سوره بلد(البلد)، آیه ۸ · جزء ۳۰ · صفحه ۵۹۴
معنی کلمات و عبارات
«أَلَمْ نَجْعَلْ»: مگر ترتیب نداده و نساختهایم؟
نزول
سال ۳ بعثت(دوره مکی) بازپخش وحی در این سال
نکات آیه
۱ - دو چشم انسان، عطاى خداوند و نعمتى بزرگ است. «ألم نجعل له عینین»
۲ - بى توجّهى به نعمت بینایى و غفلت از وابستگى آن به خداوند، شگفت آور و ملامت بار است. «ألم نجعل له عینین»
استفهام در «ألم نجعل ...»، براى تعجب و گرفتن اقرار است.
۳ - وابستگى ابزار درک و شناخت به خداوند، دلیل آگاهى او از انفاق ها و اهداف مدعیان انفاق است. «یقول أهلکت مالاً ... ألم نجعل له عینین»
۴ - توجّه به خدادادى بودن نعمت بینایى، مایه یقین به پنهان نبودن چیزى از خداوند است. «أیحسب أن لم یره أحد . ألم نجعل له عینین»
مطرح کردن نعمت بینایى - در پى سرزنش کسانى که به آگاهى خداوند توجه ندارند - نوعى استدلال بر علم خداوند است. به این بیان که انسان باید خداوند را آگاه تر از خود بداند; زیرا او ابزار این آگاهى را در اختیار وى قرار داده است.
۵ - خداوند، بر تمام دیدنى ها آگاه است. «ألم نجعل له عینین»
تفسیر (۹)
- تفسیر المیزان(علامه طباطبایی)
آیات ۱–۲۰ - تفسیر المیزان(علامه طباطبایی)
آیات ۱–۲۰ - برگزیده تفسیر نمونه(مکارم شیرازی)
آیه ۸ - تفسیر نور(محسن قرائتی)
آیات ۸–۱۶ - نکتههای تفسیر نور
آیات ۸–۱۶ - پیامهای تفسیر نور
آیات ۸–۱۶ - تفسیر اثنی عشری(حسینی شاه عبدالعظیمی)
آیه ۸ - تفسیر روان جاوید
آیات ۱–۲۰ - تفسیر اطیب البیان(سید عبدالحسین طیب)
آیات ۸–۱۰
موضوعات
دستهبندی موضوعی
ذکر نعمت چشمغفلت از نعمت چشموابستگی ابزار شناختیقین به نظارت خداعوامل یقیننعمت چشمسرزنش غفلت از نعمتهای خداشگفتی غفلت از نعمتهای خدادلایل علم غیب خداعدد دومراتب نعمتآثار ذکرعلم غیب خداعطایای خدانعمتهای خدا
فرهنگ قرآن (مطالب آیه) (۴۲)
- قدرت داشتن انسان بر نطق به کمک زبان و لبها، ایه خدا+۱ آیه
- برخورداری انسان از حسّ شنوایی وبینایی، ایه خدا+۹ آیه
- خداوند، افریننده دو چشم و زبان و دو لب برای انسان+۲ آیه
- قوّه بصیرت انسان، از ایات الهی+۹ آیه
- استفاده از پرسش برای ایجاد ذهنیت مساعد جهت تفهیم حقیقت به مخاطب، از روشهای تربیت عقلانی قران+۴ آیه
- افرینش چشم برای انسان، از ایات الهی+۸ آیه
- اهمّیّت ویژه بینایی چشم انسان، در مقایسه با برخی نعمتهای الهی+۷ آیه
- قرار داده شدن دو چشم برای انسان، از جانب خداوند
- چشم، از ابزار شناخت انسان+۶ آیه
- چشمان انسان، عطیّه و نعمت خداوند به انسان+۳ آیه
- شگفتاور بودن بیتوجّهی به نعمت بینایی چشمان و غفلت از وابستگی ان به خدا+۱ آیه
- توجّه به نعمت بینایی چشم و خدادادی بودن ان، سبب یقین به پنهان نبودن چیزی از خداوند+۱ آیه
- خلقت چشم برای انسان، از سوی خداوند+۴ آیه
- امتنان الهی بر انسان، به جهت خلقت چشم وی
- خلقت چشم برای انسان، در راستای منافع وی+۳ آیه
- خلقت زبان، به فرمان خداوند+۱ آیه
- امتنان الهی بر انسان، به جهت خلقت زبان وی+۱ آیه
- خلقت زبان، در راستای منافع انسان+۱ آیه
- خلقت لب، از سوی خداوند+۱ آیه
- امتنان الهی بر انسان، به جهت خلقت لب وی+۱ آیه
- خلقت لب برای انسان، در راستای منافع وی+۱ آیه
- زبان، عطای الهی و نعمتی بزرگ برای انسان+۱ آیه
- زبان، ابزار سخن گفتن و از نعمتهای خداوند+۱ آیه
- لبها، وسیله ای برای بیان و سخن+۱ آیه
- بهره مند نبودن انسان از نعمت اعضای بدن، مورد پرسش انکاری+۲ آیه
- غفلت انسانها از سپاس نعمت اعضای بدن در برابر خدای مُنعم، مورد سؤال سرزنش امیز او+۲ آیه
- غفلت انسانها از سپاس نعمت اعضای بدن در برابر خدای مُنعم، مورد سؤال سرزنش امیز او+۲ آیه
- بهره مندی انسان از اعضا و جوارح، مورد سؤال خداوند برای اقرار و توجّه او به نعمتهای الهی+۳ آیه
- هدایت انسان به راه خیر و شر، مورد پرسش خدا برای اقرار او به نقش خدا+۳ آیه
- برخورداری انسان، از ابزار شناخت خیر و شرّ+۴ آیه
- شناخت راههای خیر و شرّ، نعمت الهی برای انسان+۱ آیه
- گرایش انسان به شرّ و بدی، همچون گرایش به خیر و خوبی+۵ آیه
- خداوند، عطاکننده ابزار شناخت به انسان+۸ آیه
- بینایی، از ابزارهای شناخت حسّی و راهی برای درک عقلی انسان+۸ آیه
- غرور و خودپسندی، مایه غفلت از خدا+۵ آیه
- توجّه به نعمتهای الهی، مانع خودپسندی و غرور+۲ آیه
- غفلت از خداوند و عطایای او، عامل توهّم قدرت مطلق، برای خویشتن+۶ آیه
- خداوند، افریننده لب برای انسان+۲ آیه
- توجّه انسان به افرینش لب او از جانب خدا، زمینهای برای درک قدرت خداوند+۳ آیه
- بیتوجّهی به نعمت لبها و قدرت بیان، شگفتاور و مورد سرزنش+۱ آیه
- لب، از نعمتهای الهی برای انسان و زمینهای برای شکرگزاری او به درگاه خداوند+۱ آیه
- غفلت انسانها از سپاس نعمت اعضای بدن در برابر خدای منعم، مورد سؤال سرزنشامیز او+۲ آیه