آیه ۷۰ سوره زمر

سوره زمر(الزمر)، آیه ۷۰ · جزء ۲۴ · صفحه ۴۶۶

وَوُفِّيَتْ كُلُّ نَفْسٍ مَّا عَمِلَتْ وَهُوَ أَعْلَمُ بِمَا يَفْعَلُونَ

و به هر کس آنچه انجام داده است بی‌کم و کاست داده می‌شود؛ و او نسبت به آنچه انجام می‌دادند از همه آگاهتر است.

معنی کلمات و عبارات
«وُفِّیَتْ کُلُّ نَفْسٍ»: (نگا: آل‌عمران / ). «هُوَ أَعْلَمُ ...»: مراد این است، احضار گواهان نه بدان خاطر است که اعمال مردم را برای خدا معلوم سازند. بلکه بدان خاطر است تا خود مردم کردارشان را به یاد آورند و با چشم خویش کِشته خویشتن را ببینند و گواهان بر آن گواهی دهند.
نزول
نکات آیه
۱ - هرکس جزاى اعمال خویش را در قیامت به طور کامل و بى کم و کاست، دریافت خواهد کرد. «و وفّیت کلّ نفس ما عملت» «توفیة» (مصدر «وفّیت») به معناى دادن کامل و بى کم و کاست چیزى است. ۲ - تناسب و مطابقت کامل کیفر و پاداش الهى، با رفتار و کردار بندگان «و وفّیت کلّ نفس ما عملت» حذف مضاف در «ماعملت» - که در اصل «جزاء ماعملت» است - مى تواند گویاى این نکته باشد که جزاى الهى، آن چنان با رفتار بندگان تناسب و مطابقت دارد که گویا، آنچه داده مى شود خود عمل است نه جزاى آن. ۳ - پاداش و کیفر مطابق و متناسب با رفتار، پاداش و کیفرى است عادلانه و به حق. «و هم لایظلمون . و وفّیت کلّ نفس ما عملت» برداشت یاد شده از آن جا است که آیه شریفه، به منزله بیان براى جمله «و هم لایظلمون» مى باشد; یعنى، ظلم نشدن در حق بندگان به این خاطر است که هر کسى مطابق آنچه انجام داده، جزا خواهد دید. ۴ - تمامى رفتار و کردار انسان، داراى کیفر و پاداش بوده و او در برابر آن مسؤول است. «و وفّیت کلّ نفس ما عملت» ۵ - عمل و رفتار انسان، مبناى داورى خداوند و ملاک جزاى او در قیامت است. «و وفّیت کلّ نفس ما عملت» ۶ - ندادن جزاى کامل عمل، ظلم است. «و هم لایظلمون . و وفّیت کلّ نفس» ۷ - همه رفتارهاى آدمى، تحت قلمرو علم کامل خداوند قرار دارد. «و هو أعلم بما یفعلون» ۸ - خداوند، داناترین آگاهان به رفتارهاى آدمى است. «و هو أعلم بما یفعلون» ۹ - علم برتر و همه جانبه خداوند، پشتوانه داورى و جزاى عادلانه او است. «و قضى بینهم بالحقّ و هم لایظلمون ... و هو أعلم بما یفعلون»
تفسیر (۸)
موضوعات

دسته‌بندی موضوعی

فرهنگ قرآن (مطالب آیه) (۲۲)
  • مسؤولیّت انسان دربرابر رفتار خود+۹ آیه
  • قیامت روز پاداش عمل+۱۱ آیه
  • عادلانه بودن پاداش، در قیامت+۱۱ آیه
  • اهمیّت شهادت گواهان، در حسابرسی بندگان+۱ آیه
  • احضار و حشر پیامبران در قیامت، برای گواهی بر اعمال بندگان، هنگام حسابرسی اعمالشان+۲ آیه
  • قضاوت و داوری به حق خداوند، برخاسته از علم و اگاهی همه جانبه او+۳ آیه
  • عدم ستم خداوند، در پاداش دادن به بندگان خویش+۱۳ آیه
  • مورد ستم واقع نشدن هیچ کس، در قیامت+۱۱ آیه
  • پرداخت مزد کارها به کمتر از مقدار استحقاق، عملی ظالمانه+۱۰ آیه
  • عدالت خداوند، در اعطای درجه و پاداش به مؤمنان، به مقدار تلاش انان برای دین+۱۵ آیه
  • عدالت خداوند، در کیفر نمودن گناهکاران+۱۵ آیه
  • عادلانه بودن عذاب در قیامت+۱۵ آیه
  • علم خدا به اعمال انسانها، تضمین کننده پاداش دقیق انان در قیامت+۲ آیه
  • علم همه جانبه خداوند، پشتوانه حسابرسی اعمال بندگان، در قیامت+۴ آیه
  • خداوند، اگاه به تمامی اعمال خوب و بد انسانها+۱ آیه
  • علیم / اسماوصفات+۱ آیه
  • برخورداری انسان، از اثار و پیامدهای خوب و بد اعمال خویش+۵ آیه
  • بهره مندی کامل انسان از کرده های خویش، در قیامت+۱ آیه
  • اگاهی خداوند به اعمال انسانها+۱ آیه
  • میزان حق و عدل الهی، معیار داوری و سنجش اعمال، در قیامت+۱ آیه
  • نفخ صور، زمینهای برای حسابرسی اعمال و رسیدن به نتایج ان+۳ آیه
  • حسابرسی اعمال ادمیان، در پی نفخ صور، بر اساس علم خداوند به اعمال انان+۳ آیه
واژه‌ها