اتى

تکرارها: ۵۵۳آیات: ۴۹۰

۰۱۰۲۰۳۰۴۰۱۳۵۷۹۱۱۱۳۱۵۱۷۱۹۲۱۲۳سال ۱: ۲سال ۲: ۷سال ۳: ۱۵سال ۴: ۳۳سال ۵: ۱۷سال ۶: ۲۷سال ۷: ۳۲سال ۸: ۳۷سال ۹: ۳۱سال ۱۰: ۳۲سال ۱۱: ۲۷سال ۱۲: ۳۱سال ۱۳: ۱۵سال ۱۴: ۲۵سال ۱۵: ۲۲سال ۱۶: ۲۷سال ۱۷: ۳۷سال ۱۸: ۳۸سال ۱۹: ۱۵سال ۲۰: ۲۹سال ۲۱: ۲۰سال ۲۲: ۳۰سال ۲۳: ۴
مشتقات
أُوتُوا (۳۲)آتَيْنَا (۲۶)يَأْتِيَ‌ (۱۴)أُوتِيَ‌ (۱۴)آتَيْنَاهُ‌ (۱۴)يَأْتِ‌ (۱۳)آتَيْنَاهُمْ‌ (۱۲)آتُوا (۱۱)فَأْتُوا (۹)آتَيْنَاهُمُ‌ (۸)يَأْتِي‌ (۸)يُؤْتُونَ‌ (۸)آتَاكُمْ‌ (۷)تَأْتِيهِمْ‌ (۷)يَأْتِيهِمْ‌ (۷)يَأْتِكُمْ‌ (۶)أَتَى‌ (۶)أَتَاكَ‌ (۶)آتِنَا (۵)أُوتِيتُمْ‌ (۵)يُؤْتِيهِ‌ (۵)آتَاهُمُ‌ (۵)يَأْتِينَ‌ (۵)يَأْتُوا (۵)أَتَاهُمْ‌ (۵)يَأْتِيكُمْ‌ (۵)تَأْتِيَهُمُ‌ (۵)ائْتُونِي‌ (۵)يَأْتِيهِ‌ (۵)هَاتُوا (۴)آتَيْتُمُوهُنَ‌ (۴)آتَيْتُمْ‌ (۴)فَأْتِ‌ (۴)آتَوُا (۴)يُؤْتِ‌ (۴)يَأْتُوكَ‌ (۴)ائْتِنَا (۴)تَأْتُونَ‌ (۴)لَتَأْتُونَ‌ (۴)يَأْتِيَهُمْ‌ (۴)يَأْتُونَ‌ (۴)آتَاهُمْ‌ (۴)تَأْتِيَهُمْ‌ (۴)آتِيكُمْ‌ (۴)يَأْتِيَنَّكُمْ‌ (۳)آتَيْنَاكُمْ‌ (۳)تَأْتِينَا (۳)آتَى‌ (۳)يَأْتِيَهُمُ‌ (۳)يُؤْتِي‌ (۳)يَأْتِيَكُمُ‌ (۳)آتَاهُ‌ (۳)نُؤْتِهِ‌ (۳)أَتَوْا (۳)أَتَاكُمْ‌ (۳)فَأْتِنَا (۳)يَأْتِهِمْ‌ (۳)يُؤْتِكُمْ‌ (۳)أَتَاهَا (۳)يَأْتُوكُمْ‌ (۲)يُؤْتَ‌ (۲)تُؤْتِي‌ (۲)يُؤْتَى‌ (۲)فَآتُوهُنَ‌ (۲)نُؤْتِيهِ‌ (۲)لَآتٍ‌ (۲)تَأْتِيكُمْ‌ (۲)آتَاهُمَا (۲)تَأْتِهِمْ‌ (۲)ائْتِ‌ (۲)آتَيْتَ‌ (۲)آتَانِي‌ (۲)آتَتْ‌ (۲)أْتُونِي‌ (۲)نَأْتِي‌ (۲)لَآتِيَةٌ (۲)آتَيْنَاكَ‌ (۲)إِيتَاءِ (۲)تَأْتِي‌ (۲)آتُونِي‌ (۲)آتَانِيَ‌ (۲)يَأْتِينَا (۲)آتِيَةٌ (۲)ائْتُوا (۲)فَتَأْتُونَ‌ (۲)أَتَيْنَا (۲)أَتَيْنَاهُمْ‌ (۲)يُؤْتُوا (۲)آتُوهُمْ‌ (۲)أُوتِينَا (۲)آتِيكَ‌ (۲)أُوتِيتُهُ‌ (۲)فَأَتَاهُمُ‌ (۲)فَلْيَأْتُوا (۲)أُتُوا (۱)نَأْتِ‌ (۱)أَتَيْتَ‌ (۱)تَأْتُوا (۱)أْتُوا (۱)أُوتُوهُ‌ (۱)فَأْتُوهُنَ‌ (۱)يَأْتِينَكَ‌ (۱)فَآتَتْ‌ (۱)تُؤْتُوهَا (۱)يُؤْتِيَهُ‌ (۱)آتَيْتُكُمْ‌ (۱)فَآتَاهُمُ‌ (۱)يَأْتِيَنَا (۱)تُؤْتُوا (۱)يَأْتِيَانِهَا (۱)آتُوهُنَ‌ (۱)أَتَيْنَ‌ (۱)فَآتُوهُمْ‌ (۱)لَآتَيْنَاهُمْ‌ (۱)لْتَأْتِ‌ (۱)تُؤْتُونَهُنَ‌ (۱)يُؤْتِيهِمْ‌ (۱)الْمُؤْتُونَ‌ (۱)سَنُؤْتِيهِمْ‌ (۱)آتَيْتُمُ‌ (۱)تُؤْتَوْهُ‌ (۱)فَتَأْتِيَهُمْ‌ (۱)أَتَتْكُمُ‌ (۱)آتَيْنَاهَا (۱)نُؤْتَى‌ (۱)لَآتِيَنَّهُمْ‌ (۱)فَآتِهِمْ‌ (۱)تَأْتِيَنَا (۱)تَأْتِنَا (۱)فَأَتَوْا (۱)آتَيْتُكَ‌ (۱)آتَيْتَنَا (۱)سَيُؤْتِينَا (۱)أَتَتْهُمْ‌ (۱)آتَانَا (۱)أَتَوْكَ‌ (۱)يُؤْتِيَهُمُ‌ (۱)آتِيهِمْ‌ (۱)يَأْتِيكُمَا (۱)يَأْتِيَكُمَا (۱)تَأْتُونِي‌ (۱)تُؤْتُونِ‌ (۱)لَتَأْتُنَّنِي‌ (۱)آتَوْهُ‌ (۱)يَأْتِيَنِي‌ (۱)آتَيْتَنِي‌ (۱)فَأْتُونَا (۱)نَأْتِيَكُمْ‌ (۱)يَأْتِيهِمُ‌ (۱)أَتَيْنَاكَ‌ (۱)يَأْتِيَكَ‌ (۱)فَأَتَى‌ (۱)أَتَاهُمُ‌ (۱)يَأْتِيهَا (۱)آتِ‌ (۱)تَأْتِيَ‌ (۱)فَلْيَأْتِكُمْ‌ (۱)يُؤْتِيَنِ‌ (۱)أَتَيَا (۱)فَأَتَتْ‌ (۱)يَأْتُونَنَا (۱)يَأْتِكَ‌ (۱)مَأْتِيّاً (۱)لَأُوتَيَنَ‌ (۱)آتِي‌ (۱)آتِيهِ‌ (۱)أُوتِيتَ‌ (۱)فَأْتِيَاهُ‌ (۱)فَلَنَأْتِيَنَّكَ‌ (۱)يَأْتِهِ‌ (۱)أَتَتْكَ‌ (۱)فَلْيَأْتِنَا (۱)إِيتَاءَ (۱)آتَوْا (۱)يَأْتُونَكَ‌ (۱)فَسَيَأْتِيهِمْ‌ (۱)فَأْتِيَا (۱)فَيَأْتِيَهُمْ‌ (۱)سَآتِيكُمْ‌ (۱)لَيَأْتِيَنِّي‌ (۱)أُوتِيَتْ‌ (۱)فَلَنَأْتِيَنَّهُمْ‌ (۱)يَأْتِينِي‌ (۱)يَأْتُونِي‌ (۱)أَتَوْهُ‌ (۱)يُؤْتَوْنَ‌ (۱)آتَاكَ‌ (۱)لَيَأْتِيَنَّهُمْ‌ (۱)فَآتِ‌ (۱)لَآتَيْنَا (۱)لَآتَوْهَا (۱)نُؤْتِهَا (۱)آتِينَ‌ (۱)آتَيْتَهُنَ‌ (۱)آتِهِمْ‌ (۱)لَتَأْتِيَنَّكُمْ‌ (۱)تَأْتُونَنَا (۱)آتَيْنَاهُمَا (۱)ائْتِيَا (۱)فَسَيُؤْتِيهِ‌ (۱)يُؤْتِكُمُ‌ (۱)أَتَتْ‌ (۱)فَلْيَأْتِ‌ (۱)فَآتَيْنَا (۱)آتَاكُمُ‌ (۱)فَآتُوا (۱)آتَاهَا (۱)أُوتَ‌ (۱)أَتَانَا (۱)

آیات (۴۹۰)

کهف · ۸۴

إِنَّا مَكَّنَّا لَهُ فِي الْأَرْضِ وَ آتَيْنَاهُ مِنْ كُلِ شَيْ‌ءٍ سَبَباً

ما به او در روی زمین، قدرت و حکومت دادیم؛ و اسباب هر چیز را در اختیارش گذاشتیم.

کهف · ۹۶

آتُونِي زُبَرَ الْحَدِيدِ حَتَّى إِذَا سَاوَى بَيْنَ الصَّدَفَيْنِ قَالَ انْفُخُوا حَتَّى إِذَا جَعَلَهُ نَاراً قَالَ آتُونِي أُفْرِغْ عَلَيْهِ قِطْراً

قطعات بزرگ آهن برایم بیاورید (و آنها را روی هم بچینید)!» تا وقتی که کاملاً میان دو کوه را پوشانید، گفت: «(در اطراف آن آتش بیفروزید، و) در آن بدمید!» (آنها دمیدند) تا قطعات آهن را سرخ و گداخته کرد، و گفت: «(اکنون) مس مذاب برایم بیاورید تا بر روی آن بریزم!»

مریم · ۱۲

يَا يَحْيَى خُذِ الْكِتَابَ بِقُوَّةٍ وَ آتَيْنَاهُ الْحُكْمَ صَبِيّاً

ای یحیی! کتاب (خدا) را با قوّت بگیر! و ما فرمان نبوّت (و عقل کافی) در کودکی به او دادیم!

مریم · ۲۷

فَأَتَتْ بِهِ قَوْمَهَا تَحْمِلُهُ قَالُوا يَا مَرْيَمُ لَقَدْ جِئْتِ شَيْئاً فَرِيّاً

(مریم) در حالی که او را در آغوش گرفته بود، نزد قومش آورد؛ گفتند: «ای مریم! کار بسیار عجیب و بدی انجام دادی!

مریم · ۳۰

قَالَ إِنِّي عَبْدُ اللَّهِ آتَانِيَ الْكِتَابَ وَ جَعَلَنِي نَبِيّاً

(ناگهان عیسی زبان به سخن گشود و) گفت: «من بنده خدایم؛ او کتاب (آسمانی) به من داده؛ و مرا پیامبر قرار داده است!

مریم · ۳۸

أَسْمِعْ بِهِمْ وَ أَبْصِرْ يَوْمَ يَأْتُونَنَا لٰكِنِ الظَّالِمُونَ الْيَوْمَ فِي ضَلاَلٍ مُبِينٍ

در آن روز که نزد ما می‌آیند، چه گوشهای شنوا و چه چشمهای بینایی پیدا می‌کنند! ولی این ستمگران امروز در گمراهی آشکارند!

مریم · ۴۳

يَا أَبَتِ إِنِّي قَدْ جَاءَنِي مِنَ الْعِلْمِ مَا لَمْ يَأْتِكَ فَاتَّبِعْنِي أَهْدِكَ صِرَاطاً سَوِيّاً

ای پدر! دانشی برای من آمده که برای تو نیامده است؛ بنابر این از من پیروی کن، تا تو را به راه راست هدایت کنم!

مریم · ۶۱

جَنَّاتِ عَدْنٍ الَّتِي وَعَدَ الرَّحْمٰنُ عِبَادَهُ بِالْغَيْبِ إِنَّهُ كَانَ وَعْدُهُ مَأْتِيّاً

وارد باغهایی جاودانی می‌شوند که خداوند رحمان بندگانش را به آن وعده داده است؛ هر چند آن را ندیده‌اند؛ مسلماً وعده خدا تحقق یافتنی است!

مریم · ۷۷

أَ فَرَأَيْتَ الَّذِي كَفَرَ بِآيَاتِنَا وَ قَالَ لَأُوتَيَنَ مَالاً وَ وَلَداً

آیا دیدی کسی را که به آیات ما کافر شد، و گفت: «اموال و فرزندان فراوانی به من داده خواهد شد»؟!

مریم · ۸۰

وَ نَرِثُهُ مَا يَقُولُ وَ يَأْتِينَا فَرْداً

آنچه را او می‌گوید (از اموال و فرزندان)، از او به ارث می‌بریم، و به صورت تنها نزد ما خواهد آمد!

مریم · ۹۳

إِنْ كُلُ مَنْ فِي السَّمَاوَاتِ وَ الْأَرْضِ إِلاَّ آتِي الرَّحْمٰنِ عَبْداً

تمام کسانی که در آسمانها و زمین هستند، بنده اویند!

مریم · ۹۵

وَ كُلُّهُمْ آتِيهِ يَوْمَ الْقِيَامَةِ فَرْداً

و همگی روز رستاخیز، تک و تنها نزد او حاضر می‌شوند!

طه · ۹

وَ هَلْ أَتَاكَ حَدِيثُ مُوسَى

و آیا خبر موسی به تو رسیده است؟

طه · ۱۰

إِذْ رَأَى نَاراً فَقَالَ لِأَهْلِهِ امْكُثُوا إِنِّي آنَسْتُ نَاراً لَعَلِّي آتِيكُمْ مِنْهَا بِقَبَسٍ أَوْ أَجِدُ عَلَى النَّارِ هُدًى

هنگامی که (از دور) آتشی مشاهده کرد، و به خانواده خود گفت: «(اندکی) درنگ کنید که من آتشی دیدم! شاید شعله‌ای از آن برای شما بیاورم؛ یا بوسیله این آتش راه را پیدا کنم!»

طه · ۱۱

فَلَمَّا أَتَاهَا نُودِيَ يَا مُوسَى

هنگامی که نزد آتش آمد، ندا داده شد که: «ای موسی!

طه · ۱۵

إِنَ السَّاعَةَ آتِيَةٌ أَكَادُ أُخْفِيهَا لِتُجْزَى كُلُ نَفْسٍ بِمَا تَسْعَى

بطور قطع رستاخیز خواهد آمد! می‌خواهم آن را پنهان کنم، تا هر کس در برابر سعی و کوشش خود، جزا داده شود!

طه · ۳۶

قَالَ قَدْ أُوتِيتَ سُؤْلَكَ يَا مُوسَى

فرمود: «ای موسی! آنچه را خواستی به تو داده شد!

طه · ۴۷

فَأْتِيَاهُ فَقُولاَ إِنَّا رَسُولاَ رَبِّكَ فَأَرْسِلْ مَعَنَا بَنِي إِسْرَائِيلَ وَ لاَ تُعَذِّبْهُمْ قَدْ جِئْنَاكَ بِآيَةٍ مِنْ رَبِّكَ وَ السَّلاَمُ عَلَى مَنِ اتَّبَعَ الْهُدَى

به سراغ او بروید و بگویید: «ما فرستادگان پروردگار توئیم! بنی اسرائیل را با ما بفرست؛ و آنان را شکنجه و آزار مکن! ما نشانه روشنی از سوی پروردگارت برای تو آورده‌ایم! و درود بر آن کس باد که از هدایت پیروی می‌کند!

طه · ۵۸

فَلَنَأْتِيَنَّكَ بِسِحْرٍ مِثْلِهِ فَاجْعَلْ بَيْنَنَا وَ بَيْنَكَ مَوْعِداً لاَ نُخْلِفُهُ نَحْنُ وَ لاَ أَنْتَ مَكَاناً سُوًى

قطعاً ما هم سحری همانند آن برای تو خواهیم آورد! هم اکنون (تاریخش را تعیین کن، و) موعدی میان ما و خودت قرار ده که نه ما و نه تو، از آن تخلّف نکنیم؛ آن هم در مکانی که نسبت به همه یکسان باشد!»

طه · ۶۰

فَتَوَلَّى فِرْعَوْنُ فَجَمَعَ كَيْدَهُ ثُمَ أَتَى

فرعون آن مجلس را ترک گفت؛ و تمام مکر و فریب خود را جمع کرد؛ و سپس همه را (در روز موعود) آورد.

طه · ۶۴

فَأَجْمِعُوا كَيْدَكُمْ ثُمَ ائْتُوا صَفّاً وَ قَدْ أَفْلَحَ الْيَوْمَ مَنِ اسْتَعْلَى

اکنون که چنین است، تمام نیرو و نقشه خود را جمع کنید، و در یک صف (به میدان مبارزه) بیایید؛ امروز رستگاری از آن کسی است که برتری خود را اثبات کند!

طه · ۶۹

وَ أَلْقِ مَا فِي يَمِينِكَ تَلْقَفْ مَا صَنَعُوا إِنَّمَا صَنَعُوا كَيْدُ سَاحِرٍ وَ لاَ يُفْلِحُ السَّاحِرُ حَيْثُ أَتَى

و آنچه را در دست راست داری بیفکن، تمام آنچه را ساخته‌اند می‌بلعد! آنچه ساخته‌اند تنها مکر ساحر است؛ و ساحر هر جا رود رستگار نخواهد شد!»

طه · ۷۴

إِنَّهُ مَنْ يَأْتِ رَبَّهُ مُجْرِماً فَإِنَ لَهُ جَهَنَّمَ لاَ يَمُوتُ فِيهَا وَ لاَ يَحْيَى

هر کس در محضر پروردگارش خطاکار حاضر شود، آتش دوزخ برای اوست؛ در آن جا، نه می‌میرد و نه زندگی می‌کند!

طه · ۷۵

وَ مَنْ يَأْتِهِ مُؤْمِناً قَدْ عَمِلَ الصَّالِحَاتِ فَأُولٰئِكَ لَهُمُ الدَّرَجَاتُ الْعُلَى

و هر کس با ایمان نزد او آید، و اعمال صالح انجام داده باشد، چنین کسانی درجات عالی دارند...

طه · ۹۹

كَذٰلِكَ نَقُصُ عَلَيْكَ مِنْ أَنْبَاءِ مَا قَدْ سَبَقَ وَ قَدْ آتَيْنَاكَ مِنْ لَدُنَّا ذِكْراً

این گونه بخشی از اخبار پیشین را برای تو بازگو می‌کنیم؛ و ما از نزد خود، ذکر (و قرآنی) به تو دادیم!

طه · ۱۲۳

قَالَ اهْبِطَا مِنْهَا جَمِيعاً بَعْضُكُمْ لِبَعْضٍ عَدُوٌّ فَإِمَّا يَأْتِيَنَّكُمْ مِنِّي هُدًى فَمَنِ اتَّبَعَ هُدَايَ فَلاَ يَضِلُ وَ لاَ يَشْقَى

(خداوند) فرمود: «هر دو از آن (بهشت) فرود آیید، در حالی که دشمن یکدیگر خواهید بود! ولی هرگاه هدایت من به سراغ شما آید، هر کس از هدایت من پیروی کند، نه گمراه می‌شود، و نه در رنج خواهد بود!

طه · ۱۲۶

قَالَ كَذٰلِكَ أَتَتْكَ آيَاتُنَا فَنَسِيتَهَا وَ كَذٰلِكَ الْيَوْمَ تُنْسَى

می‌فرماید: «آن گونه که آیات من برای تو آمد، و تو آنها را فراموش کردی؛ امروز نیز تو فراموش خواهی شد!»

طه · ۱۳۳

وَ قَالُوا لَوْ لاَ يَأْتِينَا بِآيَةٍ مِنْ رَبِّهِ أَ وَ لَمْ تَأْتِهِمْ بَيِّنَةُ مَا فِي الصُّحُفِ الْأُولَى

گفتند: «چرا (پیامبر) معجزه و نشانه‌ای از سوی پروردگارش برای ما نمی‌آورد؟! (بگو:) آیا خبرهای روشنی که در کتابهای (آسمانی) نخستین بوده، برای آنها نیامد؟!

انبیاء · ۲

مَا يَأْتِيهِمْ مِنْ ذِكْرٍ مِنْ رَبِّهِمْ مُحْدَثٍ إِلاَّ اسْتَمَعُوهُ وَ هُمْ يَلْعَبُونَ

هیچ یادآوری تازه‌ای از طرف پروردگارشان برای آنها نمی‌آید، مگر آنکه با بازی (و شوخی) به آن گوش می‌دهند!

انبیاء · ۳

لاَهِيَةً قُلُوبُهُمْ وَ أَسَرُّوا النَّجْوَى الَّذِينَ ظَلَمُوا هَلْ هٰذَا إِلاَّ بَشَرٌ مِثْلُكُمْ أَ فَتَأْتُونَ السِّحْرَ وَ أَنْتُمْ تُبْصِرُونَ

این در حالی است که دلهایشان در لهو و بی‌خبری فرو رفته است! و ستمگران پنهانی نجوا کردند (و گفتند): «آیا جز این است که او بشری همانند شماست؟! آیا به سراغ سحر می‌روید، با اینکه (چشم دارید و) می‌بینید؟!

انبیاء · ۵

بَلْ قَالُوا أَضْغَاثُ أَحْلاَمٍ بَلِ افْتَرَاهُ بَلْ هُوَ شَاعِرٌ فَلْيَأْتِنَا بِآيَةٍ كَمَا أُرْسِلَ الْأَوَّلُونَ

آنها گفتند: «(آنچه محمّد (ص) آورده وحی نیست؛) بلکه خوابهایی آشفته است! اصلاً آن را بدروغ به خدا بسته؛ نه، بلکه او یک شاعر است! (اگر راست می‌گوید) باید معجزه‌ای برای ما بیاورد؛ همان گونه که پیامبران پیشین (با معجزات) فرستاده شدند!»

انبیاء · ۲۴

أَمِ اتَّخَذُوا مِنْ دُونِهِ آلِهَةً قُلْ هَاتُوا بُرْهَانَكُمْ هٰذَا ذِكْرُ مَنْ مَعِيَ وَ ذِكْرُ مَنْ قَبْلِي بَلْ أَكْثَرُهُمْ لاَ يَعْلَمُونَ الْحَقَ فَهُمْ مُعْرِضُونَ

آیا آنها معبودانی جز خدا برگزیدند؟! بگو: «دلیلتان را بیاورید! این سخن کسانی است که با من هستند، و سخن کسانی [= پیامبرانی‌] است که پیش از من بودند!» امّا بیشتر آنها حق را نمی‌دانند؛ و به همین دلیل (از آن) روی گردانند.

انبیاء · ۴۰

بَلْ تَأْتِيهِمْ بَغْتَةً فَتَبْهَتُهُمْ فَلاَ يَسْتَطِيعُونَ رَدَّهَا وَ لاَ هُمْ يُنْظَرُونَ

(آری، این مجازات الهی) بطور ناگهانی به سراغشان می‌آید و مبهوتشان می‌کند؛ آنچنان که توانایی دفع آن را ندارند، و به آنها مهلت داده نمی‌شود!

انبیاء · ۴۴

بَلْ مَتَّعْنَا هٰؤُلاَءِ وَ آبَاءَهُمْ حَتَّى طَالَ عَلَيْهِمُ الْعُمُرُ أَ فَلاَ يَرَوْنَ أَنَّا نَأْتِي الْأَرْضَ نَنْقُصُهَا مِنْ أَطْرَافِهَا أَ فَهُمُ الْغَالِبُونَ

ما آنها و پدرانشان را (از نعمتها) بهره‌مند ساختیم، تا آنجا که عمر طولانی پیدا کردند (و مایه غرور و طغیانشان شد)؛ آیا نمی‌بینند که ما پیوسته به سراغ زمین آمده، و از آن (و اهلش) می‌کاهیم؟! آیا آنها غالبند (یا ما)؟!

انبیاء · ۴۷

وَ نَضَعُ الْمَوَازِينَ الْقِسْطَ لِيَوْمِ الْقِيَامَةِ فَلاَ تُظْلَمُ نَفْسٌ شَيْئاً وَ إِنْ كَانَ مِثْقَالَ حَبَّةٍ مِنْ خَرْدَلٍ أَتَيْنَا بِهَا وَ كَفَى بِنَا حَاسِبِينَ

ما ترازوهای عدل را در روز قیامت برپا می‌کنیم؛ پس به هیچ کس کمترین ستمی نمی‌شود؛ و اگر بمقدار سنگینی یک دانه خردل (کار نیک و بدی) باشد، ما آن را حاضر می‌کنیم؛ و کافی است که ما حساب‌کننده باشیم!

انبیاء · ۴۸

وَ لَقَدْ آتَيْنَا مُوسَى وَ هَارُونَ الْفُرْقَانَ وَ ضِيَاءً وَ ذِكْراً لِلْمُتَّقِينَ

ما به موسی و هارون، «فرقان» [= وسیله جدا کردن حق از باطل‌] و نور، و آنچه مایه یادآوری برای پرهیزگاران است، دادیم.

انبیاء · ۵۱

وَ لَقَدْ آتَيْنَا إِبْرَاهِيمَ رُشْدَهُ مِنْ قَبْلُ وَ كُنَّا بِهِ عَالِمِينَ

ما وسیله رشد ابراهیم را از قبل به او دادیم؛ و از (شایستگی) او آگاه بودیم...

انبیاء · ۶۱

قَالُوا فَأْتُوا بِهِ عَلَى أَعْيُنِ النَّاسِ لَعَلَّهُمْ يَشْهَدُونَ

(جمعیّت) گفتند: «او را در برابر دیدگان مردم بیاورید، تا گواهی دهند!»

انبیاء · ۷۳

وَ جَعَلْنَاهُمْ أَئِمَّةً يَهْدُونَ بِأَمْرِنَا وَ أَوْحَيْنَا إِلَيْهِمْ فِعْلَ الْخَيْرَاتِ وَ إِقَامَ الصَّلاَةِ وَ إِيتَاءَ الزَّكَاةِ وَ كَانُوا لَنَا عَابِدِينَ

و آنان را پیشوایانی قرار دادیم که به فرمان ما، (مردم را) هدایت می‌کردند؛ و انجام کارهای نیک و برپاداشتن نماز و ادای زکات را به آنها وحی کردیم؛ و تنها ما را عبادت می‌کردند.

انبیاء · ۷۴

وَ لُوطاً آتَيْنَاهُ حُكْماً وَ عِلْماً وَ نَجَّيْنَاهُ مِنَ الْقَرْيَةِ الَّتِي كَانَتْ تَعْمَلُ الْخَبَائِثَ إِنَّهُمْ كَانُوا قَوْمَ سَوْءٍ فَاسِقِينَ

و لوط را (به یاد آور) که به او حکومت و علم دادیم؛ و از شهری که اعمال زشت و کثیف انجام می‌دادند، رهایی بخشیدیم؛ چرا که آنها مردم بد و فاسقی بودند!

انبیاء · ۷۹

فَفَهَّمْنَاهَا سُلَيْمَانَ وَ كُلاًّ آتَيْنَا حُكْماً وَ عِلْماً وَ سَخَّرْنَا مَعَ دَاوُدَ الْجِبَالَ يُسَبِّحْنَ وَ الطَّيْرَ وَ كُنَّا فَاعِلِينَ

ما (حکم واقعی) آن را به سلیمان فهماندیم؛ و به هر یک از آنان (شایستگی) داوری، و علم فراوانی دادیم؛ و کوه‌ها و پرندگان را با داوود مسخّر ساختیم، که (همراه او) تسبیح (خدا) می‌گفتند؛ و ما این کار را انجام دادیم!

انبیاء · ۸۴

فَاسْتَجَبْنَا لَهُ فَكَشَفْنَا مَا بِهِ مِنْ ضُرٍّ وَ آتَيْنَاهُ أَهْلَهُ وَ مِثْلَهُمْ مَعَهُمْ رَحْمَةً مِنْ عِنْدِنَا وَ ذِكْرَى لِلْعَابِدِينَ

ما دعای او را مستجاب کردیم؛ و ناراحتیهایی را که داشت برطرف ساختیم؛ و خاندانش را به او بازگرداندیم؛ و همانندشان را بر آنها افزودیم؛ تا رحمتی از سوی ما و تذکّری برای عبادت‌کنندگان باشد.

حج · ۷

وَ أَنَ السَّاعَةَ آتِيَةٌ لاَ رَيْبَ فِيهَا وَ أَنَ اللَّهَ يَبْعَثُ مَنْ فِي الْقُبُورِ

و اینکه رستاخیز آمدنی است، و شکّی در آن نیست؛ و خداوند تمام کسانی را که در قبرها هستند زنده می‌کند.

حج · ۲۷

وَ أَذِّنْ فِي النَّاسِ بِالْحَجِ يَأْتُوكَ رِجَالاً وَ عَلَى كُلِ ضَامِرٍ يَأْتِينَ مِنْ كُلِ فَجٍ عَمِيقٍ

و مردم را دعوت عمومی به حج کن؛ تا پیاده و سواره بر مرکبهای لاغر از هر راه دوری بسوی تو بیایند...

حج · ۴۱

الَّذِينَ إِنْ مَكَّنَّاهُمْ فِي الْأَرْضِ أَقَامُوا الصَّلاَةَ وَ آتَوُا الزَّكَاةَ وَ أَمَرُوا بِالْمَعْرُوفِ وَ نَهَوْا عَنِ الْمُنْكَرِ وَ لِلَّهِ عَاقِبَةُ الْأُمُورِ

همان کسانی که هر گاه در زمین به آنها قدرت بخشیدیم، نماز را برپا می‌دارند، و زکات می‌دهند، و امر به معروف و نهی از منکر می‌کنند، و پایان همه کارها از آن خداست!

حج · ۵۴

وَ لِيَعْلَمَ الَّذِينَ أُوتُوا الْعِلْمَ أَنَّهُ الْحَقُ مِنْ رَبِّكَ فَيُؤْمِنُوا بِهِ فَتُخْبِتَ لَهُ قُلُوبُهُمْ وَ إِنَ اللَّهَ لَهَادِ الَّذِينَ آمَنُوا إِلَى صِرَاطٍ مُسْتَقِيمٍ

و (نیز) هدف این بود که آگاهان بدانند این حقّی است از سوی پروردگارت، و در نتیجه به آن ایمان بیاورند، و دلهایشان در برابر آن خاضع گردد؛ و خداوند کسانی را که ایمان آوردند، بسوی صراط مستقیم هدایت می‌کند.

حج · ۵۵

وَ لاَ يَزَالُ الَّذِينَ كَفَرُوا فِي مِرْيَةٍ مِنْهُ حَتَّى تَأْتِيَهُمُ السَّاعَةُ بَغْتَةً أَوْ يَأْتِيَهُمْ عَذَابُ يَوْمٍ عَقِيمٍ

کافران همواره در باره قرآن در شکّ هستند، تا آنکه روز قیامت بطور ناگهانی فرارسد، یا عذاب روز عقیم [= روزی که قادر بر جبران گذشته نیستند] به سراغشان آید!

حج · ۷۸

وَ جَاهِدُوا فِي اللَّهِ حَقَ جِهَادِهِ هُوَ اجْتَبَاكُمْ وَ مَا جَعَلَ عَلَيْكُمْ فِي الدِّينِ مِنْ حَرَجٍ مِلَّةَ أَبِيكُمْ إِبْرَاهِيمَ هُوَ سَمَّاكُمُ الْمُسْلِمِينَ مِنْ قَبْلُ وَ فِي هٰذَا لِيَكُونَ الرَّسُولُ شَهِيداً عَلَيْكُمْ وَ تَكُونُوا شُهَدَاءَ عَلَى النَّاسِ فَأَقِيمُوا الصَّلاَةَ وَ آتُوا الزَّكَاةَ وَ اعْتَصِمُوا بِاللَّهِ هُوَ مَوْلاَكُمْ فَنِعْمَ الْمَوْلَى وَ نِعْمَ النَّصِيرُ

و در راه خدا جهاد کنید، و حقّ جهادش را ادا نمایید! او شما را برگزید، و در دین (اسلام) کار سنگین و سختی بر شما قرار ندارد؛ از آیین پدرتان ابراهیم پیروی کنید؛ خداوند شما را در کتابهای پیشین و در این کتاب آسمانی «مسلمان» نامید، تا پیامبر گواه بر شما باشد، و شما گواهان بر مردم! پس نماز را برپا دارید، و زکات را بدهید، و به خدا تمسّک جویید، که او مولا و سرپرست شماست! چه مولای خوب، و چه یاور شایسته‌ای!

مؤمنون · ۴۹

وَ لَقَدْ آتَيْنَا مُوسَى الْكِتَابَ لَعَلَّهُمْ يَهْتَدُونَ

و ما به موسی کتاب (آسمانی) دادیم؛ شاید آنان [= بنی اسرائیل‌] هدایت شوند.

مؤمنون · ۶۰

وَ الَّذِينَ يُؤْتُونَ مَا آتَوْا وَ قُلُوبُهُمْ وَجِلَةٌ أَنَّهُمْ إِلَى رَبِّهِمْ رَاجِعُونَ

و آنها که نهایت کوشش را در انجام طاعات به خرج می‌دهند و با این حال، دلهایشان هراسناک است از اینکه سرانجام بسوی پروردگارشان بازمی‌گردند،