سوره طه، آیه ۱۲۴ · جزء ۱۶ · صفحه ۳۲۰
وَمَنْ أَعْرَضَ عَن ذِكْرِي فَإِنَّ لَهُ مَعِيشَةً ضَنكًا وَنَحْشُرُهُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ أَعْمَىٰ
''আর যেইজন আমার স্মরণ থেকে ফিরে যাবে তার জন্যে তবে নিশ্চয়ই রয়েছে সংকুচিত জীবিকানির্বাহের উপায়, আর কিয়ামতের দিনে আমরা তাকে তুলব অন্ধ অবস্থায়।’’
معنی کلمات و عبارات
نزول
سال ۷ بعثت(دوره مکی) بازپخش وحی در این سال
در آن زمان چه میگذشت (۳ رویداد)
نکات آیه
تفسیر (۸)
- تفسیر المیزان(علامه طباطبایی)
آیات ۹۹–۱۲۶ - تفسیر المیزان(علامه طباطبایی)
آیات ۱۱۵–۱۲۶ - تفسیر المیزان(علامه طباطبایی)
آیات ۱۱۵–۱۳۵ - برگزیده تفسیر نمونه(مکارم شیرازی)
آیه ۱۲۴ - تفسیر نور(محسن قرائتی)
آیه ۱۲۴ - تفسیر اثنی عشری(حسینی شاه عبدالعظیمی)
آیه ۱۲۴ - تفسیر روان جاوید
آیات ۱۱۶–۱۲۶ - تفسیر اطیب البیان(سید عبدالحسین طیب)
آیه ۱۲۴
روایات و احادیث
۱۲ - «عن أمیرالمؤمنن(ع): و إنّ المعشة الضنک التى حذر اللّه منها عدوّه عذاب القبر انّه یسلّط على الکافر فى قبره تسعة و تسعین تنّیناً فینهشن لحمه و یکسرن عظمه و یترددن علیه کذلک إلى یوم یبعث; از امیرالمؤمنین(ع) روایت شده: همانا «معیشت ضنک» - که خداوند دشمنان خود را از آن برحذر داشته - عذاب قبر است. خدا بر کافر در قبرش ۹۹ مار بزرگ مسلط مى کند که گوشت او را مى گزند و استخوان وى را مى شکنند و همین طور بر روى او رفت و آمد مى کنند تا روزى که برانگیخته شود». [منبع: أمالى شیخ طوسى، ج ۱، ص ۲۷; تفسیر برهان، ج ۳، ص ۴۸، ح ۹.] ۱۳ - «معاویة بن عمار عن أبى عبداللّه(ع) قال: سألته عن رجل لم یحجّ قطّ و له مال قال: هو ممّن قال اللّه: «و نحشره یوم القیامة أعمى» قلت: سبحان اللّه أعمى؟ قال: أعماه اللّه عن طریق الجنّة; معاویة بن عمار گوید: از امام صادق(ع) در باره کسى که مالى داشته و به حج نرفته است سؤال کردم؟ فرمود: او در زمره کسانى است که خداوند فرموده: «و نحشره یوم القیامة أعمى». گفتم سبحان اللّه نابینا؟ فرمود: خداوند او را از [دیدن ]راه بهشت نابینا کرده است». [منبع: تفسیر قمى، ج ۲، ص ۶۶; نورالثقلین، ج ۳، ص ۴۰۶- ، ح ۱۷۳.]
موضوعات
دستهبندی موضوعی
فرهنگ قرآن (مطالب آیه) (۵۸)
- حاشرالخلایق
- رویگردانی از یاد خدا، درپیدارنده زندگی سخت و ناگوار
- تهدید شدن اعراضکنندگان از یاد خدا، به عذاب برزخی
- رویگردانی از یاد خدا، عامل عذاب برزخی
- اعراضکنندگان از یاد خداوند، گرفتار عذاب در برزخ
- تهدید اعراضکنندگان از ذکر خدا و ایات او، به کیفر و عذاب در قیامت
- کور و نابینا محشور شدن رویگردانان از یاد خدا در قیامت
- محشور شدن با چشمان نابینا در اخرت، جلوهای از گمراهی و شقاوت ادمی در دنیا+۲ آیه
- اسراف، موجب کوری چشم مسرفان، در قیامت+۱ آیه
- به فراموشی سپردن ایات و هدایتهای الهی و غفلت از ان، موجب کوری در قیامت+۱ آیه
- ترک حج بدون عذر، سبب کور محشور شدن در قیامت
- روا نبودن اعراض، از یاد خدا+۳ آیه
- پرسش شکوهامیز اعراضکنندگان یاد خدا، از علّت نابینا محشور شدن خود، در قیامت+۱ آیه
- نابینا محشور شدن اعراضکنندگان از یاد خدا، در قیامت
- پرسشِ شکوهامیز اعراضکنندگان یاد خدا، از علّت نابینا محشور شدن خود، در قیامت+۱ آیه
- به فراموشی سپردن ایات الهی، زمینه کور محشور شدن اعراضکنندگان از یاد خدا، در قیامت+۲ آیه
- ایمان نیاوردن به ایات پروردگار، عامل نابینا محشور شدن اعراضکنندگان یاد خدا، در قیامت+۲ آیه
- جسمانی بودن حشر انسانها، در قیامت+۲ آیه
- نابینا محشور شدن اعراضکنندگان از یاد خدا، در قیامت
- خداوند، محشورکننده انسانها در قیامت+۲ آیه
- جایز نبودن اعراض از یاد خداوند+۲ آیه
- دچار شدن انسان به سختیهای زندگی، بر اثر اعراض از یاد خدا
- اعتراف کوردلان و غافلان از خدا به ربوبیّت او، در قیامت+۱ آیه
- گفتگوی خدا با کافران، در قیامت و بیان علّت کور محشور شدن انان+۱ آیه
- ذکر خدا، تنها ارام بخش دلهای مؤمنان+۲ آیه
- اعراض از ذکر خدا، گناهی نا بخشودنی، در صورت عدم توبه+۱ آیه
- مهلت دادن خداوند به اعراض کنندگان از ذکر و یاد الهی، تا زمان معیّن+۱ آیه
- اسراف، زمینه ساز اعراض از ذکر و یاد خداوند+۱ آیه
- کفر به ایات الهی زمینه اعراض از یاد و ذکر خدا+۱ آیه
- اعراض از ذکر خدا، درپی دارنده زندگی سخت
- گرفتاری اعراض کنندگان از ذکر خدا، به عذاب سخت در اخرت+۲ آیه
- نابینا محشور شدن در قیامت، کیفر اعراض از ذکر خدا
- اعراض و رویگردانی از یاد خدا، از عوامل از بین رفتن رفاه
- غفلت از یاد خدا، موجب سختی و تنگی زندگی دنیا
- سرپیچی از هدایت الهی، عامل گمراهی انسان و گرفتار شدن به رنج و سختی+۱ آیه
- سؤال اعراض کنندگان از یاد خدا، درباره علّت کور محشور شدن شان در قیامت+۱ آیه
- سؤال شکوه امیز اعراض کنندگان کافر از خدا، درباره کور محشور شدن شان در قیامت+۱ آیه
- سؤال اعتراضی اعراض کنندگان از یاد خدا، درباره علّت کور محشور شدن خود در قیامت+۱ آیه
- سؤال شکوه امیز اعراض کنندگان کافر از خدا، درباره کور محشور گشتن خود در قیامت+۱ آیه
- زندگی سخت و نکبت بار، از اثار شقاوت و اعراض از یاد خدا+۱ آیه
- کور محشور شدن در قیامت، از اثار شقاوت و اعراض از یاد خدا+۱ آیه
- سرپیچی از تعالیم هدایت بخش خدا، عامل گرفتاری به شقاوت و بدبختی+۱ آیه
- غفلت از ایات الهی، از عوامل شقاوت+۲ آیه
- شکوه غافلان و فراموش کنندگان خدا، در پیشگاه او، از کور محشور شدن خود در قیامت+۱ آیه
- کور محشور شدن ضلالت پیشگان، در قیامت+۲ آیه
- اعراض کنندگان از یاد خداوند، گرفتار عذاب شدید+۲ آیه
- غفلت و رویگردانی از یاد خدا، مایه گرفتاری به سختی و تنگی در زندگی و معیشت
- غفلت از ایات خدا، موجب به فراموشی سپرده شدن در قیامت از سوی خداوند+۴ آیه
- غفلت انسان در دنیا، مانع بصیرت نسبت به حقایق اخرتی+۲ آیه
- غفلت ادمی از ایات و هدایتهای الهی، مایه محرومیّت از توجّه و عنایت خدا در قیامت+۱ آیه
- اعراض از قران درپی دارنده زندگی سخت و ناگوار
- اعراض از قران، موجب کوری (کوری چشم یا کوری باطنی) در قیامت
- شگفتی غافلان از یاد خدا، درباره کوری چشم خود، در قیامت+۱ آیه
- کوری و نابینایی اعراض کنندگان از یاد خدا، در عرصه قیامت+۱ آیه
- شک غافلان و فراموش کنندگان خدا در پیشگاه از کور محشور شدن خود در قیامت+۱ آیه
- اعراض کنندگان از ذکر خدا در دنیا، مورد فراموشی و بی توجّهی خدا در قیامت+۱ آیه
- قیامت، روز برپایی مردم نزد خدا+۱ آیه
- گفتگوی خدا با کافران در قیامت و بیان علّت کور محشور شدن انان+۳ آیه