سِنِين

تکرارها: ۹

«سِنِین» جمع «سَنة» به معنای سال است، ولی معمولاً هنگامی که با کلمه «أَخذ» (گرفتن) به کار می رود، به معنای گرفتار قحطی و خشکسالی شدن می آید; بنابراین أَخَذَهُ السَّنَةُ: «سال او را گرفت» یعنی گرفتار خشکسالی شد، و شاید علت آن این باشد که سال های قحطی در برابر سال های عادی و معمولی کم است. طبق قواعد نحوی در سوره «کهف» باید به جای «سنین» که جمع است «سنه» که مفرد است آورده شود، ولی گویا به خاطر این که چنین خوابی بسیار طولانی و تعداد سال ها بسیار زیاد بوده است، صیغه جمع ذکر شده است تا بیانگر کثرت باشد. تفاوت سال های شمسی و قمری تقریباً یازده روز است که، اگر آن را در سیصد ضرب کنیم و سپس بر عدد روزهای سال قمری که 354 روز است تقسیم کنیم، نتیجه آن همان عدد نُه می شود (البته در اینجا کسری مختصری می ماند که چون کمتر از یک سال است قابل محاسبه نیست). === قاموس قرآن === سال. [عنکبوت:14]. جمع آن در قرآن سنون است. [کهف:11]. بعضی گویند: اصل آن سنه است به دلیل آنکه سنهات جمع بسته می‏شود و بعضی گویند: سنواست که جمع آن سنوات آید و این دومی مشهورتر است (اقرب). راغب ذیل لغت عوم می‏گوید: کلمه سنه اکثراً به سال قحطی و سختی اطلاق می‏شود به عکس «عام» که به سال فراوانی و راحتی گفته می‏شود در لفظ سنه نیز نظیر آن را گفته است. این سخن در اقرب و سایر کتابها نیز کتابها نیز گفته شده است. علی هذا معنی آیه [اعراف:130]. آن است که: آل عمران را با سالهای سخت که پر از قحطی و فشار بود و با نقص ثمرات مؤاخذه کردیم. در مجمع ذیل آیه فوق از شاعری نقل شده: کَأَنَّ النّاسَ اِذْفَقَدُوا عَلَیّاً نَعامٌ جالَ فی بَلَدٍ سِنینا گوئی مردم آنگاه که علی علیه السلام را از دست دادند: شتر درغهائی اند که در سرزمین پر از قحطی نیز گفته‏اند و شعر از آن است . نا گفته نماند سنه در سالهای غیر سختی نیز به کار رفته مثل [بقره:96]، [یونس:5]. بقیه سخن را در «عام» مطالعه کنید.
۰۱۲۱۳۵۷۹۱۱۱۳۱۵۱۷۱۹۲۱۲۳سال ۱: ۰سال ۲: ۰سال ۳: ۱سال ۴: ۲سال ۵: ۱سال ۶: ۱سال ۷: ۰سال ۸: ۰سال ۹: ۰سال ۱۰: ۰سال ۱۱: ۲سال ۱۲: ۰سال ۱۳: ۰سال ۱۴: ۰سال ۱۵: ۰سال ۱۶: ۰سال ۱۷: ۰سال ۱۸: ۰سال ۱۹: ۰سال ۲۰: ۲سال ۲۱: ۰سال ۲۲: ۰سال ۲۳: ۰
یوسف · ۴۲

وَ قَالَ لِلَّذِي ظَنَ أَنَّهُ نَاجٍ مِنْهُمَا اذْكُرْنِي عِنْدَ رَبِّكَ فَأَنْسَاهُ الشَّيْطَانُ ذِكْرَ رَبِّهِ فَلَبِثَ فِي السِّجْنِ بِضْعَ سِنِينَ

و به آن یکی از آن دو نفر، که می‌دانست رهایی می‌یابد، گفت: «مرا نزد صاحبت [= سلطان مصر] یادآوری کن!» ولی شیطان یادآوری او را نزد صاحبش از خاطر وی برد؛ و بدنبال آن، (یوسف) چند سال در زندان باقی ماند.

یوسف · ۴۷

قَالَ تَزْرَعُونَ سَبْعَ سِنِينَ دَأَباً فَمَا حَصَدْتُمْ فَذَرُوهُ فِي سُنْبُلِهِ إِلاَّ قَلِيلاً مِمَّا تَأْكُلُونَ

گفت: «هفت سال با جدیّت زراعت می‌کنید؛ و آنچه را درو کردید، جز کمی که می‌خورید، در خوشه‌های خود باقی بگذارید (و ذخیره نمایید).

کهف · ۱۱

فَضَرَبْنَا عَلَى آذَانِهِمْ فِي الْكَهْفِ سِنِينَ عَدَداً

ما (پرده خواب را) در غار بر گوششان زدیم، و سالها در خواب فرو رفتند.

کهف · ۲۵

وَ لَبِثُوا فِي كَهْفِهِمْ ثَلاَثَ مِائَةٍ سِنِينَ وَ ازْدَادُوا تِسْعاً

آنها در غارشان سیصد سال درنگ کردند، و نه سال (نیز) بر آن افزودند.

طه · ۴۰

إِذْ تَمْشِي أُخْتُكَ فَتَقُولُ هَلْ أَدُلُّكُمْ عَلَى مَنْ يَكْفُلُهُ فَرَجَعْنَاكَ إِلَى أُمِّكَ كَيْ تَقَرَّ عَيْنُهَا وَ لاَ تَحْزَنَ وَ قَتَلْتَ نَفْساً فَنَجَّيْنَاكَ مِنَ الْغَمِ وَ فَتَنَّاكَ فُتُوناً فَلَبِثْتَ سِنِينَ فِي أَهْلِ مَدْيَنَ ثُمَ جِئْتَ عَلَى قَدَرٍ يَا مُوسَى

در آن هنگام که خواهرت (در نزدیکی کاخ فرعون) راه می‌رفت و می‌گفت: «آیا کسی را به شما نشان دهم که این نوزاد را کفالت می‌کند (و دایه خوبی برای او خواهد بود)!» پس تو را به مادرت بازگرداندیم، تا چشمش به تو روشن شود؛ و غمگین نگردد! و تو یکی (از فرعونیان) را کشتی؛ اما ما تو را از اندوه نجات دادیم! و بارها تو را آزمودیم! پس از آن، سالیانی در میان مردم «مدین» توقف نمودی؛ سپس در زمان مقدّر (برای فرمان رسالت) به این جا آمدی، ای موسی!

مؤمنون · ۱۱۲

قَالَ كَمْ لَبِثْتُمْ فِي الْأَرْضِ عَدَدَ سِنِينَ

(خداوند) می‌گوید: «چند سال در روی زمین توقّف کردید؟»

شعراء · ۱۸

قَالَ أَ لَمْ نُرَبِّكَ فِينَا وَلِيداً وَ لَبِثْتَ فِينَا مِنْ عُمُرِكَ سِنِينَ

(فرعون) گفت: «آیا ما تو را در کودکی در میان خود پرورش ندادیم، و سالهایی از زندگیت را در میان ما نبودی؟!

شعراء · ۲۰۵

أَ فَرَأَيْتَ إِنْ مَتَّعْنَاهُمْ سِنِينَ

به ما خبر ده، اگر (باز هم) سالیانی آنها را از این زندگی بهره‌مند سازیم...

روم · ۴

فِي بِضْعِ سِنِينَ لِلَّهِ الْأَمْرُ مِنْ قَبْلُ وَ مِنْ بَعْدُ وَ يَوْمَئِذٍ يَفْرَحُ الْمُؤْمِنُونَ

در چند سال همه کارها از آن خداست؛ چه قبل و چه بعد (از این شکست و پیروزی)؛ و در آن روز، مؤمنان (بخاطر پیروزی دیگری) خوشحال خواهند شد...