سوره یس، آیه ۱۹ · جزء ۲۲ · صفحه ۴۴۱
قَالُوا طَائِرُكُمْ مَعَكُمْ أَ إِنْ ذُكِّرْتُمْ بَلْ أَنْتُمْ قَوْمٌ مُسْرِفُونَ
(رسولان) گفتند: «شومی شما از خودتان است اگر درست بیندیشید، بلکه شما گروهی اسرافکارید!»
معنی کلمات و عبارات
«طَآئِرُکُمْ»: شوم و نحوست شما. بدبختی و تیرهروزیتان (نگا: نمل / ، اعراف / . «أَئِن ذُکِّرْتُمْ»: آیا اگر پند داده شدید و خدا و نیکیها و بدیها را به شما گوشزد کردند؟ جواب شرط محذوف است و تقدیر چنین است: أَئِن ذُکِّرْتُمْ، تَلَقَّیْتُمُ التَّذْکِیرَ وَ الإِنذَارَ بِالْکُفْرِ وَ الإِنکَارِ؟ «مُسْرِفُونَ»: اسراف پیشگان، متجاوزین از حدّ در طغیان و کفر و معاصی.
نزول
سال ۵ بعثت(دوره مکی) بازپخش وحی در این سال
در آن زمان چه میگذشت (۳ رویداد)
نکات آیه
۱ - پیامبران مردم انطاکیه، بدبختى و زندگى شوم آنان را ناشى از عمل کرد خود مردم دانستند، نه ناشى از تذکرات شان به آنان «قالوا طئرکم معکم أئن ذکّرتم»
همزه در جمله «أئن ذکّرتم» براى استفهام است و فعل مجزوم «ذُکِّر» فعل شرطى است که خبر آن مقدر مى باشد و تقدیر آن، یا «أتشأمون بالتذکر إن ذکرتم» و یا «أتتوعدون إن ذکرتم» است. برداشت یاد شده براساس تقدیر نخست مى باشد.
۲ - مردم انطاکیه، به دلیل شوم دانستن تذکّرات پیامبران شان، مورد سرزنش ایشان قرار گرفتند. «قالوا طئرکم معکم أئن ذکّرتم»
۳ - مردم انطاکیه، به جهت تهدید کردن پیامبران شان به سنگسار شدن و شکنجه، مورد سرزنش ایشان قرار گرفتند. «قالوا طئرکم معکم أئن ذکّرتم»
۴ - تذکر و بیدارباش دادن، از وظیفه هاى پیامبران مردم انطاکیه بود. «أئن ذکّرتم»
۵ - مردم انطاکیه، مردمى اسرافگر و گزافکار بودند. «بل أنتم قوم مسرفون»
۶ - اسراف گرى و گزافکارى مردم انطاکیه، موجب بدبختى و ابتلاى آنان به سرنوشت شوم بود. «قالوا إنّا تطیّرنا بکم ... قالوا طئرکم معکم أئن ذکّرتم بل أنتم قوم مسرفون»
«بل» در آیه شریفه، براى اضراب و اعراض از مطلب گذشته است; یعنى، وجود پیامبران و دعوت آنان - على رغم ادعاى مردم انطاکیه - موجب بدبختى آنان نیست; بلکه اسراف گرى آنان سبب چنین سرنوشت شومى شده است.
۷ - اسراف گرى و گزافکارى در زندگى، موجب بدبختى و ابتلا به سرنوشت شوم «قالوا طئرکم معکم ... بل أنتم قوم مسرفون»
۸ - تذکر و بیدارباش دادن و مبارزه با اسراف گرى و گزافکارى در زندگى، از برنامه هاى پیامبران الهى «أئن ذکّرتم بل أنتم قوم مسرفون»
۹ - کفر و مخالفت با پیامبران، اسراف است و کافران مسرف اند. «أئن ذکّرتم بل أنتم قوم مسرفون»
توصیف مردم بى ایمان و مخالف پیامبران الهى به اسرافگر، گویاى حقیقت یاد شده است.
تفسیر (۱۰)
- تفسیر المیزان(علامه طباطبایی)
آیات ۱–۳۲ - تفسیر المیزان(علامه طباطبایی)
آیات ۱۳–۳۲ - تفسیر المیزان(علامه طباطبایی)
آیات ۱۳–۴۷ - برگزیده تفسیر نمونه(مکارم شیرازی)
آیه ۱۹ - تفسیر نور(محسن قرائتی)
آیه ۱۹ - نکتههای تفسیر نور
آیه ۱۹ - پیامهای تفسیر نور
آیه ۱۹ - تفسیر اثنی عشری(حسینی شاه عبدالعظیمی)
آیه ۱۹ - تفسیر روان جاوید
آیات ۱۳–۱۹ - تفسیر اطیب البیان(سید عبدالحسین طیب)
آیه ۱۹
موضوعات
دستهبندی موضوعی
آثار اسرافگری اهل انطاکیهاسرافگری اهل انطاکیهاسرافگری کافرانبینش انبیای انطاکیهتطیر به انبیا ی انطاکیهسرزنشهای انبیای انطاکیهعوامل شقاوت اهل انطاکیهمبارزه با اسرافمنشأ شقاوت اهل انطاکیهنقش انبیای انطاکیههشدارهای انبیا ی انطاکیهکفر مخالفت با انبیاهشدارهای انبیارسالت انبیای انطاکیهتطیر اهل انطاکیهسرزنش اهل انطاکیهتهدید انبیای انطاکیهتهدیدهای اهل انطاکیهمسرفانآثار اسرافعوامل شقاوترسالت انبیاآثار عمل
فرهنگ قرآن (مطالب آیه) (۴۶)
- استقامت رسولان انطاکیه در رسالت تبلیغی خویش+۶ آیه
- استقامت رسولان انطاکیه، در انجام رسالت تبلیغی خویش+۵ آیه
- خصلت اسرافگری کافران، عامل شوم دانستن انبیا+۲ آیه
- اسراف انسانهای کافر، سبب تکذیب و رویارویی با رسولان الهی+۲ آیه
- اسراف کافران، سبب تهدید انبیا از سوی انان+۲ آیه
- اسراف کافران، موجب حقناپذیری انان در برابر دعوت انبیای الهی+۱ آیه
- اسرافگری و گزاف کاری در زندگی، باعث بدبختی و ابتلا به سرنوشت شوم
- اسرافکاری مردم انطاکیه سبب بدبختی و ابتلای انان به سرنوشت شوم+۱ آیه
- صیحه اسمانی و ناگهانی کیفر مسرفان انطاکیه+۳ آیه
- مردم انطاکیه، مردمی اسرافگر و گزافهکار
- تکذیب رسولان الهی از سوی مسرفان انطاکیه+۱ آیه
- انکار رسالت انبیا، عملی مسرفانه+۱ آیه
- اصحاب القریه، مردمی اسرافکار+۱ آیه
- اسرافکاری اصحاب القریه، سبب تکذیب رسولان الهی+۳ آیه
- اسرافکاری اصحاب القریه، سبب شوم دانستن انبیا+۲ آیه
- اسرافکاری اصحاب القریه، سبب شومی (بدبختی و روی اوردن حوادث ناگوار) انان+۱ آیه
- تذکّر به مردم انطاکیه، از برنامههای رسولان اصحاب القریه+۱ آیه
- تهمت پیاماور شومی به رسولان الهی، از سوی مردم انطاکیه+۲ آیه
- تکذیب رسولان الهی از سوی مردم شهر انطاکیه، ناشی از اسرافکاری انان+۳ آیه
- تکذیب رسولان الهی از سوی اصحاب القریه، ناشی از غفلت و درست نیندیشیدن انان+۳ آیه
- سرزنش شدن اصحاب القریه از سوی رسولان الهی، بهخاطر نسبت ناروای شومی به انان+۲ آیه
- شومی (بدبختی و حوادث ناگوار) اصحاب القریه به سبب تکذیب رسولان الهی+۳ آیه
- شومی (بدبختی) خود اصحاب قریه، سبب شوم دانستن رسولان الهی+۲ آیه
- شومی اصحاب قریه (بدبختی و گرفتاری به حوادث ناگوار) ناشی از اسرافکاری خودشان+۱ آیه
- غفلت اصحاب القریه از شومی خویش باعث تهدید انبیا و فال بد زدن به انان+۲ آیه
- لجاجت اصحاب القریه در برابر حقّ و قبول نکردن ان+۹ آیه
- معرّفی الگوهای ناپسند از روشهای تربیتی قران برای عبرت گرفتن+۶ آیه
- وجود تطیّر واقعی، در خود مردم انطاکیه+۱ آیه
- سرنوشت انسانها، بسته به اعمال انها، نه تطیّر به انسانهای دیگر+۴ آیه
- اسراف مردم انطاکیه، عامل تطیّر انان به پیامبران+۱ آیه
- غفلت از توحید، عامل تطیّر مردم انطاکیه به وجود پیامبران(علیهم السلام)+۱ آیه
- تطیّر، امری مذموم و ناپسند+۴ آیه
- لزوم استقامت، در راه تبلیغ دین و انجام دادن رسالت دینی+۱ آیه
- روحیّه اسرافگری قوم انطاکیه، عامل برخورد خشونت امیز انان با انبیا+۲ آیه
- سرزنش مردم انطاکیه از جانب پیامبران شان، جهت تهدید کردن انان به رجم+۲ آیه
- انبیای فرستاد شده به سوی مردم انطاکیه، افرادی زاهد و وارسته از درخواست مزد از مردم+۳ آیه
- مزد نخواستن برای اجرای رسالت و هدایت مردم، نشانه زهد پیامبران+۳ آیه
- برخوردار بودن انبیا، از روحیّه شهامت و شجاعت+۴ آیه
- سرزنش مردم انطاکیّه، به دلیل تهدید کردن پیامبران شان به شکنجه+۱ آیه
- صیحه اسمانی و ناگهانی، کیفر مسرفان انطاکیه+۳ آیه
- غفلت اصحاب القریه از شومی خویش، موجب تهدید انبیا و فال بد زدن به انان+۲ آیه
- بیان قصّه انبیا و مردم انطاکیه برای مشرکان، توصیه خداوند به پیامبر(صلی الله علیه واله)+۶ آیه
- کفر و مخالفت با پیامبران الهی، از مصادیق اسراف+۳ آیه
- مردم انطاکیه، مردمی لجوج و حقناپذیر در برابر دعوت پیامبران+۱ آیه
- پافشاری و اصرار مردم انطاکیه در تکذیب رسولان الهی، موجب گرفتار شدن انان به صیحه سهمناک+۲ آیه
- وجوب استقامت در راه تبلیغ دین و انجام دادن رسالت دینی+۶ آیه