تفسیر نور

تفسیر نور (محسن قرائتی) فَأَمَّا الْإِنْسانُ إِذا مَا ابْتَلاهُ رَبُّهُ فَأَکْرَمَهُ وَ نَعَّمَهُ فَيَقُولُ رَبِّي أَکْرَمَنِ «15» وَ أَمَّا إِذا مَا ابْتَلاهُ فَقَدَرَ عَلَيْهِ رِزْقَهُ فَيَقُولُ رَبِّي أَهانَنِ «16» کَلَّا بَلْ لا تُکْرِمُونَ الْيَتِيمَ «17» وَ لا تَحَاضُّونَ عَلى‌ طَعامِ الْمِسْکِينِ «18» وَ تَأْکُلُونَ التُّراثَ أَکْلًا لَمًّا «19» وَ تُحِبُّونَ الْمالَ حُبًّا جَمًّا «20» «15» امّا انسان، (طبعش چنين است که) هرگاه پروردگارش او را بيازمايد و گراميش داشته و نعمتش دهد، (مغرور گشته و) مى‌گويد: پروردگارم مرا گرامى داشته است. «16» ولى هرگاه او را بيازمايد و روزى او را تنگ سازد، مى‌گويد: پروردگارم مرا خوار کرده است. «17» اين چنين نيست؛ جلد 10 - صفحه 476 بلکه شما يتيم را گرامى نمى‌داريد. «18» و يکديگر را بر اطعام بينوايان ترغيب نمى‌کنيد. «19» و ميراث را (به حق و ناحق) يکجا مى‌خوريد. «20» و مال را بسيار دوست داريد.