سوره طه، آیه ۱۲۴ · جزء ۱۶ · صفحه ۳۲۰
وَ مَنْ أَعْرَضَ عَنْ ذِكْرِي فَإِنَ لَهُ مَعِيشَةً ضَنْكاً وَ نَحْشُرُهُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ أَعْمَى
و هر کس از یاد من روی گردان شود، زندگی (سخت و) تنگی خواهد داشت؛ و روز قیامت، او را نابینا محشور میکنیم!»
معنی کلمات و عبارات
نزول
سال ۷ بعثت(دوره مکی) بازپخش وحی در این سال
در آن زمان چه میگذشت (۳ رویداد)
نکات آیه
تفسیر (۸)
- تفسیر المیزان(علامه طباطبایی)
آیات ۹۹–۱۲۶ - تفسیر المیزان(علامه طباطبایی)
آیات ۱۱۵–۱۲۶ - تفسیر المیزان(علامه طباطبایی)
آیات ۱۱۵–۱۳۵ - برگزیده تفسیر نمونه(مکارم شیرازی)
آیه ۱۲۴ - تفسیر نور(محسن قرائتی)
آیه ۱۲۴ - تفسیر اثنی عشری(حسینی شاه عبدالعظیمی)
آیه ۱۲۴ - تفسیر روان جاوید
آیات ۱۱۶–۱۲۶ - تفسیر اطیب البیان(سید عبدالحسین طیب)
آیه ۱۲۴
روایات و احادیث
۱۲ - «عن أمیرالمؤمنن(ع): و إنّ المعشة الضنک التى حذر اللّه منها عدوّه عذاب القبر انّه یسلّط على الکافر فى قبره تسعة و تسعین تنّیناً فینهشن لحمه و یکسرن عظمه و یترددن علیه کذلک إلى یوم یبعث; از امیرالمؤمنین(ع) روایت شده: همانا «معیشت ضنک» - که خداوند دشمنان خود را از آن برحذر داشته - عذاب قبر است. خدا بر کافر در قبرش ۹۹ مار بزرگ مسلط مى کند که گوشت او را مى گزند و استخوان وى را مى شکنند و همین طور بر روى او رفت و آمد مى کنند تا روزى که برانگیخته شود». [منبع: أمالى شیخ طوسى، ج ۱، ص ۲۷; تفسیر برهان، ج ۳، ص ۴۸، ح ۹.] ۱۳ - «معاویة بن عمار عن أبى عبداللّه(ع) قال: سألته عن رجل لم یحجّ قطّ و له مال قال: هو ممّن قال اللّه: «و نحشره یوم القیامة أعمى» قلت: سبحان اللّه أعمى؟ قال: أعماه اللّه عن طریق الجنّة; معاویة بن عمار گوید: از امام صادق(ع) در باره کسى که مالى داشته و به حج نرفته است سؤال کردم؟ فرمود: او در زمره کسانى است که خداوند فرموده: «و نحشره یوم القیامة أعمى». گفتم سبحان اللّه نابینا؟ فرمود: خداوند او را از [دیدن ]راه بهشت نابینا کرده است». [منبع: تفسیر قمى، ج ۲، ص ۶۶; نورالثقلین، ج ۳، ص ۴۰۶- ، ح ۱۷۳.]
موضوعات
دستهبندی موضوعی
فرهنگ قرآن (مطالب آیه) (۵۸)
- حاشرالخلایق
- رویگردانی از یاد خدا، درپیدارنده زندگی سخت و ناگوار
- تهدید شدن اعراضکنندگان از یاد خدا، به عذاب برزخی
- رویگردانی از یاد خدا، عامل عذاب برزخی
- اعراضکنندگان از یاد خداوند، گرفتار عذاب در برزخ
- تهدید اعراضکنندگان از ذکر خدا و ایات او، به کیفر و عذاب در قیامت
- کور و نابینا محشور شدن رویگردانان از یاد خدا در قیامت
- محشور شدن با چشمان نابینا در اخرت، جلوهای از گمراهی و شقاوت ادمی در دنیا+۲ آیه
- اسراف، موجب کوری چشم مسرفان، در قیامت+۱ آیه
- به فراموشی سپردن ایات و هدایتهای الهی و غفلت از ان، موجب کوری در قیامت+۱ آیه
- ترک حج بدون عذر، سبب کور محشور شدن در قیامت
- روا نبودن اعراض، از یاد خدا+۳ آیه
- پرسش شکوهامیز اعراضکنندگان یاد خدا، از علّت نابینا محشور شدن خود، در قیامت+۱ آیه
- نابینا محشور شدن اعراضکنندگان از یاد خدا، در قیامت
- پرسشِ شکوهامیز اعراضکنندگان یاد خدا، از علّت نابینا محشور شدن خود، در قیامت+۱ آیه
- به فراموشی سپردن ایات الهی، زمینه کور محشور شدن اعراضکنندگان از یاد خدا، در قیامت+۲ آیه
- ایمان نیاوردن به ایات پروردگار، عامل نابینا محشور شدن اعراضکنندگان یاد خدا، در قیامت+۲ آیه
- جسمانی بودن حشر انسانها، در قیامت+۲ آیه
- نابینا محشور شدن اعراضکنندگان از یاد خدا، در قیامت
- خداوند، محشورکننده انسانها در قیامت+۲ آیه
- جایز نبودن اعراض از یاد خداوند+۲ آیه
- دچار شدن انسان به سختیهای زندگی، بر اثر اعراض از یاد خدا
- اعتراف کوردلان و غافلان از خدا به ربوبیّت او، در قیامت+۱ آیه
- گفتگوی خدا با کافران، در قیامت و بیان علّت کور محشور شدن انان+۱ آیه
- ذکر خدا، تنها ارام بخش دلهای مؤمنان+۲ آیه
- اعراض از ذکر خدا، گناهی نا بخشودنی، در صورت عدم توبه+۱ آیه
- مهلت دادن خداوند به اعراض کنندگان از ذکر و یاد الهی، تا زمان معیّن+۱ آیه
- اسراف، زمینه ساز اعراض از ذکر و یاد خداوند+۱ آیه
- کفر به ایات الهی زمینه اعراض از یاد و ذکر خدا+۱ آیه
- اعراض از ذکر خدا، درپی دارنده زندگی سخت
- گرفتاری اعراض کنندگان از ذکر خدا، به عذاب سخت در اخرت+۲ آیه
- نابینا محشور شدن در قیامت، کیفر اعراض از ذکر خدا
- اعراض و رویگردانی از یاد خدا، از عوامل از بین رفتن رفاه
- غفلت از یاد خدا، موجب سختی و تنگی زندگی دنیا
- سرپیچی از هدایت الهی، عامل گمراهی انسان و گرفتار شدن به رنج و سختی+۱ آیه
- سؤال اعراض کنندگان از یاد خدا، درباره علّت کور محشور شدن شان در قیامت+۱ آیه
- سؤال شکوه امیز اعراض کنندگان کافر از خدا، درباره کور محشور شدن شان در قیامت+۱ آیه
- سؤال اعتراضی اعراض کنندگان از یاد خدا، درباره علّت کور محشور شدن خود در قیامت+۱ آیه
- سؤال شکوه امیز اعراض کنندگان کافر از خدا، درباره کور محشور گشتن خود در قیامت+۱ آیه
- زندگی سخت و نکبت بار، از اثار شقاوت و اعراض از یاد خدا+۱ آیه
- کور محشور شدن در قیامت، از اثار شقاوت و اعراض از یاد خدا+۱ آیه
- سرپیچی از تعالیم هدایت بخش خدا، عامل گرفتاری به شقاوت و بدبختی+۱ آیه
- غفلت از ایات الهی، از عوامل شقاوت+۲ آیه
- شکوه غافلان و فراموش کنندگان خدا، در پیشگاه او، از کور محشور شدن خود در قیامت+۱ آیه
- کور محشور شدن ضلالت پیشگان، در قیامت+۲ آیه
- اعراض کنندگان از یاد خداوند، گرفتار عذاب شدید+۲ آیه
- غفلت و رویگردانی از یاد خدا، مایه گرفتاری به سختی و تنگی در زندگی و معیشت
- غفلت از ایات خدا، موجب به فراموشی سپرده شدن در قیامت از سوی خداوند+۴ آیه
- غفلت انسان در دنیا، مانع بصیرت نسبت به حقایق اخرتی+۲ آیه
- غفلت ادمی از ایات و هدایتهای الهی، مایه محرومیّت از توجّه و عنایت خدا در قیامت+۱ آیه
- اعراض از قران درپی دارنده زندگی سخت و ناگوار
- اعراض از قران، موجب کوری (کوری چشم یا کوری باطنی) در قیامت
- شگفتی غافلان از یاد خدا، درباره کوری چشم خود، در قیامت+۱ آیه
- کوری و نابینایی اعراض کنندگان از یاد خدا، در عرصه قیامت+۱ آیه
- شک غافلان و فراموش کنندگان خدا در پیشگاه از کور محشور شدن خود در قیامت+۱ آیه
- اعراض کنندگان از ذکر خدا در دنیا، مورد فراموشی و بی توجّهی خدا در قیامت+۱ آیه
- قیامت، روز برپایی مردم نزد خدا+۱ آیه
- گفتگوی خدا با کافران در قیامت و بیان علّت کور محشور شدن انان+۳ آیه