نکته‌های تفسیر نور

هدايت کردن از جانب خداوند، امرى حتمى است، «إِنَّ عَلَيْنا لَلْهُدى‌» ولى پذيرش آن از سوى مردم حتمى نيست. چنانکه در جاى ديگر مى‌فرمايد: «وَ أَمَّا ثَمُودُ فَهَدَيْناهُمْ فَاسْتَحَبُّوا الْعَمى‌ عَلَى الْهُدى‌» «1» «تَلَظَّى»، شعله آتش بدون دود است که سوزندگى زيادترى دارد. خلود و جاودانگى در دوزخ مخصوص افراد شقى است. «لا يَصْلاها إِلَّا الْأَشْقَى» در کلمه «صلى» ملازمت و همراهى نهفته است. شايد «ناراً تَلَظَّى» که نوع خاصى از آتش است مخصوص افراد شقى باشد و ساير مجرمان به انواع ديگرى از آتش گرفتار شوند. «1». فصّلت، 17. جلد 10 - صفحه 511 آيه‌ «وَ لَسَوْفَ يَرْضى‌» را دو گونه مى‌توان معنا کرد: يکى آنکه انسان با رسيدن به اهدافش از خدا راضى مى‌شود، ديگر آنکه خداوند از او راضى مى‌شود. البتّه در قرآن، هر دو مورد يعنى رضاى خداوند از انسان و رضاى انسان از خداوند، در کنار هم آمده است: «رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمْ وَ رَضُوا عَنْهُ» «1»*، «ارْجِعِي إِلى‌ رَبِّکِ راضِيَةً مَرْضِيَّةً» «2»