دارم. و همین که ماه را طالع دید گفت: این پروردگار من است و چون غروب کرد، گفت: اگر پروردگارم مرا هدایت نکند حتماً از گمراهان خواهم بود. و همین که خورشید را طالع دید گفت: این پروردگار من است، این از آن دو بزرگتر است و چون در افق ناپدید گردید گفت: ای مردم، من از آنچه شریک خدا قرار می‏دهید بیزارم، من رو کردم به کسی که آسمانها و زمین را آفرید، مایل به حقّم و از مشرکان نیستم. قوم با او به محاجّه برخاستند، گفت: آیا با من درباره خدا که هدایتم کرده محاجّه می‏کنید من از آنچه بخدا شریک مِیَنگارید بیم ندارم.... چطور از بتهائی که شریک خدا می‏دانید بترسم و شما بی‏دلیل بخدا شریک مِیانگارید و نمیترسید؟... اینهاست حجّت ما که به ابراهیم در برابر قومش دادیم [انعام: 74-83] به ابراهیم از پیش، درک و رشد دادیم و به حال او دانا بودیم، به پدرش و قومش گفت: این تمثال‏ها چیست که بر عبادت آنها کمر بسته‏اید؟ [انبیاء:51 -52]. این آیات ترجمه یک بخش از احوال این پیامبر بزرگ است و از آنها سه مطلب به دست می‏آید. یکی اینکه خداوند به ابراهیم «علیه السلام» رشد و درک عنایت فرمود و او بزودی دریافت که پرستش بتها باطل و عاری از حقیقت است. آنچه نمی‏بیند و نمی‏فهمد و نمی‏گوید وَلا یَضُرُّ و لاینفع است چگونه قابل پرستش تواند بود؟ لذا به آن مردم می‏گفت: آیا اینها آنگاه که می‏خوانید می‏شوند؟ یا به شما نفعی یا ضرری می‏رسانند؟ [شعراء:73] این بود که با بت پرستی به مبارزه برخاست. دوّم اینکه: ابراهیم «علیه السلام» و بت پرستان در وجود خالق توافق داشتند و اختلاف در این بود که آفتاب و ماه و ستارگان و بتها در تدبیر و اداره عالم تأثیری دارند یا نه؟ ابراهیم «علیه السلام» می‏خواست اثبات کند که تدبیر عالم مثل خلقت آن، هر دو کار خداست این مطلب از «اِنّی بری ء مَمّا نُشرکُونَ» و از «اِنَّکُم اَشرَکتُمُ بِاللّهِ» آشکارا فهمیده می‏شود. اگر بخدا عقیده نداشتند گفتن اینکه: بخدا شریک قرار می‏دهید معنی نداشت. آن حضرت می‏خواست بفهماند تا خلق و امر را از خدا بدانند و آنها زیر بار نمی‏رفتند لذاست که می‏فرمود: آنکه مرا آفرید هم او هدایتم می‏کند. او اطعام می‏کند و سیرابم می‏گرداند و چون مریض شوم شفایم می‏بخشد و اوست که مرا می‏میراند سپس زنده‏ام می‏کند و از او انتظار دارم که روز جزا گناهم را ببخشد [شعراء:78 -82]. اینها برای آنست که اثبات کند: تدبیر و گرداندن کارهای جهان مثل آفریدن، کار خالق است و در نتیجه پرستش و عبادت نیز خاصّ اوست. و از اینکه مشرکین و یا لااقل بسیاری از آنها بوجود خدا عقیده داشتند، و اختلاف بر سر تأثیر بتها و اجسام طبیعی دیگر (البتّه تأثیر اجسام طبیعی بالاستقلال) در امور عالم بود، نباید وحشت کرد. که قرآن از مشرکان نقل می‏گفتند: [زمر:3]، [یونس:18]، [لقمان:25]، یعنی بتها را برای آن عبادت می‏کنیم که ما را پیش خدا مقرَّب کنند. و اینان نزد خدا واسطه‏های مااند. و ای پیامبر اگر از آنها بپرسی آسمانها و زمین را کی آفرید؟ حتماً خواهند گفت: خدا. مطلب سوّم آن است که نفی پرستش آفتاب و ماه نظیر بتها ساده نبود و احتیاج بتدبّر و تفکّر داشت که اوّلا ابراهیم خود یقین کند حکومت و تدبیر دست خداست و آنها معبود و پروردگار نیستند «لِیَکُونَ مِن الْموْقِنینَ» ثانیاً با پرستش آنها به مبارزه برخیزد لذا آن حضرت با رشد و درکی که خدا داده بود طلوع و غروب و محکوم بحکم و مسلوب الاختیار بودن آنها را به حساب آورد و یقین کرد که پروردگار نیستند و پروردگار همان خالق و آفریننده زمین و آسمانهاست و آنوقت گفت:«یا قوم اِنّی بری‏ء مِمّا تُشْرِکُونَ. اِنّی وَجَهْتُ وَجْهیَ لِلَّذی فَطَرَ السَّمواتِ وَ الْاَرْضَ». هیچ مانعی ندارد که بگوئیم: ابراهیم «علیه السلام» به خدا ایمان داشت و درباره ربوبیّت آفتاب و ماه و غیره که مردم می‏پرستیدند در کاوش و تحقیق بود و ابتدا درباره هریک از آنها گفت: این پرورش دهنده من است سپس به حسابش رسید و دید هیچ یک رَبّ نیستند و آنگاه گفت: پروردگار من همان خالق من و آفریننده مخلوقات است. اگر بظاهر قرآن دقت کنیم و از حق گویی باک ننمائیم مطلب همین است. از امام صادق «علیه السلام» سئوال شد: آیا ابراهیم در گفتن هذا رَبّی مشرک شد؟ فرمود:... این از او شرک نبود زیرا او در طلب پروردگارش بود. چه مانعی دارد که بگوئیم: ابراهیم «علیه‏السلام» در همان وضع و در کاوش بود و گفت «هذا ربّی» و بعد بطلانش بروی روشن شد. مگر نه این است که همه با سیر در آفاق و انفس بوجود خدا پی می‏برند، مگر نه این است که خدا فرمود: «نُرِی اِبراهیمَ مَلَکوتُ السَمواتِ و الاَرضِ وَ لِیَکون من المُوقِنین». ممکن است بعضی ساده لوح چنین پندارند که پیامبران «علیهم السلام» همه چیز را از اوّل می‏دانستند و یقین آنها بدون تفکّر و تدبّر بود و احتیاج به آن نداشتند. ما در مقابل این سخن تفّکر، 15 ساله حضرت رسول «صلی اللّه علیه و آله و سلم» را در کوه حراء و آیه [شوری:52] و آیه [هود:49] را دلیل می‏آوریم که صریح‏اند: حضرت رسول (ص) پیش از وحی از این چیزها اطلاع نداشت. آری خداوند ابراهیم «علیه السلام» را هدایت کرد ولی با تفکّر و تدبّر در امور عالم و ملکوت آسمانها و زمین. و سپس وحی آسمانی آن هدایت را محکمتر کرد. شکستن بتها نادره دیگری که قرآن از این مرد بزرگ نقل می‏کند شکستن بتها و تکه پاره کردن آنهاست چه تصمیم بزرگ و چه کار پر مخاطره‏ای؟!! چه شجاعت و اقدام مؤثری و ضربت مهلکی؟!! هر چه بود آن حضرت خواست بتها را در هم شکند تا مردم بدانند: این معبوهای انگل حتّی به دفاع از خود نیز قدرت ندارند. او به پدرش و قومش گفت: این صورت‏ها چیست که پرستش می‏کنید؟ گفتند: پدران خود را در چنین کار یافته‏ایم (و از آنها پیروی می‏کنیم) گفت: بی شک شما و پدرانتان در ضلالی آشکار بوده‏اید. گفتند جدّی میگوئی یا شوخی میکنی؟ گفت: نه جدّی می‏گویم، اینها ربّ نیستند ربّ شما ربّ آسمانها و زمین است که آنها را آفریده و من براین حقیقت گواهم [انبیاء:52 -56] آنگاه به ستارگان نظر کرد (عظمت و ملکوت خداوندی در نظرش مجسّم شد و نادانی مردم ناراحتش کرد) گفت: «انّی سَقیم» من پریشانم. روی از او بگردانیدند و پی کارشان رفتند. ابراهیم به سوی خدایشان رفت (پیشوای توحید از دیدن آن مجسّمه‏های بی‏جان که در اثر حکومت جهل، مقام الوهیّت را احراز کرده بودند بسختی تکان خورد و بر آنها فریاد کشید و گفت آیا نمی‏خورید؟!! چه شده چرا سخن نمیگوئید پس شروع کرد بکوبیدن آنها «صافات:89-93.» آنها را تکه تکه کرد و فقط بزرگشان را گذاشت که شاید به او مراجعه کنند (مردم چون وارد بتخانه شدند و از ماجرا آگاهی یافتند) گفتند کی با خدایان ما این چنین کرد؟ او بی‏شک ستمکار است گفتند: شنیدیم جوانی ابراهیم نام آنها را به بدی یاد می‏کرد. گفتند: او را به محضر مردمان بیاورید، تا گواهی دهند (که خدایان را به بدی یاد می‏کرده و این گواهی وسیله اقرار او باشد چون ابراهیم را آوردند) گفتند: ای ابراهیم آیا تو با خدایان ما چنین کرده‏ای؟ گفت: بلکه (شاهد حال که همه قطعه قطعه شده‏اند و بزرگشان سالم مانده، نشان میدهد که) بزرگشان این کار را کرده است. از خودشان بپرسید اگر سخن می‏گویند. مردم به ضمیرهای خود رجوع کردند و گفتند: که شما ستمگرید (نه ابراهیم بعد باطل‏شان را بجای حق گرفته و خود را در محاکمه او ذیحق دانسته) گفتند: تو میدانی که اینها سخن نمی‏گویند (و احاله به گفتگو با خدایان دلیل آنست که تو این کار را کرده‏ای) گفت: پس جز خدا، چیزی می‏پرستید که نه سودی به شما می‏رساند و نه زیانی میزند؟!! قباحت بر شما و بر آنچه غیر خدا می‏پرستید آیا نمی‏فهمید؟!! (از این سخنان روشن شد که ابراهیم در مقام دفاع از خود نیست و نمیخواهد بگوید: من نکرده‏ام بلکه غرضش ابطال خدائی خدایان است . گفتند: اگر می‏خواهید مجازاتش کنید، او را بسوزانید و خدایانتان را یاری کنید (تا در آینده کسی به این فکر نیافتد و بدانند جزای اهانت به خدایان سوزاندن است) گفتیم: ای آتش بر ابراهیم خنک و سالم باش. خواستند با این نیرنگ او را مغلوب کنند ولی آنها را زیان‏کارتر کردیم [انبیاء:58-70]. حقانیت ابراهیم کاملا روشن گردید. تا اینجا آنچه زیر عنوان سیر در آفاق و شکستن بتها گفته شد، مُتَّخَذاز قرآن مجید و کاملا ساده و طبیعی است، ولی برای توضیح بیشتر به سه مطلب از آنچه گذشت دوباره اشاره می‏کنیم. 1- ابراهیم بآذر، خطاب کرد. آیا آزر پدر اصلی آنحضرت بود یا جدامی او؟ این مطلب در (آزر) تحقیق خواهد شد. 2 - [صافات:89] در ترجمه این آیه گفتیم که: ابراهیم «علیه السلام» آنها را توبیخ کرد و از پرستیدن بت‏ها بر حذر نمود،آنگاه به ستارگان نگاه کرد و عظمت خدادر نظرش مجسم شد و از نادانی آن قوم بر آشفت و گفت: من پریشان حالم. در لغت به مکان خوفناک و بقلب کینه ور مکان سقیم گفته شده است. لازم نیست سقیم در آیه به معنی مریض بگیریم و هیچ مانعی ندارد که مراد از سقیم پریشان حالی باشد و مسلماً ابراهیم در آن وقت ناراحت و پریشان حال بود و ایضاً بنظر میاید که مراد از سقیم در آیه [صافات:145] نیز پریشان حالی بوده باشد. یعنی یونس را از شکم ماهی بصحرا انداختیم و پریشان حال بود، نه اینکه مریض و تب‏دار. در این صورت به احتمالات زیادی که درباره آیه فوق گفته شده احتیاجی نمی‏ماند. اتفاقاً پس از تحقیق در این باره دیدم مرحوم مجلسی نیز در وجه چهارم از وجوهی که برای آیه شریفه ذکر کرده این توجیه را فرموده‏اند(بحارالانوار حالات حضرت ابراهیم «علیه السلام». 3 -«قالَ بَلْ فَعَلَهُ کَبیرُهُمْ هذا) درباره این آیه نیز سخنان بسیار گفته شده است. در تفسیرالمیزان فرموده: گفت شاهد حال که همه قطعه قطعه شده و بزرگشان سالم مانده نشان می‏دهد که بزرگشان این کار را کرده است و این مقدّمه بود که بعداً بگوید: از خودشان بپرسید. و این خبر جدّی نیست بلکه برای الزام خصم است و اینگونه سخن در محاورات زیاد است. انتهی. آری به طور حتم اینگونه سخن گفتن برای الزام خصم و اثبات حق است و گرنه قرآن آنرا بصورت قبول نقل نمی‏کرد. کذب قبیح است کاذب مبغوض خداست. ولی ابراهیم «علیه السلام» خلیل اللّه است و محبوب خداست [نساء:125]، [بقره:131]، [صافات:109]. وانگهی خود قرآن می‏گوید ابراهیم خود این نقشه را کشید و بزرگشان را سالم گذاشت تا به او رجوع کنند «فزجَعَلَهُمْ جُذاذاً اِلّا کَبیراًلَهُمْ لَعَلَّهُمْ اِلَیهِ یَرجَعونَ» و در روایات اهل بیت «علیهم السلام» در خصوص آیه ما نحن فیه هست که فرموده‏اند: و اللّه ابراهیم دروغ نگفت. در صحیح بُخاری جزءِ 4 باب قول اللّه «وَ اتَّخَذَ اللّه ابراهیم خَلیلاً» و جزء 6 کتاب التفسیر سوره بنی اسرائیل و جزء 7 باب اتخاذ السراری. و سنن ابی داود کتاب طلاق باب 16 و صحیح مسلم ج 2 باب فضائل ابراهیم و صحیح ترمذی کتاب تفسیر سوره انبیاءِ حدئیث 3 از ابو هریره از رسول خدا «صلی الله علیه وآله وسلم» نقل شده که: ابراهیم دروغ نگفت مگر در سه مورد، دو تا برای خدا و یکی برای زنش ساره: آنجا که در جواب بت پرستان گفت: «اِنّی سَقیمَ» و آنجا که پس از شکستن بتها گفت: «بَل فَعَلَهُ کَبیرُهم» و آنجا که به پادشاه جبّار گفت: ساره خواهر من است. ابن اثیر در نهایه ماده سقم در توجیه آیه (انّی سَقیم) بعد از چند وجه، گوید: صحیح آن است که این یکی از سه دروغ ابراهیم است دومی «بَلْ فَعَلَهُ کبیر هم هذا) سومّی که گفت: ساره خواهر من است. در کامل ابن اثیر ج 1 باب ذکر هجرة ابراهیم باز می‏بینیم که این حدیث از ابو هریره نقل شده است. قهرمان این خرافه، ابو هریره دومی است. رو سیاهی و دروغ پردازی این شخص حاجت به بیان ندارد. اوست که با کعب الاحبار می‏نشست و دروغ‏های او بر رسول خدا«صلی اللّه علیه و آله و سلم» می‏بست تعجّب از نویسندگان این کتابهاست که فکر نکرده‏اند این گونه خرافات با آیه «وَ اتَّخَذَ اِبراهیمَ خَلیلاً» و ده‏ها آیات دیگر که مقام شامخ ابراهیم «علیه السلام» را روشن می‏کند چگونه می‏سازد؟!!! آیا خدا از یک طرف می‏فرماید «اِنَّما یَفْتَری الکَذِبَ الذین لا یؤمنون» و از طرف دیگر ابراهیم دروغگو (نعوذ باللّه) را خلیل خود می‏خواند؟! ولی چون ابوهریره نقل کرده باید دم نزد و قبول کرد هر چند بر خلاف قرآن باشد عجبا؟!!! در تورات« سِفر پیدایش» باب 12 داستان مسافرت ابراهیم «علیه السلام» به مصر نقل شده و در آنجاست که ابراهیم گفت: این خواهر من است در قرآن مجید ذکری از این سَفَر و از این سخن به میان نیامده و در کتابهائی امثال مروج الذهب و تاریخ یعقوبی نیز نقل نشده. ابوهریره نقل تورات را تا حدی رقیق کرده و به حضرت رسول «صلی اللّه علیه و آله و سلم» نسبت می‏دهد و در همانجاست که ابراهیم یکی از سه دروغ تاریخی خود را گفت و آن این بود که: ساره خواهر من است که بیم داشت اگر بگوید: زن من است در خطر بیافتد. جریان مسافرت ابراهیم «علیه السلام» به مصر در روضه کافی و در بحار ج 12 ص 45 طبع جدید نقل شده در طریق روایت، ابراهیم بن ابی زیاد کرخی که توثیق نشده و سهل بن زیاد واقع است و روایت حجّیت ندارد وانگهی در آن از دروغ خبری نیست و در آن هست که ابراهیم «علیه السلام» فرمود: این زن حرم من و دختر خاله من است. ناگفته نماند دانشمند محترم صدر بلاغی با آنکه در مقدّمه کتاب قصص قرآن می‏نویسد: قصص قرآن تحریفات و اشتباهکاری‏های کتب عهد قدیم و جدید را اصلاح فرموده و همچنین دانشمند محترم سید باقر موسوی که قصص قرآن محمّد احمد حادَالمولی را ترجمه کرده هر دو در ضمن شرح حال ابراهیم «علیه السلام» فصلی بنام (ابراهیم در مصر) منعقد کرده و بطور ارسال مسلّم جریان ساره و قول ابراهیم «علیه السلام» را که: این خواهر من است نقل کرده‏اند. حال آنکه گفتیم در قرآن در آن خبری نیست و ریشه آن در تورات است. آن هم در صورت بسیار ناروا. حال که نام کتاب را قصص قرآن گذاشته‏اند لازم بود قصص قرآن بنویسند نه قصص تورات. البتّه هر دو کتاب مفیداند ولی این لغزش و امثال آنرا نمی‏شود نادیده گرفت. قربانی‏ خداوند امتحان بزرگ و بی‏نظیری برای ابراهیم «علیه السلام» پیش آورد: امتحانی که قرآن در آن «اِنَّ هذا لَهُوَ البلاءُ المُبین» راستی این امتحان آشکاری است، امتحانی که سِلم محض بودن ابراهیم و فزرندش را در فرمان خدا برملا ساخت. خدادر دوران پیری به آنحضرت دو پسر بنام اسمعیل و اسحق چنانچه خود فرمود [ابراهیم:39]. چون اسمعیل بحد تلاش و کوشش رسید آن امتحان پیش آمد. بهتر است از زبان وحی بشنویم (ابراهیم گفت: من بسوی پروردگارم می‏روم. او حتماً راهنمائیم می‏کند. پروردگارا فرزند نیکوکاری به من عنایت فرما. او را به پسری بردبار بشارت دادیم. چون به حد سعی و تلاش با پدرش، رسید ابراهیم گفت: ای پسر محبوبم من پی در پی در خواب می‏بینم که تو را سر می‏برم رأی تو چیست؟ گفت: پدرم به مأموریّت خود عمل کن حتماً انشاءاللّه مرا بردبار خواهی یافت (در اینجا معلوم شد، این فرزند لایق چه قدر عاقل و بردبار است و این است معنی «غلامٌ حلیمٌ» چون پدر به قربانی کردن و پسر به قربانی شدن تسلیم گشتند و او را به پیشانی به زمین گذاشت (تسلیم و عظمت هر دو روشن شد) و او را ندا کردیم: ای ابراهیم حقّا که خواب خویش را راست کردی و به مرحله عمل آوردی ما نیکوکاران را همین طور پاداش می‏دهیم (همچنان که خواب تو به مرحله عمل آمد، تمام وعده‏های ما درباره نیکوکاران همانطور به مرحله عمل خواهد آمد) راستی این امتحان آشکاری است و به آن قربانی، کشتار بزرگی را عوض دادیم... سلام بر ابراهیم «صافات: 99-109» در اینجا ذکر سه نکته لازم است. 1 - مراد از کشتار عظیم در آیه «وَ فَدَبْناه بِذِبحٍ عظیم» که عوض قربانی اسمعیل است باحتمال قوی، کشتار بزرگ و همه ساله عید قربان است زیرا یکی از علل قربانی موسم حجّ زنده نگاه داشتن خاطره فداکاری ابراهیم «علیه السلام» است. در روایت خصال صدوق و عیون اخبار الرضا «علیه السلام» هست که آن حضرت فرمود: هر قربانی که در منی تا روز قیامت ذبح شود فدیه اسمعیل است (بحار ج 12 ص 123) و در کتاب عیون اخبار الرضا اضافه شده که قربانی‏های دیگر غیر قربانی حجّ هم فدیه اسمعیل میباشد. 2 - روایت شده که ابراهیم «علیه السلام» در آن روز قوچی را ذبح کرد بنظر من این عمل افتتاح کشتار بزرگ بدست آن جناب بود. یعنی خدا قربانی عظیم و مستمر حج را عوض اسمعیل قرار داد و افتتاح آنرا به ابراهیم «علیه السلام» محوّل کرد. بعضی‏ها می‏گویند: مراد از ذبح عظیم شهادت ابا عبداللّه الحسین «علیه السلام» و یاران اوست و نسبت آنرا بر روایت می‏دهد. در روایت همچو مطلبی پیدا نکردیم. بلکه در حدیث آمده که شهادت امام حسین «علیه السلام» از جانب خدا به ابراهیم اعلام شد و آن حضرت محزون گردید. خداوند فرمود ثواب این مانند ثواب حزنی است که دوست داشتی کاش اسمعیل را ذبح می‏کردی و در راه خدا غمگین می‏شدی و به ثواب می‏رسیدی . این سخن چنانکه می‏بینیم غیر از آنست که گفته شود: شهادت امام«علیه السلام»و یارانش عوض اسمعیل است. 3 - لازم نیست در اینجا از نسخ امر صحبت شود و بگوئیم: ابتدا ابراهیم بسر بریدن مأمور شد و سپس نسخ گردید چنانچه در این باره بتفصیل سخن گفته‏اند. زیرا تدبّر نشان می‏دهد که سخنی در کار نبوده و ابراهیم «علیه السلام» عین آنچه را در خواب دیده انجام داده است. آن حضرت به فرزندش گفت من در خواب می‏بینم که تو را سر بریدم. به عبارت دیگر تمام شده عمل را در خواب ندیده بود. فرق هست میان این دو که بگوئیم (اَری‏ اَذْبَحُکَ) و (اَری‏ ذَبَحْتُکَ) همان را که در خواب دیده بود در ظاهر به عمل آمد. النهایه باید گفت که آن حضرت تصوّر می‏کرد این عمل قهراً به انجام خواهد رسید، ولی وحی صریح آن تصوّر را از بین برد. داستان این قربانی در تورات نیز (سِفر پیدایش باب 22) نقل شده است. بنای کعبه کعبه خانه خدا و در عین حال خانه مردم و برای مردم است [آل عمران:96] تدبر در آیات روشن می‏کند که کعبه پیش از ابراهیم «علیه السلام» بنا شده بود. آن حضرت آنرا پس از خرابی تجدید ساختمان کرد و زن و فرزندش را در آن بیابان سکونت داد در حالیکه اثری از آبادی در آنجا نبود. تا رفته رفته محلی آباد گردید و محلّ تجمع مردم شد. آن بزرگوار در بنای کعبه و اسکان خانواده خود در آنجا جز رضای خدا نظری نداشت تفضیل این قضایا در سوره‏های بقره و ابراهیم و حج، مشروح احکام و دستورهای حضرت ابراهیم است که با وحی آسمانی توسط فرزند بزرگوار آن حضرت محمد بن عبداللّه پی ریزی شده است. گذشته از آنچه تا کنون نقل شد قرآن مبین نادره‏های دیگری از ابراهیم «علیه السلام» آورده است. از جمله زنده شدن چهار مرغ است در دست او، که به امر پروردگار برای اطمینان هر چه بیشتر آن حضرت درباره معاد: زنده شدند «ابراهیم گفت: خدایا به من بنما که چگونه مردگان را زنده می‏کنی؟ گفت: آیا تو هنوز ایمان نیاورده‏ای؟ گفت: آری ایمان آورده‏ام ولی می‏خواهم قلبم آرام شود» الخ بقره: 260 کلمه کَیْفَ تُحیِی المُوتی‏ صریح است در این که سئوال آن حضرت از کیفیّت احیاء بود. این مثل آن ست که کسی مثلا پالایشگاه آبادان را ندیده، به او آن را تعریف می‏کنند او بوجود پالایشگاه یقین دارم ولی آرزو می‏کند که ای کاش با چشم خود آنرا ببیند تا قلبش آرام و حسرتش از بین برود. در صحیح مسلم ج 2 باب من فضائل ابراهیم، از ابو هریره نقل شده که رسول خدا «صلی الله علیه وآله» فرمود: ما بشّک (در امور معاد) از ابراهیم اَحَقّیم، آنگاه که گفت: [بقره:260]. عجبا. خداوند گواهی می‏دهد که ابراهیم ایمان داشت ولی ابو هریره او را در امر معاد مردد می‏داند و نعوذ باللّه به رسول خدا «صلی اللّه علیه و آله و سلم» نسبت شک می‏دهد و می‏گوید:او بشک از ابراهیم سزاوارتر است!! سخن ابوهریره با موازین اسلامی و با [بقره:285] چگونه می‏سازد آیا رسول خدا در امر معاد (معاذاللّه) مردّد بود؟!!. تورات در سِفر پیدایش باب 17 آیه 24 نقل می‏کند: ابراهیم در نود سالگی خود را ختنه کرد. در صحیح مسلم ج 2 باب فضائل ابراهیم و بخاری جزء 4 باب [نساء:125] از ابوهریره نقل شده که رسول خدا «صلی اللّه علیه و آله و سلم» فرمود: ابراهیم در هشتاد سالگی ختنه کرد. به نظر می‏آید ابوهریره این سخن را از کعب الاحبار گرفته و به حضرت رسول اللّه «صلی اللّه و علیه و آله و سلم» نسبت داده است. اگر در آیات 75 تا 84 سوره انعام دقت کنیم خواهیم دید محاوره ابراهیم «علیه السلام» با قوم خود درباره اصنام و در نظر به ستارگان و ماه و آفتاب و گفتن (هذا ربّی) و بعد ابطال آن، همه در محل اصلی آن حضرت و قبل از خروج از بابل بوده است، تاریخ یعقوبی و تاریخ کامل ابن اثیر و مجمع البیان و مروج الذهب نیز چنین نوشته است در کتاب قصص قرآن تألیف دانشمند محترم آقای صدر بلاغی و قصص قرآن محمد احمد جادالمولی که دانشمند محترم آقای سید محمد باقر موسوی ترجمه کرده است. این محاوره در شهر حَرّان و با ستاره پرستان آن شهر نقل شده است و آن حضرت از وطن خود خارج شده و به شهر حرّان آمده بود. معلوم نیست این مطلب از کجا گرفته شده و با ظاهر قرآن مخالف است. مستر هاکس در قاموس کتاب مقدّس ص 4 می‏گوید: ابراهیم بانی و موجد و رئیس عظیم طایفه یهود و بنی اسماعیل و سایر طوایف اعراب بود. مخفی نماند یهود برای اینکه خود را حق جلوه دهند می‏گفتند: ابراهیم از ماست و یهودی بود. نصاری نیز می‏گفتند: چون با آمدن انجیل، دین به نصرانیّت برگشت، پس ابراهیم نصرانی است و از ما می‏باشد. این سخن دروغ است، زیرا یهودیّت و نصرانیّت بعد از نزول تورات و انجیل پیدا شده و ابراهیم «علیه السلام» پیش از آن دو بود قرآن فرماید «ای اهل کتاب چرا درباره ابراهیم محاجّه می‏کند (و هر یک او را از خود می‏پندارید) حال آنکه تورات و انجیل بعد از او نازل شده آیا نمی‏فهمید؟» [آل عمران:65-67] صاحب قاموس کتاب مقدّس در اسناد پایه گذاری یهودیّت به ابراهیم، اشتباه کرده است. آنچه تا اینجا درباره حضرت ابراهیم «علیه السلام» گفته شد همه استخراج از قرآن مبین است، در نقل حالات انبیاء به قرآن مجید نظر مستقل داریم لازم است مسلمانان در شناختن انبیاء اللّه که مردان پاک و معلّمین بشراند دقّت بیشتر به خرج دهند و پی نقلهائی که شاید بیشتر از اسرائیلیات باشند نروند و نیز از سنت قطعیه استفاده کنند. نادره‏های دیگری نیز از ابراهیم «علیه السلام» در قرآن هست ولی ما به آنچه نقل کردیم اکتفا می‏کنیم هر چه تورات و ابوهریره‏ها درباره پیامبران پاک بگویند تا قرآن و سنّت قطعیه تأکید نکند اعتبار ندارد.
۰۵۱۰۱۵۱۳۵۷۹۱۱۱۳۱۵۱۷۱۹۲۱۲۳سال ۱: ۰سال ۲: ۰سال ۳: ۶سال ۴: ۱سال ۵: ۳سال ۶: ۶سال ۷: ۲سال ۸: ۰سال ۹: ۴سال ۱۰: ۵سال ۱۱: ۲سال ۱۲: ۲سال ۱۳: ۰سال ۱۴: ۵سال ۱۵: ۳سال ۱۶: ۱سال ۱۷: ۱۲سال ۱۸: ۴سال ۱۹: ۲سال ۲۰: ۲سال ۲۱: ۰سال ۲۲: ۵سال ۲۳: ۱
صافات · ۱۰۴

وَ نَادَيْنَاهُ أَنْ يَا إِبْرَاهِيمُ

او را ندا دادیم که: «ای ابراهیم!

صافات · ۱۰۹

سَلاَمٌ عَلَى إِبْرَاهِيمَ

سلام بر ابراهیم!

ص · ۴۵

وَ اذْكُرْ عِبَادَنَا إِبْرَاهِيمَ وَ إِسْحَاقَ وَ يَعْقُوبَ أُولِي الْأَيْدِي وَ الْأَبْصَارِ

و به خاطر بیاور بندگان ما ابراهیم و اسحاق و یعقوب را، صاحبان دستها (ی نیرومند) و چشمها (ی بینا)!

شوری · ۱۳

شَرَعَ لَكُمْ مِنَ الدِّينِ مَا وَصَّى بِهِ نُوحاً وَ الَّذِي أَوْحَيْنَا إِلَيْكَ وَ مَا وَصَّيْنَا بِهِ إِبْرَاهِيمَ وَ مُوسَى وَ عِيسَى أَنْ أَقِيمُوا الدِّينَ وَ لاَ تَتَفَرَّقُوا فِيهِ كَبُرَ عَلَى الْمُشْرِكِينَ مَا تَدْعُوهُمْ إِلَيْهِ اللَّهُ يَجْتَبِي إِلَيْهِ مَنْ يَشَاءُ وَ يَهْدِي إِلَيْهِ مَنْ يُنِيبُ

آیینی را برای شما تشریع کرد که به نوح توصیه کرده بود؛ و آنچه را بر تو وحی فرستادیم و به ابراهیم و موسی و عیسی سفارش کردیم این بود که: دین را برپا دارید و در آن تفرقه ایجاد نکنید! و بر مشرکان گران است آنچه شما آنان را به سویش دعوت می کنید! خداوند هر کس را بخواهد برمی‌گزیند، و کسی را که به سوی او بازگردد هدایت می‌کند.

زخرف · ۲۶

وَ إِذْ قَالَ إِبْرَاهِيمُ لِأَبِيهِ وَ قَوْمِهِ إِنَّنِي بَرَاءٌ مِمَّا تَعْبُدُونَ

و به خاطر بیاور هنگامی را که ابراهیم به پدرش [= عمویش آزر] و قومش گفت: «من از آنچه شما می‌پرستید بیزارم.

ذاریات · ۲۴

هَلْ أَتَاكَ حَدِيثُ ضَيْفِ إِبْرَاهِيمَ الْمُكْرَمِينَ

آیا خبر مهمانهای بزرگوار ابراهیم به تو رسیده است؟

نجم · ۳۷

وَ إِبْرَاهِيمَ الَّذِي وَفَّى

و در کتب ابراهیم، همان کسی که وظیفه خود را بطور کامل ادا کرد،

حدید · ۲۶

وَ لَقَدْ أَرْسَلْنَا نُوحاً وَ إِبْرَاهِيمَ وَ جَعَلْنَا فِي ذُرِّيَّتِهِمَا النُّبُوَّةَ وَ الْكِتَابَ فَمِنْهُمْ مُهْتَدٍ وَ كَثِيرٌ مِنْهُمْ فَاسِقُونَ

ما نوح و ابراهیم را فرستادیم، و در دودمان آن دو نبوّت و کتاب قرار دادیم؛ بعضی از آنها هدایت یافته‌اند و بسیاری از آنها گنهکارند.

ممتحنه · ۴

قَدْ كَانَتْ لَكُمْ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ فِي إِبْرَاهِيمَ وَ الَّذِينَ مَعَهُ إِذْ قَالُوا لِقَوْمِهِمْ إِنَّا بُرَآءُ مِنْكُمْ وَ مِمَّا تَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ كَفَرْنَا بِكُمْ وَ بَدَا بَيْنَنَا وَ بَيْنَكُمُ الْعَدَاوَةُ وَ الْبَغْضَاءُ أَبَداً حَتَّى تُؤْمِنُوا بِاللَّهِ وَحْدَهُ إِلاَّ قَوْلَ إِبْرَاهِيمَ لِأَبِيهِ لَأَسْتَغْفِرَنَ لَكَ وَ مَا أَمْلِكُ لَكَ مِنَ اللَّهِ مِنْ شَيْ‌ءٍ رَبَّنَا عَلَيْكَ تَوَكَّلْنَا وَ إِلَيْكَ أَنَبْنَا وَ إِلَيْكَ الْمَصِيرُ

برای شما سرمشق خوبی در زندگی ابراهیم و کسانی که با او بودند وجود داشت، در آن هنگامی که به قوم (مشرک) خود گفتند: «ما از شما و آنچه غیر از خدا می‌پرستید بیزاریم؛ ما نسبت به شما کافریم؛ و میان ما و شما عداوت و دشمنی همیشگی آشکار شده است؛ تا آن زمان که به خدای یگانه ایمان بیاورید! -جز آن سخن ابراهیم که به پدرش [= عمویش آزر] گفت (و وعده داد) که برای تو آمرزش طلب می‌کنم، و در عین حال در برابر خداوند برای تو مالک چیزی نیستم (و اختیاری ندارم)!- پروردگارا! ما بر تو توکّل کردیم و به سوی تو بازگشتیم، و همه فرجامها بسوی تو است!

اعلی · ۱۹

صُحُفِ إِبْرَاهِيمَ وَ مُوسَى

در کتب ابراهیم و موسی.