سوره بلد

لاَ أُقْسِمُ بِهٰذَا الْبَلَدِ

قسم به این شهر مقدّس [= مکّه‌]،

وَ أَنْتَ حِلٌ بِهٰذَا الْبَلَدِ

شهری که تو در آن ساکنی،

وَ وَالِدٍ وَ مَا وَلَدَ

و قسم به پدر و فرزندش [= ابراهیم خلیل و فرزندش اسماعیل ذبیح‌]،

لَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنْسَانَ فِي كَبَدٍ

که ما انسان را در رنج آفریدیم (و زندگی او پر از رنجهاست)!

أَ يَحْسَبُ أَنْ لَنْ يَقْدِرَ عَلَيْهِ أَحَدٌ

آیا او گمان می‌کند که هیچ کس نمی‌تواند بر او دست یابد؟!

يَقُولُ أَهْلَكْتُ مَالاً لُبَداً

می‌گوید: «مال زیادی را (در کارهای خیر) نابود کرده‌ام!»

أَ يَحْسَبُ أَنْ لَمْ يَرَهُ أَحَدٌ

آیا (انسان) گمان می‌کند هیچ کس او را ندیده (که عمل خیری انجام نداده) است؟!

أَ لَمْ نَجْعَلْ لَهُ عَيْنَيْنِ

آیا برای او دو چشم قرار ندادیم،

وَ لِسَاناً وَ شَفَتَيْنِ

و یک زبان و دو لب؟!

وَ هَدَيْنَاهُ النَّجْدَيْنِ

و او را به راه خیر و شرّ هدایت کردیم!

فَلاَ اقْتَحَمَ الْعَقَبَةَ

ولی او از آن گردنه مهمّ نگذشت!

وَ مَا أَدْرَاكَ مَا الْعَقَبَةُ

و تو نمی‌دانی آن گردنه چیست!

فَكُ رَقَبَةٍ

آزادکردن برده‌ای،

أَوْ إِطْعَامٌ فِي يَوْمٍ ذِي مَسْغَبَةٍ

یا غذا دادن در روز گرسنگی...

يَتِيماً ذَا مَقْرَبَةٍ

یتیمی از خویشاوندان،

أَوْ مِسْكِيناً ذَا مَتْرَبَةٍ

یا مستمندی خاک‌نشین را،

ثُمَ كَانَ مِنَ الَّذِينَ آمَنُوا وَ تَوَاصَوْا بِالصَّبْرِ وَ تَوَاصَوْا بِالْمَرْحَمَةِ

سپس از کسانی باشد که ایمان آورده و یکدیگر را به شکیبایی و رحمت توصیه می‌کنند!

أُولٰئِكَ أَصْحَابُ الْمَيْمَنَةِ

آنها «اصحاب الیمین» اند (که نامه اعمالشان را به دست راستشان می‌دهند)!

وَ الَّذِينَ كَفَرُوا بِآيَاتِنَا هُمْ أَصْحَابُ الْمَشْأَمَةِ

و کسانی که آیات ما را انکار کرده‌اند افرادی شومند (که نامه اعمالشان به دست چپشان داده می‌شود).

عَلَيْهِمْ نَارٌ مُؤْصَدَةٌ

بر آنها آتشی است فروبسته (که راه فراری از آن نیست)!