1- آزمايشهاى الهى، جلوه‌اى از در کمين بودن پروردگار نسبت به انسان است.
إِنَّ رَبَّکَ لَبِالْمِرْصادِ فَأَمَّا الْإِنْسانُ إِذا مَا ابْتَلاهُ ...
2- آزمايش، وسيله تربيت و رشد انسان است. «الْإِنْسانُ إِذا مَا ابْتَلاهُ رَبُّهُ»
3- دريافت‌هاى انسان بر اساس لطف اوست نه استحقاق ما. پس گرفتار غرور و عجب نشده و از آزمايش غفلت نکنيد. «فَأَکْرَمَهُ وَ نَعَّمَهُ»
4- نه فقر نشانه اهانت است و نه دارايى نشانه کرامت؛ بلکه هر دو وسيله آزمايش است. ابْتَلاهُ ... فَأَکْرَمَهُ، ابْتَلاهُ فَقَدَرَ عَلَيْهِ رِزْقَهُ
«1». تفسير نور الثقلين.
جلد 10 - صفحه 477
5- مهمتر از جسم يتيم روح اوست که بايد گرامى داشته شود. «تُکْرِمُونَ»
6- کمبودهاى روحى را با احترام و محبت جبران کنيد. (اولين انتظار يتيمان احترام به شخصيّت آنان است) «تُکْرِمُونَ الْيَتِيمَ»
7- در مورد کارهاى خداوند، قضاوت نابجا نکنيد. دليل تنگى رزق را بى‌اعتنائى خداوند نپندازيد، بلکه نتيجه عملکرد خودتان بدانيد. «کَلَّا بَلْ لا تُکْرِمُونَ الْيَتِيمَ»
8- احسان به ديگران، در رزق و روزى انسان نقش مهمى دارد. «لا تُکْرِمُونَ- فَقَدَرَ عَلَيْهِ رِزْقَهُ»
9- بينوايان نبايد گرسنه بمانند. با انفاق خود، با تشويق ديگران بايد به آنان رسيدگى کرد. «تَحَاضُّونَ عَلى طَعامِ الْمِسْکِينِ»
10- در درآمدهاى خود دقّت کنيد؛ هر نانى مصرف کردنى نيست. «أَکْلًا لَمًّا»
11- علاقه به مال فطرى است، آنچه مذموم است، علاقه شديد است «حُبًّا جَمًّا»
12- تکريم خداوند از شما، بايد سبب تکريم شما از يتيمان باشد. فَأَکْرَمَهُ ... لا تُکْرِمُونَ