سوره بلد(البلد)، آیه ۹ · جزء ۳۰ · صفحه ۵۹۴
معنی کلمات و عبارات
«شَفَتَیْنِ»: مثنّی شَفَة، دو لب. یعنی ابزار دیدار و دستگاه گفتار و تمام وسائل اقتدار بنده، متعلّق به خدای دادار است. پس او کی دارا است؟ بلکه نادار است.
نزول
سال ۳ بعثت(دوره مکی) بازپخش وحی در این سال
نکات آیه
۱ - زبان و دو لب انسان، عطاى الهى و نعمت هایى بزرگ است. «و لسانًا و شفتین»
۲ - بى توجّهى به قدرت بیان و ابزار آن و غفلت از وابستگى آنها به خداوند، شگفت آور و سرزنش بار است. «ألم نجعل له ... و لسانًا و شفتین»
۳ - خداوند به تمامى دانسته ها، نیت ها و افکار انسان، دانا است. «أیحسب أن لم یره أحد . ألم نجعل له ... و لسانًا و شفتین»
تکیه بر ابزار سخن گفتن، در پاسخ کسى که از آگاهى خداوند غافل است، بیانگر این نکته است که چون زبان و لب ها - که انسان با آن معلومات و منویات خود را به دیگران انتقال مى دهد - آفریده خداوند است. پس نمى توان او را از ضمیر انسان ناآگاه دانست.
۴ - توجه به خدادادى بودن نعمت بیان و ابزار آن، مایه یقین به آگاهى خداوند از نیت ها، افکار و دانسته هاى انسان است. «أیحسب أن لم یره أحد . ألم نجعل له ... و لسانًا و شفتین»
تفسیر (۹)
- تفسیر المیزان(علامه طباطبایی)
آیات ۱–۲۰ - تفسیر المیزان(علامه طباطبایی)
آیات ۱–۲۰ - برگزیده تفسیر نمونه(مکارم شیرازی)
آیه ۹ - تفسیر نور(محسن قرائتی)
آیات ۸–۱۶ - نکتههای تفسیر نور
آیات ۸–۱۶ - پیامهای تفسیر نور
آیات ۸–۱۶ - تفسیر اثنی عشری(حسینی شاه عبدالعظیمی)
آیه ۹ - تفسیر روان جاوید
آیات ۱–۲۰ - تفسیر اطیب البیان(سید عبدالحسین طیب)
آیات ۸–۱۰
موضوعات
دستهبندی موضوعی
اهمیت نقش خداذکر نعمت بیانسرزنش غفلت از قدرت بیانشگفتی غفلت از قدرت بیاننعمت زباننعمت لبیقین به علم غیب خدازمینه یقینعدد دوآثار ذکرعلم غیب خداعطایای خدانعمتهای خدا
فرهنگ قرآن (مطالب آیه) (۲۷)
- قدرت داشتن انسان بر نطق به کمک زبان و لبها، ایه خدا+۱ آیه
- برخورداری انسان از حسّ شنوایی وبینایی، ایه خدا+۹ آیه
- خداوند، افریننده دو چشم و زبان و دو لب برای انسان+۲ آیه
- قوّه بصیرت انسان، از ایات الهی+۹ آیه
- خلقت زبان، به فرمان خداوند+۱ آیه
- امتنان الهی بر انسان، به جهت خلقت زبان وی+۱ آیه
- خلقت زبان، در راستای منافع انسان+۱ آیه
- خلقت لب، از سوی خداوند+۱ آیه
- امتنان الهی بر انسان، به جهت خلقت لب وی+۱ آیه
- خلقت لب برای انسان، در راستای منافع وی+۱ آیه
- زبان، عطای الهی و نعمتی بزرگ برای انسان+۱ آیه
- زبان، ابزار سخن گفتن و از نعمتهای خداوند+۱ آیه
- لبها، وسیله ای برای بیان و سخن+۱ آیه
- بهره مند نبودن انسان از نعمت اعضای بدن، مورد پرسش انکاری+۲ آیه
- غفلت انسانها از سپاس نعمت اعضای بدن در برابر خدای مُنعم، مورد سؤال سرزنش امیز او+۲ آیه
- غفلت انسانها از سپاس نعمت اعضای بدن در برابر خدای مُنعم، مورد سؤال سرزنش امیز او+۲ آیه
- بهره مندی انسان از اعضا و جوارح، مورد سؤال خداوند برای اقرار و توجّه او به نعمتهای الهی+۳ آیه
- هدایت انسان به راه خیر و شر، مورد پرسش خدا برای اقرار او به نقش خدا+۳ آیه
- برخورداری انسان، از ابزار شناخت خیر و شرّ+۴ آیه
- گرایش انسان به شرّ و بدی، همچون گرایش به خیر و خوبی+۵ آیه
- غرور و خودپسندی، مایه غفلت از خدا+۵ آیه
- غفلت از خداوند و عطایای او، عامل توهّم قدرت مطلق، برای خویشتن+۶ آیه
- خداوند، افریننده لب برای انسان+۲ آیه
- توجّه انسان به افرینش لب او از جانب خدا، زمینهای برای درک قدرت خداوند+۳ آیه
- بیتوجّهی به نعمت لبها و قدرت بیان، شگفتاور و مورد سرزنش+۱ آیه
- لب، از نعمتهای الهی برای انسان و زمینهای برای شکرگزاری او به درگاه خداوند+۱ آیه
- غفلت انسانها از سپاس نعمت اعضای بدن در برابر خدای منعم، مورد سؤال سرزنشامیز او+۲ آیه