«طارق» به معناى کسى است که در شب وارد شود و در را بکوبد. «طرق» کوبيدن و «مطرقة» وسيله کوبيدن است و «طريق» به راه گفته مى‌شود، زيرا زير پا کوبيده مى‌شود.
«ثاقب» به معناى سوراخ کردن است، گويا اين ستاره با نور خود تاريکى شب را سوراخ مى‌کند. «صلب» به معناى محکم و مراد از آن، ستون فقرات پشت است و «ترائب» به استخوان‌هاى سينه گفته مى‌شود.
«تُبْلَى» از «بلوى» به معناى آزمايش است که عامل آشکار شدن حقيقت‌هاست.
جلد 10 - صفحه 444
طبق روايتى از امام صادق عليه السلام مراد از طارق، ستاره زُحَل است که ستاره اميرالمؤمنين و اوصياى اوست. «1»
اشعث بن قيس که از منافقان بود، شبانه حلوايى براى حضرت على عليه السلام آورد و در خانه را زد تا با هديه حلواى شب، در روز مرتکب خلافى شود. حضرت، نام او را که شبانه در خانه‌اش را کوبيد، طارق ناميد. «2»
مشابه آيه 4 اين سوره را در سوره انفطار مى‌خوانيم: «وَ إِنَّ عَلَيْکُمْ لَحافِظِينَ کِراماً کاتِبِينَ يَعْلَمُونَ ما تَفْعَلُونَ» بر شما نگهبانانى گماشته شده که بزرگوارانه، بدون کينه و سوء ظنّ، کارهاى شما را مى‌نويسند و آنچه انجام مى‌دهيد مى‌دانند.