وَ

تکرارها: ۹۵۹۱

۰۲۰۰۴۰۰۶۰۰۱۳۵۷۹۱۱۱۳۱۵۱۷۱۹۲۱۲۳سال ۱: ۷۱سال ۲: ۲۶۰سال ۳: ۴۰۱سال ۴: ۳۸۹سال ۵: ۴۵۷سال ۶: ۵۱۳سال ۷: ۴۱۵سال ۸: ۴۶۵سال ۹: ۴۰۵سال ۱۰: ۵۰۸سال ۱۱: ۳۹۲سال ۱۲: ۴۴۲سال ۱۳: ۴۷۰سال ۱۴: ۴۷۶سال ۱۵: ۴۵۶سال ۱۶: ۴۶۷سال ۱۷: ۵۰۹سال ۱۸: ۵۴۱سال ۱۹: ۴۷۵سال ۲۰: ۴۸۶سال ۲۱: ۴۶۹سال ۲۲: ۴۳۲سال ۲۳: ۹۲
غاشیه · ۲۰

وَ إِلَى الْأَرْضِ كَيْفَ سُطِحَتْ

و به زمین که چگونه گسترده و هموار گشته است؟!

غاشیه · ۲۳

إِلاَّ مَنْ تَوَلَّى وَ كَفَرَ

مگر کسی که پشت کند و کافر شود،

فجر · ۱

وَ الْفَجْرِ

به سپیده دم سوگند،

فجر · ۲

وَ لَيَالٍ عَشْرٍ

و به شبهای دهگانه،

فجر · ۳

وَ الشَّفْعِ وَ الْوَتْرِ

و به زوج و فرد،

فجر · ۴

وَ اللَّيْلِ إِذَا يَسْرِ

و به شب، هنگامی که (به سوی روشنایی روز) حرکت می‌کند سوگند (که پروردگارت در کمین ظالمان است)!

فجر · ۹

وَ ثَمُودَ الَّذِينَ جَابُوا الصَّخْرَ بِالْوَادِ

و قوم «ثمود» که صخره‌های عظیم را از (کنار) درّه می‌بریدند (و از آن خانه و کاخ می‌ساختند)!

فجر · ۱۰

وَ فِرْعَوْنَ ذِي الْأَوْتَادِ

و فرعونی که قدرتمند و شکنجه‌گر بود،

فجر · ۱۵

فَأَمَّا الْإِنْسَانُ إِذَا مَا ابْتَلاَهُ رَبُّهُ فَأَكْرَمَهُ وَ نَعَّمَهُ فَيَقُولُ رَبِّي أَكْرَمَنِ

امّا انسان هنگامی که پروردگارش او را برای آزمایش، اکرام می‌کند و نعمت می‌بخشد (مغرور می‌شود و) می‌گوید: «پروردگارم مرا گرامی داشته است!»

فجر · ۱۶

وَ أَمَّا إِذَا مَا ابْتَلاَهُ فَقَدَرَ عَلَيْهِ رِزْقَهُ فَيَقُولُ رَبِّي أَهَانَنِ

و امّا هنگامی که برای امتحان، روزیش را بر او تنگ می‌گیرد (مأیوس می‌شود و) می‌گوید: «پروردگارم مرا خوار کرده است!»

فجر · ۱۸

وَ لاَ تَحَاضُّونَ عَلَى طَعَامِ الْمِسْكِينِ

و یکدیگر را بر اطعام مستمندان تشویق نمی‌کنید،

فجر · ۱۹

وَ تَأْكُلُونَ التُّرَاثَ أَكْلاً لَمّاً

و میراث را (از راه مشروع و نامشروع) جمع کرده می‌خورید،

فجر · ۲۰

وَ تُحِبُّونَ الْمَالَ حُبّاً جَمّاً

و مال و ثروت را بسیار دوست دارید (و بخاطر آن گناهان زیادی مرتکب می‌شوید)!

فجر · ۲۲

وَ جَاءَ رَبُّكَ وَ الْمَلَكُ صَفّاً صَفّاً

و فرمان پروردگارت فرا رسد و فرشتگان صف در صف حاضر شوند،

فجر · ۲۳

وَ جِي‌ءَ يَوْمَئِذٍ بِجَهَنَّمَ يَوْمَئِذٍ يَتَذَكَّرُ الْإِنْسَانُ وَ أَنَّى لَهُ الذِّكْرَى

و در آن روز جهنم را حاضر می‌کنند؛ (آری) در آن روز انسان متذکّر می‌شود؛ امّا این تذکّر چه سودی برای او دارد؟!

فجر · ۲۶

وَ لاَ يُوثِقُ وَثَاقَهُ أَحَدٌ

و هیچ کس همچون او کسی را به بند نمی‌کشد!

فجر · ۳۰

وَ ادْخُلِي جَنَّتِي

و در بهشتم وارد شو!

بلد · ۲

وَ أَنْتَ حِلٌ بِهٰذَا الْبَلَدِ

شهری که تو در آن ساکنی،

بلد · ۳

وَ وَالِدٍ وَ مَا وَلَدَ

و قسم به پدر و فرزندش [= ابراهیم خلیل و فرزندش اسماعیل ذبیح‌]،

بلد · ۹

وَ لِسَاناً وَ شَفَتَيْنِ

و یک زبان و دو لب؟!

بلد · ۱۰

وَ هَدَيْنَاهُ النَّجْدَيْنِ

و او را به راه خیر و شرّ هدایت کردیم!

بلد · ۱۲

وَ مَا أَدْرَاكَ مَا الْعَقَبَةُ

و تو نمی‌دانی آن گردنه چیست!

بلد · ۱۷

ثُمَ كَانَ مِنَ الَّذِينَ آمَنُوا وَ تَوَاصَوْا بِالصَّبْرِ وَ تَوَاصَوْا بِالْمَرْحَمَةِ

سپس از کسانی باشد که ایمان آورده و یکدیگر را به شکیبایی و رحمت توصیه می‌کنند!

بلد · ۱۹

وَ الَّذِينَ كَفَرُوا بِآيَاتِنَا هُمْ أَصْحَابُ الْمَشْأَمَةِ

و کسانی که آیات ما را انکار کرده‌اند افرادی شومند (که نامه اعمالشان به دست چپشان داده می‌شود).

شمس · ۱

وَ الشَّمْسِ وَ ضُحَاهَا

به خورشید و گسترش نور آن سوگند،

شمس · ۲

وَ الْقَمَرِ إِذَا تَلاَهَا

و به ماه هنگامی که بعد از آن درآید،

شمس · ۳

وَ النَّهَارِ إِذَا جَلاَّهَا

و به روز هنگامی که صفحه زمین را روشن سازد،

شمس · ۴

وَ اللَّيْلِ إِذَا يَغْشَاهَا

و به شب آن هنگام که زمین را بپوشاند،

شمس · ۵

وَ السَّمَاءِ وَ مَا بَنَاهَا

و قسم به آسمان و کسی که آسمان را بنا کرده،

شمس · ۶

وَ الْأَرْضِ وَ مَا طَحَاهَا

و به زمین و کسی که آن را گسترانیده،

شمس · ۷

وَ نَفْسٍ وَ مَا سَوَّاهَا

و قسم به جان آدمی و آن کس که آن را (آفریده و) منظّم ساخته،

شمس · ۸

فَأَلْهَمَهَا فُجُورَهَا وَ تَقْوَاهَا

سپس فجور و تقوا (شرّ و خیرش) را به او الهام کرده است،

شمس · ۱۰

وَ قَدْ خَابَ مَنْ دَسَّاهَا

و آن کس که نفس خویش را با معصیت و گناه آلوده ساخته، نومید و محروم گشته است!

شمس · ۱۳

فَقَالَ لَهُمْ رَسُولُ اللَّهِ نَاقَةَ اللَّهِ وَ سُقْيَاهَا

و فرستاده الهی [= صالح‌] به آنان گفت: «ناقه خدا [= همان شتری که معجزه الهی بود] را با آبشخورش واگذارید (و مزاحم آن نشوید)!»

شمس · ۱۵

وَ لاَ يَخَافُ عُقْبَاهَا

و او هرگز از فرجام این کار [= مجازات ستمگران‌] بیم ندارد!

لیل · ۱

وَ اللَّيْلِ إِذَا يَغْشَى

قسم به شب در آن هنگام که (جهان را) بپوشاند،

لیل · ۲

وَ النَّهَارِ إِذَا تَجَلَّى

و قسم به روز هنگامی که تجلّی کند،

لیل · ۳

وَ مَا خَلَقَ الذَّكَرَ وَ الْأُنْثَى

و قسم به آن کس که جنس مذکّر و مؤنّث را آفرید،

لیل · ۵

فَأَمَّا مَنْ أَعْطَى وَ اتَّقَى

امّا آن کس که (در راه خدا) انفاق کند و پرهیزگاری پیش گیرد،

لیل · ۶

وَ صَدَّقَ بِالْحُسْنَى

و جزای نیک (الهی) را تصدیق کند،

لیل · ۸

وَ أَمَّا مَنْ بَخِلَ وَ اسْتَغْنَى

امّا کسی که بخل ورزد و (از این راه) بی‌نیازی طلبد،

لیل · ۹

وَ كَذَّبَ بِالْحُسْنَى

و پاداش نیک (الهی) را انکار کند،

لیل · ۱۱

وَ مَا يُغْنِي عَنْهُ مَالُهُ إِذَا تَرَدَّى

و در آن هنگام که (در جهنّم) سقوط می‌کند، اموالش به حال او سودی نخواهد داشت!

لیل · ۱۳

وَ إِنَ لَنَا لَلْآخِرَةَ وَ الْأُولَى

و آخرت و دنیا از آن ماست،

لیل · ۱۶

الَّذِي كَذَّبَ وَ تَوَلَّى

همان کس که (آیات خدا را) تکذیب کرد و به آن پشت نمود!

لیل · ۱۷

وَ سَيُجَنَّبُهَا الْأَتْقَى

و بزودی با تقواترین مردم از آن دور داشته می‌شود،

لیل · ۱۹

وَ مَا لِأَحَدٍ عِنْدَهُ مِنْ نِعْمَةٍ تُجْزَى

و هیچ کس را نزد او حق نعمتی نیست تا بخواهد (به این وسیله) او را جزا دهد،

لیل · ۲۱

وَ لَسَوْفَ يَرْضَى

و بزودی راضی و خشنود می‌شود!

ضحی · ۱

وَ الضُّحَى

قسم به روز در آن هنگام که آفتاب برآید (و همه جا را فراگیرد)،

ضحی · ۲

وَ اللَّيْلِ إِذَا سَجَى

و سوگند به شب در آن هنگام که آرام گیرد،