سوره رعد(الرعد)، آیه ۳۱ · جزء ۱۳ · صفحه ۲۵۳
وَلَوْ أَنَّ قُرْآنًا سُيِّرَتْ بِهِ الْجِبَالُ أَوْ قُطِّعَتْ بِهِ الْأَرْضُ أَوْ كُلِّمَ بِهِ الْمَوْتَىٰ بَل لِّلَّهِ الْأَمْرُ جَمِيعًا أَفَلَمْ يَيْأَسِ الَّذِينَ آمَنُوا أَن لَّوْ يَشَاءُ اللَّهُ لَهَدَى النَّاسَ جَمِيعًا وَلَا يَزَالُ الَّذِينَ كَفَرُوا تُصِيبُهُم بِمَا صَنَعُوا قَارِعَةٌ أَوْ تَحُلُّ قَرِيبًا مِّن دَارِهِمْ حَتَّىٰ يَأْتِيَ وَعْدُ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ لَا يُخْلِفُ الْمِيعَادَ
اگر بوسیله قرآن، کوهها به حرکت درآیند یا زمینها قطعه قطعه شوند، یا بوسیله آن با مردگان سخن گفته شود، (باز هم ایمان نخواهند آورد!) ولی همه کارها در اختیار خداست! آیا آنها که ایمان آوردهاند نمیدانند که اگر خدا بخواهد همه مردم را (به اجبار) هدایت میکند (امّا هدایت اجباری سودی ندارد)! و پیوسته بلاهای کوبندهای بر کافران بخاطر اعمالشان وارد میشود، و یا بنزدیکی خانه آنها فرود میآید، تا وعده (نهایی) خدا فرا رسد؛ به یقین خداوند در وعد؛ خود تخلّف نمیکند!
معنی کلمات و عبارات
نزول
سال ۱۹ بعثت(دوره مدنی) بازپخش وحی در این سال
در آن زمان چه میگذشت (۱۴ رویداد)
- فتح مکهمرتبط با نزول
۸ هجرت · مکه - ماجرای ابوبصیر
19 بعثت · ساحل دریای سرخ - فتح خیبر
19 بعثت · خیبر - سریه عبدالرحمن بن عوف به دومةالجندل
19 بعثت · دومةالجندل - سریه عبدالله بن رواحه به خیبر
19 بعثت · خیبر - سریه ابوبکر به فزاره
19 بعثت · فزاره - سریه ابوقتاده به خضره
19 بعثت · خضره - سریه علی به فدک
19 بعثت · فدک - سریه بشیر بن سعد به فدک
19 بعثت · فدک - سریه غالب بن عبدالله به الکدید
19 بعثت · الکدید - غزوه وادیالقری
19 بعثت · وادیالقری - ارسال نامه به پادشاهان و سران
19 بعثت · مدینه - بیعت رضوان
19 بعثت · حدیبیه - بازگشت جعفر از حبشه
19 بعثت · مدینه / خیبر
نکات آیه
تفسیر (۱۰)
- تفسیر المیزان(علامه طباطبایی)
آیات ۲۷–۳۵ - تفسیر المیزان(علامه طباطبایی)
آیات ۲۷–۳۵ - تفسیر المیزان(علامه طباطبایی)
آیات ۲۷–۴۲ - برگزیده تفسیر نمونه(مکارم شیرازی)
آیه ۳۱ - تفسیر نور(محسن قرائتی)
آیه ۳۱ - نکتههای تفسیر نور
آیه ۳۱ - پیامهای تفسیر نور
آیه ۳۱ - تفسیر اثنی عشری(حسینی شاه عبدالعظیمی)
آیه ۳۱ - تفسیر روان جاوید
آیات ۳۰–۳۱ - تفسیر اطیب البیان(سید عبدالحسین طیب)
آیه ۳۱
روایات و احادیث
۱۸- «عن أبى جعفر(ع) فى قوله: «و لایزال الذین کفروا تصیبهم بما صنعوا قارعة» و هى النقمة «أوتحلّ قریباً من دارهم» فتحلّ بقوم غیرهم فیرون ذلک و یسمعون به و الذین حلّت بهم عصاة کفار مثلهم و لایتعظ بعضهم ببعض و لن یزالوا کذلک «حتى یأتى وعد الله» الذى وعد المؤمنین من النصر و یخزى الله الکافرین ; [منبع: تفسیرقمى، ج ۱، ص ۳۶۵ ; نورالثقلین، ج ۲، ص ۵۰۷، ح ۱۴۱.] از امام باقر(ع) درباره سخن خداوند: «و لایزال ...» روایت شده است که: آن [قارعة] عقوبت است و [درباره] «أو تحلّ قریباً من دارهم» [یعنى] عقوبت بر قومى دیگر فرود مى آید و آنان مى بینند و مى شنوند و آنهایى که عقوبت بر آنان وارد شده، مانند ایشان گناهکار و کافرند و [لیکن] برخى از برخى دیگر پند نمى گیرند و همواره چنین هستند تا وعده خدا فرا رسد و، حتى یأتى وعد الله، همان وعده اى که به مؤمنان داده است که آنان را پیروز کند و خداوند کافران را خوار مى سازد».
احادیث مرتبط (بر اساس موضوع)
موضوعات
دستهبندی موضوعی
فرهنگ قرآن (مطالب آیه) (۵۰)
- ازاد و مختار بودن انسان، در انتخاب راه درست+۲ آیه
- شکست و نابودی کافران و پیروزی اهل ایمان، از وعدههای خدا به مؤمنان عصر بعثت
- تلاوت ایات قران، راهی برای هدایت انسانها+۲ آیه
- کفر، از موانع تاثیر تلاوت ایات قران بر انسان+۲ آیه
- نفی تاثیر استقلالی غیر خداوند، در جهان هستی
- هشدار خداوند به کافران صدر اسلام، از گرفتاری به عذاب استیصال و هلاکت
- جبری نبودن هدایت و ضلالت انسانها، مقتضای مشیّت الهی+۳ آیه
- امور جهان، در اختیار و مالکیّت خداوند
- تهدید خداوند به فرود اوردن عذاب، در نزدیک خانه های کافران
- ایمان نیاوردن کافران، حتّی در صورت قطعه قطعه شدن زمین با نزول قران
- پرسش تقریری خدا از مؤمنان، درباره علم انان، مبنی بر منوط بودن هدایت انسانها به مشیت خدا
- کفر از اسباب گرفتاری به عذاب الهی+۱ آیه
- حکم عقلِ عملی، به قبحِ خلف وعده+۸ آیه
- توبیخ کافران، به دلیل عبرت نگرفتن از فرجام شوم امّتهای کفرپیشه
- کافران، مردمی هدایت ناپذیر+۲ آیه
- کفرورزی کافران عصر بعثت به قران عامل نزول عذاب و مصیبتهای سخت و کوبنده بر انان
- کفر به پیامبر اسلام(صلی الله علیه واله)، حرام و نکوهیده
- کفرپیشگان، خواهان حرکت کوه به وسیله قران و پیامبر(صلی الله علیه واله) با عنوان معجزه
- کافران هدایتناپذیر، مردمانی لجوج و دارای عنادی خاص، در برابر رسالت محمّد صلی الله علیه و اله+۴ آیه
- اعمال کفرپیشگان عصر بعثت و مخالفتشان با محمّد صلی الله علیه و اله، عامل روی اوردن مصایب سخت و کوبنده بر انان
- کافران هدایتناپذیر، مردمانی لجوج و دارای دشمنی خاص در برابر رسالت محمّد صلی الله علیه و اله+۴ آیه
- عدم ایمان کافران و لو با به تکلم اوردن مردگان از سوی خداوند+۱ آیه
- توجّه نکردن به مشیّت خداوند بر هدایت انسانها، موجب ناامیدی اهل ایمان در هدایت کفّار
- تعلّق مشیّت خداوند، به هدایت اختیاری انسانها+۳ آیه
- امکان هدایت همه انسانها، در صورت تعلّق مشیّت خدا بر ان+۳ آیه
- باور به وابستگی هدایت مردم به مشیّت خدا، زایلکننده توقع مؤمنان به نشان دادن معجزه به کفرپیشگان
- کفرورزی مردم عصر بعثت و مخالفتشان با پیامبر صلی الله علیه و اله عامل روی اوردن مصیبتهای سخت و شکننده به انها
- بیتاثیری اعجاز نزول قران در به حرکت در اورندن کوهها، برای هدایت انسانها، مگر به اذن خداوند
- بیتاثیری اعجاز نزول قران در قطعه قطعه کردن زمین، برای هدایت انسانها، مگر به خواست خداوند
- بیتاثیری اعجاز نزول قران در احیا و سخن گفتن با مردگان، برای هدایت انسانها، مگر به اراده خدا
- هدایت نشدن انسانهای کافر معاند، با مشاهده اعجاز نزول قران از سوی خدا و تلاوت ان
- تاثیر نکردن معجزه بر لجاجت پیشهگان، حتی در صورت به حرکت در امدن کوهها
- عدم تاثیر معجزه در هدایت لجاجت پیشهگان، حتی در صورت پاره پاره کردن زمین
- بی تاثیر بودن معجزه، در هدایت ادمهای لجوج، حتی در صورت سخن گفتن مردگان با ایشان
- تکذیب معجزات، پیامد کفر
- حرکت و از جا کنده شدن کوهها با تلاوت قران، معجزه درخواستی کافران
- کافران مکه و درخواست معجزه شکافتن زمین با قران
- یکایک سورههای قران، معجزه باقیه و جاویدان پیامبر اکرم صلی الله علیه و اله+۱ آیه
- توجه نکردن به مشیت خداوند در هدایت انسانها، موجب ناامیدی مؤمنان، در هدایت کافران
- حکم عقل، به قبح خُلف وعده+۸ آیه
- تخلّف نکردن خدا، از وعدههای خویش+۶ آیه
- حقّانیّت وعدههای خدا و تخلّفناپذیری ان+۵ آیه
- مقام الوهیت خداوند، مقتضی تخلف ناپذیری وعدههای او+۵ آیه
- شکست کافران، وعده خداوند به مؤمنان عصر بعثت
- معاد و بازگشت انسانها به سوی خدا، وعدهای الهی+۱ آیه
- مختار بودن انسانها، در انتخاب راه هدایت یا گمراهی+۳ آیه
- ناتوانی غیر خدا از هدایت، در صورت عدم تعلق مشیت او به ان+۱ آیه
- هدایت انسانها، به دست خدا و در اختیار او+۱ آیه
- تنها خداوند، قادر بر هدایت عمومی و همگانی انسانها+۲ آیه
- مؤمنان، معتقد به منوط بودن هدایت مردم به مشیت خداوند