ربب

تکرارها: ۹۸۰آیات: ۸۷۱

۰۵۰۱۰۰۱۳۵۷۹۱۱۱۳۱۵۱۷۱۹۲۱۲۳سال ۱: ۹سال ۲: ۵۳سال ۳: ۷۱سال ۴: ۸۳سال ۵: ۵۶سال ۶: ۶۲سال ۷: ۶۰سال ۸: ۵۶سال ۹: ۷۲سال ۱۰: ۵۵سال ۱۱: ۴۸سال ۱۲: ۶۱سال ۱۳: ۳۲سال ۱۴: ۴۴سال ۱۵: ۳۰سال ۱۶: ۴۲سال ۱۷: ۲۵سال ۱۸: ۳۷سال ۱۹: ۱۹سال ۲۰: ۲۰سال ۲۱: ۱۳سال ۲۲: ۲۴سال ۲۳: ۸
مشتقات
رَبِّكَ‌ (۱۱۹)رَبِ‌ (۱۰۳)رَبِّي‌ (۹۴)رَبِّهِمْ‌ (۸۰)رَبَّنَا (۷۲)رَبَّكَ‌ (۵۶)رَبُّكَ‌ (۵۲)رَبِّكُمْ‌ (۴۹)رَبِّهِ‌ (۴۴)رَبُّكُمْ‌ (۳۷)رَبِّكُمَا (۳۱)رَبُ‌ (۲۸)رَبَّهُ‌ (۱۹)رَبِّنَا (۱۹)رَبُّنَا (۱۸)رَبَّهُمْ‌ (۱۷)رَبَّكُمْ‌ (۱۷)رَبُّهُمْ‌ (۱۲)رَبُّهُ‌ (۱۰)بِرَبِّهِمْ‌ (۹)بِرَبِ‌ (۸)رَبَ‌ (۶)رَبِّهَا (۶)رَبَّكُمُ‌ (۵)بِرَبِّكُمْ‌ (۵)بِرَبِّكَ‌ (۵)لِرَبِ‌ (۴)لِرَبِّهِمْ‌ (۴)رَبُّكُمُ‌ (۴)بِرَبِّي‌ (۴)رَبِّيَ‌ (۳)أَرْبَاباً (۳)رَبِّكِ‌ (۳)رَبُّكِ‌ (۳)لِرَبِّكَ‌ (۳)الرَّبَّانِيُّونَ‌ (۲)رَبُّكُمَا (۲)رَبُّهُمَا (۲)لِرَبِّهِ‌ (۲)رَبِّهِمُ‌ (۲)بِرَبِّنَا (۲)لِرَبِّهَا (۲)رَبُّهَا (۱)لِرَبِّكِ‌ (۱)رَبَّانِيِّينَ‌ (۱)رِبِّيُّونَ‌ (۱)رَبَائِبُكُمُ‌ (۱)رَبّاً (۱)رَبَّهُمَا (۱)أَرْبَابٌ‌ (۱)لِرَبِّهِمُ‌ (۱)فَرَبُّكُمْ‌ (۱)رَبٌ‌ (۱)رَبٍ‌ (۱)لِرَبِّكُمْ‌ (۱)بِرَبِّهِ‌ (۱)

آیات (۸۷۱)

نوح · ۲۶

وَ قَالَ نُوحٌ رَبِ لاَ تَذَرْ عَلَى الْأَرْضِ مِنَ الْكَافِرِينَ دَيَّاراً

نوح گفت: «پروردگارا! هیچ یک از کافران را بر روی زمین باقی مگذار!

نوح · ۲۸

رَبِ اغْفِرْ لِي وَ لِوَالِدَيَ وَ لِمَنْ دَخَلَ بَيْتِيَ مُؤْمِناً وَ لِلْمُؤْمِنِينَ وَ الْمُؤْمِنَاتِ وَ لاَ تَزِدِ الظَّالِمِينَ إِلاَّ تَبَاراً

پروردگارا! مرا، و پدر و مادرم و تمام کسانی را که با ایمان وارد خانه من شدند، و جمیع مردان و زنان باایمان را بیامرز؛ و ظالمان را جز هلاکت میفزا!»

جن · ۲

يَهْدِي إِلَى الرُّشْدِ فَآمَنَّا بِهِ وَ لَنْ نُشْرِكَ بِرَبِّنَا أَحَداً

که به راه راست هدایت می‌کند، پس ما به آن ایمان آورده‌ایم و هرگز کسی را شریک پروردگارمان قرارنمی‌دهیم!

جن · ۳

وَ أَنَّهُ تَعَالَى جَدُّ رَبِّنَا مَا اتَّخَذَ صَاحِبَةً وَ لاَ وَلَداً

و اینکه بلند است مقام باعظمت پروردگار ما، و او هرگز برای خود همسر و فرزندی انتخاب نکرده است!

جن · ۱۰

وَ أَنَّا لاَ نَدْرِي أَ شَرٌّ أُرِيدَ بِمَنْ فِي الْأَرْضِ أَمْ أَرَادَ بِهِمْ رَبُّهُمْ رَشَداً

و اینکه (با این اوضاع) ما نمی‌دانیم آیا اراده شرّی درباره اهل زمین شده یا پروردگارشان خواسته است آنان را هدایت کند؟!

جن · ۱۳

وَ أَنَّا لَمَّا سَمِعْنَا الْهُدَى آمَنَّا بِهِ فَمَنْ يُؤْمِنْ بِرَبِّهِ فَلاَ يَخَافُ بَخْساً وَ لاَ رَهَقاً

و اینکه ما هنگامی که هدایت قرآن را شنیدیم به آن ایمان آوردیم؛ و هر کس به پروردگارش ایمان بیاورد، نه از نقصان می‌ترسد و نه از ظلم!

جن · ۱۷

لِنَفْتِنَهُمْ فِيهِ وَ مَنْ يُعْرِضْ عَنْ ذِكْرِ رَبِّهِ يَسْلُكْهُ عَذَاباً صَعَداً

هدف این است که ما آنها را با این نعمت فراوان بیازماییم؛ و هر کس از یاد پروردگارش روی گرداند، او را به عذاب شدید و فزاینده‌ای گرفتار می‌سازد!

جن · ۲۰

قُلْ إِنَّمَا أَدْعُو رَبِّي وَ لاَ أُشْرِكُ بِهِ أَحَداً

بگو: «من تنها پروردگارم را می‌خوانم و هیچ کس را شریک او قرار نمی‌دهم!»

جن · ۲۵

قُلْ إِنْ أَدْرِي أَ قَرِيبٌ مَا تُوعَدُونَ أَمْ يَجْعَلُ لَهُ رَبِّي أَمَداً

بگو: «من نمی‌دانم آنچه به شما وعده داده شده نزدیک است یا پروردگارم زمانی برای آن قرارمی‌دهد؟!

جن · ۲۸

لِيَعْلَمَ أَنْ قَدْ أَبْلَغُوا رِسَالاَتِ رَبِّهِمْ وَ أَحَاطَ بِمَا لَدَيْهِمْ وَ أَحْصَى كُلَ شَيْ‌ءٍ عَدَداً

تا بداند پیامبرانش رسالتهای پروردگارشان را ابلاغ کرده‌اند؛ و او به آنچه نزد آنهاست احاطه دارد و همه چیز را احصاء کرده است!»

مزمل · ۸

وَ اذْكُرِ اسْمَ رَبِّكَ وَ تَبَتَّلْ إِلَيْهِ تَبْتِيلاً

و نام پروردگارت را یاد کن و تنها به او دل ببند!

مزمل · ۹

رَبُ الْمَشْرِقِ وَ الْمَغْرِبِ لاَ إِلٰهَ إِلاَّ هُوَ فَاتَّخِذْهُ وَكِيلاً

همان پروردگار شرق و غرب که معبودی جز او نیست، او را نگاهبان و وکیل خود انتخاب کن،

مزمل · ۱۹

إِنَ هٰذِهِ تَذْكِرَةٌ فَمَنْ شَاءَ اتَّخَذَ إِلَى رَبِّهِ سَبِيلاً

این هشدار و تذکّری است، پس هر کس بخواهد راهی به سوی پروردگارش برمی‌گزیند!

مزمل · ۲۰

إِنَ رَبَّكَ يَعْلَمُ أَنَّكَ تَقُومُ أَدْنَى مِنْ ثُلُثَيِ اللَّيْلِ وَ نِصْفَهُ وَ ثُلُثَهُ وَ طَائِفَةٌ مِنَ الَّذِينَ مَعَكَ وَ اللَّهُ يُقَدِّرُ اللَّيْلَ وَ النَّهَارَ عَلِمَ أَنْ لَنْ تُحْصُوهُ فَتَابَ عَلَيْكُمْ فَاقْرَءُوا مَا تَيَسَّرَ مِنَ الْقُرْآنِ عَلِمَ أَنْ سَيَكُونُ مِنْكُمْ مَرْضَى وَ آخَرُونَ يَضْرِبُونَ فِي الْأَرْضِ يَبْتَغُونَ مِنْ فَضْلِ اللَّهِ وَ آخَرُونَ يُقَاتِلُونَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ فَاقْرَءُوا مَا تَيَسَّرَ مِنْهُ وَ أَقِيمُوا الصَّلاَةَ وَ آتُوا الزَّكَاةَ وَ أَقْرِضُوا اللَّهَ قَرْضاً حَسَناً وَ مَا تُقَدِّمُوا لِأَنْفُسِكُمْ مِنْ خَيْرٍ تَجِدُوهُ عِنْدَ اللَّهِ هُوَ خَيْراً وَ أَعْظَمَ أَجْراً وَ اسْتَغْفِرُوا اللَّهَ إِنَ اللَّهَ غَفُورٌ رَحِيمٌ

پروردگارت می‌داند که تو و گروهی از آنها که با تو هستند نزدیک دو سوم از شب یا نصف یا ثلث آن را به پا می‌خیزند؛ خداوند شب و روز را اندازه‌گیری می‌کند؛ او می‌داند که شما نمی‌توانید مقدار آن را (به دقّت) اندازه‌گیری کنید (برای عبادت کردن)، پس شما را بخشید؛ اکنون آنچه برای شما میسّر است قرآن بخوانید او می‌داند بزودی گروهی از شما بیمار می‌شوند، و گروهی دیگر برای به دست آوردن فضل الهی (و کسب روزی) به سفر می‌روند، و گروهی دیگر در راه خدا جهاد می‌کنند (و از تلاوت قرآن بازمی‌مانند)، پس به اندازه‌ای که برای شما ممکن است از آن تلاوت کنید و نماز را بر پا دارید و زکات بپردازید و به خدا «قرض الحسنه» دهید [= در راه او انفاق نمایید] و (بدانید) آنچه را از کارهای نیک برای خود از پیش می‌فرستید نزد خدا به بهترین وجه و بزرگترین پاداش خواهید یافت؛ و از خدا آمرزش بطلبید که خداوند آمرزنده و مهربان است!

مدثر · ۳

وَ رَبَّكَ فَكَبِّرْ

و پروردگارت را بزرگ بشمار،

مدثر · ۷

وَ لِرَبِّكَ فَاصْبِرْ

و بخاطر پروردگارت شکیبایی کن!

مدثر · ۳۱

وَ مَا جَعَلْنَا أَصْحَابَ النَّارِ إِلاَّ مَلاَئِكَةً وَ مَا جَعَلْنَا عِدَّتَهُمْ إِلاَّ فِتْنَةً لِلَّذِينَ كَفَرُوا لِيَسْتَيْقِنَ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتَابَ وَ يَزْدَادَ الَّذِينَ آمَنُوا إِيمَاناً وَ لاَ يَرْتَابَ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتَابَ وَ الْمُؤْمِنُونَ وَ لِيَقُولَ الَّذِينَ فِي قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ وَ الْكَافِرُونَ مَا ذَا أَرَادَ اللَّهُ بِهٰذَا مَثَلاً كَذٰلِكَ يُضِلُ اللَّهُ مَنْ يَشَاءُ وَ يَهْدِي مَنْ يَشَاءُ وَ مَا يَعْلَمُ جُنُودَ رَبِّكَ إِلاَّ هُوَ وَ مَا هِيَ إِلاَّ ذِكْرَى لِلْبَشَرِ

مأموران دوزخ را فقط فرشتگان (عذاب) قرار دادیم، و تعداد آنها را جز برای آزمایش کافران معیّن نکردیم تا اهل کتاب [= یهود و نصاری‌] یقین پیدا کنند و بر ایمان مؤمنان بیفزاید، و اهل کتاب و مؤمنان (در حقّانیّت این کتاب آسمانی) تردید به خود راه ندهند، و بیماردلان و کافران بگویند: «خدا از این توصیف چه منظوری دارد؟!» (آری) این گونه خداوند هر کس را بخواهد گمراه می‌سازد و هر کس را بخواهد هدایت می‌کند! و لشکریان پروردگارت را جز او کسی نمی‌داند، و این جز هشدار و تذکّری برای انسانها نیست!

قیامت · ۱۲

إِلَى رَبِّكَ يَوْمَئِذٍ الْمُسْتَقَرُّ

آن روز قرارگاه نهایی تنها بسوی پروردگار تو است؛

قیامت · ۲۳

إِلَى رَبِّهَا نَاظِرَةٌ

و به پروردگارش می‌نگرد!

قیامت · ۳۰

إِلَى رَبِّكَ يَوْمَئِذٍ الْمَسَاقُ

(آری) در آن روز مسیر همه بسوی (دادگاه) پروردگارت خواهد بود!

انسان · ۱۰

إِنَّا نَخَافُ مِنْ رَبِّنَا يَوْماً عَبُوساً قَمْطَرِيراً

ما از پروردگارمان خائفیم در آن روزی که عبوس و سخت است!

انسان · ۲۱

عَالِيَهُمْ ثِيَابُ سُنْدُسٍ خُضْرٌ وَ إِسْتَبْرَقٌ وَ حُلُّوا أَسَاوِرَ مِنْ فِضَّةٍ وَ سَقَاهُمْ رَبُّهُمْ شَرَاباً طَهُوراً

بر اندام آنها [= بهشتیان‌] لباسهایی است از حریر نازک سبزرنگ، و از دیبای ضخیم، و با دستبندهایی از نقره آراسته‌اند، و پروردگارشان شراب طهور به آنان می‌نوشاند!

انسان · ۲۴

فَاصْبِرْ لِحُكْمِ رَبِّكَ وَ لاَ تُطِعْ مِنْهُمْ آثِماً أَوْ كَفُوراً

پس در (تبلیغ و اجرای) حکم پروردگارت شکیبا (و با استقامت) باش، و از هیچ گنهکار یا کافری از آنان اطاعت مکن!

انسان · ۲۵

وَ اذْكُرِ اسْمَ رَبِّكَ بُكْرَةً وَ أَصِيلاً

و نام پروردگارت را هر صبح و شام به یاد آور!

انسان · ۲۹

إِنَ هٰذِهِ تَذْكِرَةٌ فَمَنْ شَاءَ اتَّخَذَ إِلَى رَبِّهِ سَبِيلاً

این یک تذکر و یادآوری است، و هر کس بخواهد (با استفاده از آن) راهی به سوی پروردگارش برمی‌گزیند!

نبأ · ۳۶

جَزَاءً مِنْ رَبِّكَ عَطَاءً حِسَاباً

این کیفری است از سوی پروردگارت و عطیه‌ای است کافی!

نبأ · ۳۷

رَبِ السَّمَاوَاتِ وَ الْأَرْضِ وَ مَا بَيْنَهُمَا الرَّحْمٰنِ لاَ يَمْلِكُونَ مِنْهُ خِطَاباً

همان پروردگار آسمانها و زمین و آنچه در میان آن دو است، پروردگار رحمان! و (در آن روز) هیچ کس حق ندارد بی اجازه او سخنی بگوید (یا شفاعتی کند)!

نبأ · ۳۹

ذٰلِكَ الْيَوْمُ الْحَقُ فَمَنْ شَاءَ اتَّخَذَ إِلَى رَبِّهِ مَآباً

آن روز حق است؛ هر کس بخواهد راهی به سوی پروردگارش برمی‌گزیند!

نازعات · ۱۶

إِذْ نَادَاهُ رَبُّهُ بِالْوَادِ الْمُقَدَّسِ طُوًى

در آن هنگام که پروردگارش او را در سرزمین مقدّس «طوی» ندا داد (و گفت):

نازعات · ۱۹

وَ أَهْدِيَكَ إِلَى رَبِّكَ فَتَخْشَى

و من تو را به سوی پروردگارت هدایت کنم تا از او بترسی (و گناه نکنی)؟!»

نازعات · ۲۴

فَقَالَ أَنَا رَبُّكُمُ الْأَعْلَى

و گفت: «من پروردگار برتر شما هستم!»

نازعات · ۴۰

وَ أَمَّا مَنْ خَافَ مَقَامَ رَبِّهِ وَ نَهَى النَّفْسَ عَنِ الْهَوَى

و آن کس که از مقام پروردگارش ترسان باشد و نفس را از هوی بازدارد،

نازعات · ۴۴

إِلَى رَبِّكَ مُنْتَهَاهَا

نهایت آن به سوی پروردگار تو است (و هیچ کس جز خدا از زمانش آگاه نیست)!

تکویر · ۲۹

وَ مَا تَشَاءُونَ إِلاَّ أَنْ يَشَاءَ اللَّهُ رَبُ الْعَالَمِينَ

و شما اراده نمی‌کنید مگر اینکه خداوند -پروردگار جهانیان- اراده کند و بخواهد!

انفطار · ۶

يَا أَيُّهَا الْإِنْسَانُ مَا غَرَّكَ بِرَبِّكَ الْكَرِيمِ

ای انسان! چه چیز تو را در برابر پروردگار کریمت مغرور ساخته است؟!

مطففین · ۶

يَوْمَ يَقُومُ النَّاسُ لِرَبِ الْعَالَمِينَ

روزی که مردم در پیشگاه پروردگار جهانیان می‌ایستند.

مطففین · ۱۵

كَلاَّ إِنَّهُمْ عَنْ رَبِّهِمْ يَوْمَئِذٍ لَمَحْجُوبُونَ

چنین نیست که می‌پندارند، بلکه آنها در آن روز از پروردگارشان محجوبند!

انشقاق · ۲

وَ أَذِنَتْ لِرَبِّهَا وَ حُقَّتْ

و تسلیم فرمان پروردگارش شود -و سزاوار است چنین باشد-

انشقاق · ۵

وَ أَذِنَتْ لِرَبِّهَا وَ حُقَّتْ

و تسلیم فرمان پروردگارش گردد -و شایسته است که چنین باشد-

انشقاق · ۶

يَا أَيُّهَا الْإِنْسَانُ إِنَّكَ كَادِحٌ إِلَى رَبِّكَ كَدْحاً فَمُلاَقِيهِ

ای انسان! تو با تلاش و رنج بسوی پروردگارت می‌روی و او را ملاقات خواهی کرد!

انشقاق · ۱۵

بَلَى إِنَ رَبَّهُ كَانَ بِهِ بَصِيراً

آری، پروردگارش نسبت به او بینا بود (و اعمالش را برای حساب ثبت کرد)!

بروج · ۱۲

إِنَ بَطْشَ رَبِّكَ لَشَدِيدٌ

گرفتن قهرآمیز و مجازات پروردگارت به یقین بسیار شدید است!

اعلی · ۱

سَبِّحِ اسْمَ رَبِّكَ الْأَعْلَى

منزّه شمار نام پروردگار بلندمرتبه‌ات را!

اعلی · ۱۵

وَ ذَكَرَ اسْمَ رَبِّهِ فَصَلَّى

و (آن که) نام پروردگارش را یاد کرد سپس نماز خواند!

فجر · ۶

أَ لَمْ تَرَ كَيْفَ فَعَلَ رَبُّكَ بِعَادٍ

آیا ندیدی پروردگارت با قوم «عاد» چه کرد؟!

فجر · ۱۳

فَصَبَ عَلَيْهِمْ رَبُّكَ سَوْطَ عَذَابٍ

به همین سبب خداوند تازیانه عذاب را بر آنان فرو ریخت!

فجر · ۱۴

إِنَ رَبَّكَ لَبِالْمِرْصَادِ

به یقین پروردگار تو در کمینگاه (ستمگران) است!

فجر · ۱۵

فَأَمَّا الْإِنْسَانُ إِذَا مَا ابْتَلاَهُ رَبُّهُ فَأَكْرَمَهُ وَ نَعَّمَهُ فَيَقُولُ رَبِّي أَكْرَمَنِ

امّا انسان هنگامی که پروردگارش او را برای آزمایش، اکرام می‌کند و نعمت می‌بخشد (مغرور می‌شود و) می‌گوید: «پروردگارم مرا گرامی داشته است!»

فجر · ۱۶

وَ أَمَّا إِذَا مَا ابْتَلاَهُ فَقَدَرَ عَلَيْهِ رِزْقَهُ فَيَقُولُ رَبِّي أَهَانَنِ

و امّا هنگامی که برای امتحان، روزیش را بر او تنگ می‌گیرد (مأیوس می‌شود و) می‌گوید: «پروردگارم مرا خوار کرده است!»

فجر · ۲۲

وَ جَاءَ رَبُّكَ وَ الْمَلَكُ صَفّاً صَفّاً

و فرمان پروردگارت فرا رسد و فرشتگان صف در صف حاضر شوند،