قُلْ إِنْ أَدْرِي أَقَرِيبٌ مَّا تُوعَدُونَ أَمْ يَجْعَلُ لَهُ رَبِّي أَمَدًا
بگو: «من نمیدانم آنچه به شما وعده داده شده نزدیک است یا پروردگارم زمانی برای آن قرارمیدهد؟!
تکرارها: ۱۷۲۲آیات: ۱۳۸۳
قُلْ إِنْ أَدْرِي أَقَرِيبٌ مَّا تُوعَدُونَ أَمْ يَجْعَلُ لَهُ رَبِّي أَمَدًا
بگو: «من نمیدانم آنچه به شما وعده داده شده نزدیک است یا پروردگارم زمانی برای آن قرارمیدهد؟!
إِنَّا سَنُلْقِي عَلَيْكَ قَوْلًا ثَقِيلًا
چرا که ما بزودی سخنی سنگین به تو القا خواهیم کرد!
إِنَّ نَاشِئَةَ اللَّيْلِ هِيَ أَشَدُّ وَطْئًا وَأَقْوَمُ قِيلًا
مسلّماً نماز و عبادت شبانه پابرجاتر و با استقامتتر است!
وَاصْبِرْ عَلَىٰ مَا يَقُولُونَ وَاهْجُرْهُمْ هَجْرًا جَمِيلًا
و در برابر آنچه (دشمنان) میگویند شکیبا باش و بطرزی شایسته از آنان دوری گزین!
فَقَالَ إِنْ هَٰذَا إِلَّا سِحْرٌ يُؤْثَرُ
و سرانجام گفت: «این (قرآن) چیزی جز افسون و سحری همچون سحرهای پیشینیان نیست!
إِنْ هَٰذَا إِلَّا قَوْلُ الْبَشَرِ
این فقط سخن انسان است (نه گفتار خدا)!»
وَمَا جَعَلْنَا أَصْحَابَ النَّارِ إِلَّا مَلَائِكَةً وَمَا جَعَلْنَا عِدَّتَهُمْ إِلَّا فِتْنَةً لِّلَّذِينَ كَفَرُوا لِيَسْتَيْقِنَ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتَابَ وَيَزْدَادَ الَّذِينَ آمَنُوا إِيمَانًا وَلَا يَرْتَابَ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتَابَ وَالْمُؤْمِنُونَ وَلِيَقُولَ الَّذِينَ فِي قُلُوبِهِم مَّرَضٌ وَالْكَافِرُونَ مَاذَا أَرَادَ اللَّهُ بِهَٰذَا مَثَلًا كَذَٰلِكَ يُضِلُّ اللَّهُ مَن يَشَاءُ وَيَهْدِي مَن يَشَاءُ وَمَا يَعْلَمُ جُنُودَ رَبِّكَ إِلَّا هُوَ وَمَا هِيَ إِلَّا ذِكْرَىٰ لِلْبَشَرِ
مأموران دوزخ را فقط فرشتگان (عذاب) قرار دادیم، و تعداد آنها را جز برای آزمایش کافران معیّن نکردیم تا اهل کتاب [= یهود و نصاری] یقین پیدا کنند و بر ایمان مؤمنان بیفزاید، و اهل کتاب و مؤمنان (در حقّانیّت این کتاب آسمانی) تردید به خود راه ندهند، و بیماردلان و کافران بگویند: «خدا از این توصیف چه منظوری دارد؟!» (آری) این گونه خداوند هر کس را بخواهد گمراه میسازد و هر کس را بخواهد هدایت میکند! و لشکریان پروردگارت را جز او کسی نمیداند، و این جز هشدار و تذکّری برای انسانها نیست!
قَالُوا لَمْ نَكُ مِنَ الْمُصَلِّينَ
میگویند: «ما از نمازگزاران نبودیم،
يَقُولُ الْإِنسَانُ يَوْمَئِذٍ أَيْنَ الْمَفَرُّ
آن روز انسان میگوید: «راه فرار کجاست؟!»
وَقِيلَ مَنْ رَاقٍ
و گفته شود: «آیا کسی هست که (این بیمار را از مرگ) نجات دهد؟!»
وَإِذَا قِيلَ لَهُمُ ارْكَعُوا لَا يَرْكَعُونَ
و هنگامی که به آنها گفته شود رکوع کنید رکوع نمیکنند!
يَوْمَ يَقُومُ الرُّوحُ وَالْمَلَائِكَةُ صَفًّا لَّا يَتَكَلَّمُونَ إِلَّا مَنْ أَذِنَ لَهُ الرَّحْمَٰنُ وَقَالَ صَوَابًا
روزی که «روح» و «ملائکه» در یک صف میایستند و هیچ یک، جز به اذن خداوند رحمان، سخن نمیگویند، و (آنگاه که میگویند) درست میگویند!
إِنَّا أَنذَرْنَاكُمْ عَذَابًا قَرِيبًا يَوْمَ يَنظُرُ الْمَرْءُ مَا قَدَّمَتْ يَدَاهُ وَيَقُولُ الْكَافِرُ يَا لَيْتَنِي كُنتُ تُرَابًا
و ما شما را از عذاب نزدیکی بیم دادیم! این عذاب در روزی خواهد بود که انسان آنچه را از قبل با دستهای خود فرستاده میبیند، و کافر میگوید: «ای کاش خاک بودم (و گرفتار عذاب نمیشدم)!»
يَقُولُونَ أَإِنَّا لَمَرْدُودُونَ فِي الْحَافِرَةِ
(ولی امروز) میگویند: «آیا ما به زندگی مجدّد بازمیگردیم؟!
قَالُوا تِلْكَ إِذًا كَرَّةٌ خَاسِرَةٌ
میگویند: «اگر قیامتی در کار باشد، بازگشتی است زیانبار!»
فَقُلْ هَل لَّكَ إِلَىٰ أَن تَزَكَّىٰ
و به او بگو: «آیا میخواهی پاکیزه شوی؟!
فَقَالَ أَنَا رَبُّكُمُ الْأَعْلَىٰ
و گفت: «من پروردگار برتر شما هستم!»
إِنَّهُ لَقَوْلُ رَسُولٍ كَرِيمٍ
که این (قرآن) کلام فرستاده بزرگواری است [= جبرئیل امین]
وَمَا هُوَ بِقَوْلِ شَيْطَانٍ رَّجِيمٍ
این (قرآن) گفته شیطان رجیم نیست!
إِذَا تُتْلَىٰ عَلَيْهِ آيَاتُنَا قَالَ أَسَاطِيرُ الْأَوَّلِينَ
(همان کسی که) وقتی آیات ما بر او خوانده میشود میگوید: «این افسانههای پیشینیان است!»
ثُمَّ يُقَالُ هَٰذَا الَّذِي كُنتُم بِهِ تُكَذِّبُونَ
بعد به آنها گفته میشود: «این همان چیزی است که آن را انکار میکردید!»
وَإِذَا رَأَوْهُمْ قَالُوا إِنَّ هَٰؤُلَاءِ لَضَالُّونَ
و هنگامی که آنها را میدیدند میگفتند: «اینها گمراهانند!»
إِنَّهُ لَقَوْلٌ فَصْلٌ
که این (قرآن) سخنی است که حقّ را از باطل جدا میکند،
فَأَمَّا الْإِنسَانُ إِذَا مَا ابْتَلَاهُ رَبُّهُ فَأَكْرَمَهُ وَنَعَّمَهُ فَيَقُولُ رَبِّي أَكْرَمَنِ
امّا انسان هنگامی که پروردگارش او را برای آزمایش، اکرام میکند و نعمت میبخشد (مغرور میشود و) میگوید: «پروردگارم مرا گرامی داشته است!»
وَأَمَّا إِذَا مَا ابْتَلَاهُ فَقَدَرَ عَلَيْهِ رِزْقَهُ فَيَقُولُ رَبِّي أَهَانَنِ
و امّا هنگامی که برای امتحان، روزیش را بر او تنگ میگیرد (مأیوس میشود و) میگوید: «پروردگارم مرا خوار کرده است!»
يَقُولُ يَا لَيْتَنِي قَدَّمْتُ لِحَيَاتِي
میگوید: «ای کاش برای (این) زندگیم چیزی از پیش فرستاده بودم!»
يَقُولُ أَهْلَكْتُ مَالًا لُّبَدًا
میگوید: «مال زیادی را (در کارهای خیر) نابود کردهام!»
فَقَالَ لَهُمْ رَسُولُ اللَّهِ نَاقَةَ اللَّهِ وَسُقْيَاهَا
و فرستاده الهی [= صالح] به آنان گفت: «ناقه خدا [= همان شتری که معجزه الهی بود] را با آبشخورش واگذارید (و مزاحم آن نشوید)!»
وَقَالَ الْإِنسَانُ مَا لَهَا
و انسان میگوید: «زمین را چه میشود (که این گونه میلرزد)؟!»
قُلْ يَا أَيُّهَا الْكَافِرُونَ
بگو: ای کافران!
قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ
بگو: خداوند، یکتا و یگانه است؛
قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ الْفَلَقِ
بگو: پناه میبرم به پروردگار سپیده صبح،
قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ النَّاسِ
بگو: پناه میبرم به پروردگار مردم،