سوره جن(الجن)، آیه ۲۶ · جزء ۲۹ · صفحه ۵۷۳
عَالِمُ الْغَيْبِ فَلاَ يُظْهِرُ عَلَى غَيْبِهِ أَحَداً
دانای غیب اوست و هیچ کس را بر اسرار غیبش آگاه نمیسازد،
معنی کلمات و عبارات
نزول
سال ۶ بعثت(دوره مکی) بازپخش وحی در این سال
در آن زمان چه میگذشت (۳ رویداد)
نکات آیه
تفسیر (۹)
- تفسیر المیزان(علامه طباطبایی)
آیات ۱–۲۸ - تفسیر المیزان(علامه طباطبایی)
آیات ۱۸–۲۸ - برگزیده تفسیر نمونه(مکارم شیرازی)
آیه ۲۶ - تفسیر نور(محسن قرائتی)
آیات ۲۶–۲۸ - نکتههای تفسیر نور
آیات ۲۶–۲۸ - پیامهای تفسیر نور
آیات ۲۶–۲۸ - تفسیر اثنی عشری(حسینی شاه عبدالعظیمی)
آیه ۲۶ - تفسیر روان جاوید
آیات ۲۱–۲۸ - تفسیر اطیب البیان(سید عبدالحسین طیب)
آیه ۲۶
روایات و احادیث
۴ - «فقال أبوجعفر(ع): ...و أمّا قوله «عالم الغیب» فإنّ اللّه عزّوجلّ عالمٌ بما غاب عن خلقه فیما یقدّر من شىء و یَقضِیه فى علمه قبل أن یخلقَه و قبل أن یُفْضِیَه إلى الملائکة; [منبع: کافى، ج ۱، ص ۲۵۶، ح ۲; نورالثقلین، ج ۵، ص ۴۴۱- ، ح ۴۸.] امام باقر(ع) فرمود: اما [معناى] سخن خداوند: «عالم الغیب» [این است] خداى عزّوجلّ عالم است به آنچه از مخلوقاتش پنهان مى باشد. چیزى را که مقدر فرموده و در علم خود گذرانده است; قبل از این که آن چیز را بیافریند و قبل از این که آن را به ملائکه برساند». ۵ - «عن الحارث بن الدلهاث مولى الرّضا(ع) قال: سمعت أباالحسن(ع) یقول: لایکون المؤمنُ مؤمناً حتّى یکونَ فیه ثلاثُ خصال سنّة من ربّه و سنّةٌ من نبیّه و سنّة من ولیّه، فالسنّة من ربّه: کتمان سرّه، قال اللّه عزّوجلّ: «عالم الغیب فلایظهر على غیبه أحداً إلاّ من ارتضى من رسول»...; [منبع: عیون اخبارالرضا، ج ۱، ص ۲۵۶، ب ۲۶، ح ۹; نورالثقلین، ج ۵، ص ۴۴۴، ح ۶۱.] حارث بن دلهاث گوید: از امام رضا(ع) شنیدم که مى فرمود: مؤمن، مؤمن نیست مگر این که سه خصلت در او باشد: سنتى از پروردگارش و سنتى از پیامبرش و سنتى از ولىّ و امامش. اما سنّت پروردگارش، نهان داشتن سرّ خویش، خداى عزّوجلّ فرمود: «عالم الغیب فلایظهر على غیبه أحداً إلاّ من ارتضى من رسول»...».
موضوعات
دستهبندی موضوعی
فرهنگ قرآن (مطالب آیه) (۲۲)
- عصمت انبیا در تلقّی وحی+۲ آیه
- عصمت انبیا در تبلیغ و رساندن وحی به مردم+۲ آیه
- خداوند، افاضهکننده علم غیب بر رسولان خویش+۲ آیه
- مصونیّت قران از هرگونه تحریف+۲ آیه
- رضایت خداوند از پیامبران، موجب اگاه ساختن انان بر غیب+۱ آیه
- برخورداری انبیای الهی از عصمت، مایه مصونیّت وحی و کتب الهی از هرگونه تحریف+۳ آیه
- عصمت انبیای الهی از خطا در دریافت و ابلاغ وحی و از گناهان+۳ آیه
- علم غیب به تمام موجودات، در انحصار خدا+۴ آیه
- خداوند، دارای علم غیب و اگاه به موارد ان+۴ آیه
- علم غیب، در انحصار خدا+۵ آیه
- اگاهی از علم غیب خداوند، تنها با رضایت و اذن او+۱ آیه
- امکان اگاهی رسولان و پیامبران از علم غیب خدا، به وسیله وحی یا الهام+۱ آیه
- اختصاص علم غیب مطلق، به خدا+۷ آیه
- خداوند، افاضه کننده علم غیب به بعضی انبیا+۲ آیه
- رضایت خداوند از پیامبران، موجب اگاه ساختن انان بر علم غیب+۱ آیه
- وحی، راهی برای دسترسی بشر به غیب+۴ آیه
- امکان فراگیری علم غیب، برای برخی انسانها+۴ آیه
- محرومیّت غیر خداوند، از داشتن علم غیب+۵ آیه
- علیم / اسماوصفات+۳ آیه
- مصونیّت کتابهای اسمانی، از دستبرد و تحریف در ایام بعثت و حضور پیامبران الهی+۲ آیه
- کمین فرشتگان الهی برای نگهبانی و مراقبت از وحی، جهت مصون ماندن از دستبرد نااهلان+۱ آیه
- خداوند، قراردهنده فرشتگانی مراقب، برای محافظت پیامبران، از انحراف، در ابلاغ رسالت خود+۱ آیه