فرزندداری ابراهیم

الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي وَهَبَ لِي عَلَى الْكِبَرِ إِسْمَاعِيلَ وَ إِسْحَاقَ إِنَ رَبِّي لَسَمِيعُ الدُّعَاءِ

حمد خدای را که در پیری، اسماعیل و اسحاق را به من بخشید؛ مسلّماً پروردگار من، شنونده (و اجابت کننده) دعاست.

قَالَ أَ بَشَّرْتُمُونِي عَلَى أَنْ مَسَّنِيَ الْكِبَرُ فَبِمَ تُبَشِّرُونَ

گفت: «آیا به من (چنین) بشارت می‌دهید با اینکه پیر شده‌ام؟! به چه چیز بشارت می‌دهید؟!»

قَالُوا بَشَّرْنَاكَ بِالْحَقِ فَلاَ تَكُنْ مِنَ الْقَانِطِينَ

گفتند: «تو را به حق بشارت دادیم؛ از مأیوسان مباش!»

قَالَ وَ مَنْ يَقْنَطُ مِنْ رَحْمَةِ رَبِّهِ إِلاَّ الضَّالُّونَ

گفت: «جز گمراهان، چه کسی از رحمت پروردگارش مأیوس می‌شود؟!»

قَالَ فَمَا خَطْبُكُمْ أَيُّهَا الْمُرْسَلُونَ

(سپس) گفت: «مأموریت شما چیست ای فرستادگان خدا؟»

رَبِ هَبْ لِي مِنَ الصَّالِحِينَ

پروردگارا! به من از صالحان [= فرزندان صالح‌] ببخش!»

قَالَ فَمَا خَطْبُكُمْ أَيُّهَا الْمُرْسَلُونَ

(ابراهیم) گفت: «مأموریت شما چیست ای فرستادگان (خدا)؟»